Meestal heb ik, als ik wegga, een klein hobbydoosje bij me met een paar essentiele taartbenodigheden. Te weten een paar spuitmondjes.
Meestal dus he. Behalve natuurlijk deze keer. Ik ging naar een caravan op een camping midden in de winter. Als er nou toch een keer zou zijn dat ik echt dacht ze niet nodig te hebben, dan was het voor deze week. En aangezien we zo licht mogelijk moesten pakken, heb ik het doosje thuisgelaten.

Maar ja. Toen bleek deze week ineens dat een van mijn medereizigers zijn 29e Geburtstag zou hebben. En tja, toen kon ik het dus natuurlijk toch niet laten. En eigenlijk ben ik verdammt Stolz op het eindresultaat.

Behold dus de compleet geimproviseerde taart, gemaakt in een caravan, zonder weegschaal, zonder maatbeker, zonder enige speciale gereedschappen whatsoever:


En hij was nog lekker ook...

Op wintersport ben ik dus he.
Net zoals ik ooit eerder al een weekje op wintersport ben geweest.
In 2007.
Naar precies dezelfde plek, op precies dezelfde camping ook nog.

Wat puur toeval is, maar wat deze week voor mij het Grote Feest der Herkenning maakt. Echt, ik ben als een kind zo blij wanneer ik ineens weer een bergpas of besneeuwd wandelpaadje herken. Maar de plek die ik vandaag al helemaal direct herkende, was de plek waar ik drie jaar terug de meest decadente (vlees-)lunch ooit heb gehad.

Dat moest dan natuurlijk ook even herhaald worden.
Maar het moest natuurlijk ook nog even een graadje decandenter worden... U vraagt zich af hoe? Nou, niet zo moelijk hoor. De Hausplatte is welliswaar niet in decandentie te overtreffen, maar het toevoegen van een dessert geeft de uitspatting in zijn geheel net dat beetje extra.

En wat voor een dessert!
Oh tjonge jonge jonge. Een heerlijke schaal fruitsalade. Echt, ergens is het triest dat het winterfruit hier nog altijd lekkerder is dan het zomerfruit bij ons. En dan bedoel ik nu met zomer en winter alleen maar het verschil in seizoenen, niet in fruit; want echt zo'n beetje elke soort fruit die u nu kunt bedenken, zat in mijn fruitsalade.

Maar de echte klapper was de creme brulee. Ja, na mijn vorige ervaring met een creme brulee, snapt u vast mijn reserveringen. Maar ik had voldoende vertrouwen in de chef, om bij mijn buurvrouw een lepeltje mee te pikken. Alleen maar omdat ik wilde weten of het vertrouwen dat ik in de chef had, terecht was. En dat was het. Deze creme brulee, was zoals een creme brulee hoorde te zijn. Gewoon perfect.

Dus als u ooit in de buurt van Armentarola bent, raad ik u van harte de creme brulee aan. U zult niet snel een betere vinden.

Geachte lezers,

Als u hoopt een weekje niets van mij te hoeven lezen, nu ik op vakantie ben, dan moet ik u helaas teleurstellen. Geheel tegen de verwachtingen in, heb ik hier toegang tot het wereldwijde web en kan ik u dus fijn lastig blijven vallen met mijn avonturen en gedachtespinsels.

Nu nog niet hoor. Nee, nog geen avonturen en ook geen gedachtespinsels.

Nee, voor nu alleen maar even een hopelijk jaloersmakend filmpje van het uitzicht waar ik nu 24 uur per dag van kan genieten...

Woensdagavond ging ik wat tv kijken, voordat ik naar bed ging. En dus zapte ik wat.
Af en toe kwam ik langs de Tweede Kamer.
'Live' stond er linksboven in het scherm.
'Zo zo,' zei ik.
En ik ging eens even kijken. Naar het debatje.
Maar goed, als ontwikkelde vrouw met een bijna graad in een vakgebied waar men argumentatieleer bestudeert, kan ik echt met geen mogelijkheid langer dan drie minuten naar dingen in de Tweede Kamer kijken.
'Een redelijke discussie dat gaat zo en zo (uitgebreid verhaal, waarmee ik u niet lastig ga vallen),' leerde ik dan, nu ongeveer een decennium geleden.
En ik kan u zeggen: dat wat daar gebeurt, da's geen redelijke discussie, hoor.
Verre van zelfs.
Ik moet daar dan ook ontzettend van poepen.
Dus zapte ik snel verder.
Naar allerlei hoogstaande meuk op zenders als SBS6 en RTL4 en zo.
Jottum.

Net toen ik naar bed wilde gaan (het was een uur of half twaalf), zag ik dat de kwestie in de Tweede Kamer zich nog steeds voortsleepte.
Ja, daar betaal je dan belastinggeld voor. Voor een onredelijke discussie die zich maar voortsleept. Jezus mina.
En alsof de duivel ermee speelde, gooide één of ander parlementariërtje net een drogreden van jewelste de Kamer in.
Een fijne ad hominem, zoals dat dan zo mooi heet.
Zo fijn om aan te zien, joh.
Mijn maag begon al te draaien.

En toen, toen viel ik in slaap op mijn rode Ikeabankje.
En schrok ik wakker rond een uur of half twee.
En u raadt het nooit: ze waren nog aan het lullen!
Na. Ik viel van schrik bijna van het bankje.
Wat een geouwehoer.
Lullen dat het een aard heeft.
Kijk, ik ben echt voor grondigheid en genuanceerdheid en alles.
Maar godallemachtig.
Moedeloos sleepte ik mij naar mijn bedje, terwijl ik dacht: 'Als dat kabinet morgen gevallen is, dan eet ik een bezem!'
En is het kabinet gevallen? Neen. Ik bedoel maar.

Dus om een daad (iets wat je doet, zeg maar) te stellen, heb ik een besluit genomen voor 2010. Ik ga dit jaar iets doen. Want wij ouwhoeren met z'n allen zoveel bij elkaar, dat we aan het einde van de dag allemaal hartstikke sufgezeverd zijn en uiteindelijk is er nog niks gebeurd.
En wat ga ik dan precies doen?
Nou, dat ga ik nu es lekker helegaar niet zeggen.
Want dan gaan we weer zeveren en da's niet de bedoeling.
Ik zal het wel even melden als ik het gedaan heb, dan bent u ook weer op de hoogte. (meer)

Dit had ik niet verwacht te zeggen, maar er zitten kleine voordelen aan een auto die er de brui aan heeft gegeven.

Eerst dacht ik dat het voordeel een dagje vanuit huis werken zou zijn. Ook wel eens lekker. Als je wil kun je tot de noen in je pyjama met een lekker omgeslagen fleece-dekentje werken en niemand die het ziet. Wat op het werk toch wel heel anders zou zijn. Vooral in de vissenkom van een kantoor waar ik tegenwoordig zit. Dan wordt er waarschijnlijk raar opgekeken, wanneer ik hier in mijn nette negentiende-eeuwse nachthemd inclusief slaapmutsje binnen kom wandelen. Vooral het mutsje zal voor enige oproer zorgen natuurlijk. Want het is toch zo'n schattig mutsje he. Met een bolletje pluizige wol eraan. Echt, zodra ze dat zien, wil iedereen dat mutsje hebben... Zou iedereen ook ongetwijfeld beeldig staan.

Maar goed. Het werd dus niet een dagje vanuit huis werken met slaapmutsje.
Nee nee, mijn aanwezigheid was vandaag zo gewenst, dat om half negen de bedrijfswagen inclusief chauffeur voor mijn deur stond.

En weet u, daar zou ik best wel aan kunnen wennen

Er is nog een heel goede reden waarom het maar eens opgehouden moet zijn met dit winterse weer. Auto's vinden het namelijk he-le-maal niet leuk. Met name mijn Totootje, zoals ik hem lieflijk gedoopt heb, vindt het maar helemaal niets. Heeft 'ie eerst al zijn protest gemaakt door meerdere keren het slot dicht te laten vriezen, nu heeft 'ie besloten er helemaal de brui aan te geven... Echt hoor, Totootje heeft nog nooit zo'n zielig geluidje gemaakt bij het starten. Althans, bij het proberen te starten.

'Ooooh', roept u nu natuurlijk allemaal in koor, 'dan is het de accu!'
'De accu' riep ik de eerste keer dattie niet wilde starten namelijk ook. Maar nu Totootje zelfs met startkabels niet wil starten, begin ik toch te twijfelen of de accu wel daadwerkelijk het zwarte schaap is...
Gelukkig ben ik heel goed in het negeren van dit soort problemen. Weet u, ik heb nu namelijk helemaal geen tijd om me bezig te houden met een niet startend Totootje. Ik moet peinzen over mijn werk en me voorbereiden op mijn wintersportvakantie. Jaja, want overmorgen vetrek ik al. Ik hoef nog maar twee daagjes door te komen en dan is het al D-day!

Dus voor nu vergeet ik gewoon even dat Totootje hulpbehoevend is.
Ik laat hem staan waar die nu staat.
En ga lekker op vakantie.
En als ik terugkom, hoop ik dat Totootje het op miraculeuze wijze weer uit zichzelf doet.
En zoniet, nou ja, dat zie ik dan wel weer...
Voorlopig hoop ik gewoon op dat Mirakel...

Nee, geen vervolgstukje over de sneeuw. Daar heb ik geen vraagteken bij nodig; die mag -nee, moet- zelfs verdwijnen. Er is een hele goede reden waarom ik dit jaar weer op wintersport ga. Ik vind het prachtig om die besneeuwde bergen te zien en heerlijk om er een weekje onbekommerd doorheen te strompelen. Maar dan is het weer genoeg geweest. Ik ga de sneeuw opzoeken; ik wil hem niet hier hebben dus. Als Mozes al naar de berg gaat, hoeft de berg niet meer naar Mozes te komen, zogezegd. Maar ik dwaal af. Want dit stukje zou niet over de sneeuw gaan.

Dit stukje gaat in op de kwestie of het met mijn werk mooi is geweest. U weet, ik was ontslagen en toen ineens weer een beetje niet. En nu mogelijk een nog langer tijdje niet. Jaha, ik ben gewild. En dat is natuurlijk leuk. Maar dat lag eigenlijk niet in mijn planning. Ik had hele andere plannen gemaakt. Plannen waar ik zin in heb. Plannen voor een bepaalde toekomst. En nu... nu wordt me ineens een andere toekomst aangeboden. Een bekende toekomst, een vertrouwde toekomst. Met financiele zekerheden enzo. Wat op zich best prettig is hoor, financiele zekerheden en vertrouwdheid enzo, onderschat ze niet.

Maar misschien is het ook wel mooi geweest. Misschien moet ik na bijna acht jaar contractueel aanrommelen, ook gewoon een keer een streep eronder zetten. Misschien dan he. Want nu de beslissing bij mij ligt, valt het nog niet mee om zomaar afscheid te nemen van al die collega's waar je al jaren mee werkt. Wat dat betreft is ontslagen worden veel makkelijker. Dan valt er zelf niets te kiezen. Nu ineens dus wel. Dus ik ga hier nog even zitten peinzen vandaag. Over de kwestie of het al dan niet mooi geweest is.

Zucht.

Wie heeft er ooit gevochten voor keuzevrijheid? Keuzes; schmeuzes...

Okee. Gaat u er eens goed voor zitten! Ik ga namelijk iets zeggen waarvan ik gedacht had dat ik het werkelijk nooit zou gaan zeggen.
Let op, komtie!
Ik begin namelijk een beetje tabak te krijgen van die sneeuw.
Ja nee. U heeft er allemaal al een eeuwigheid tabak van en misschien ook wel terecht. Maar ik ben een sneeuwmonster, ik houd best wel van die witte rommel. Ik begin pas te leven als de temperatuur onder nul komt, zeg maar. Dan spring ik juichend door mijn woonst en zing ik uit volle borst 'I'm dreaming of a white Christmas' en nog meer van die ongein.

Als kind was ik nog veel erger.
Het was denk ik ergens midden jaren '80.
Weet u wel, toen er elke winter nog drie meter sneeuw lag.
Toen de mensen nog hard en weerbaar waren.
Afijn, toen dus, hè? Toen rende ik als een volslagen debiel door de sneeuw in onze achtertuin. Tot het donker werd, want dan ging de keukendeur open.
'Roosje, kom naar binnen!' zei mama dan, 'Het wordt donker! Veel te koud en we gaan eten!'
'Nee!' gilde ik, terwijl ik mij aan de sneeuwpop vasklampte.
'Rosalie,' dreigde mijn moeder.
'Nee!' gilde ik weer.
En dus kwam mijn moeder maar de kou in.
'Kom naar binnen!' zei ze weer.
'Nee!' zei ik.
'Ik ga nog liever dood!' liet ik erop volgen.
Ha, dat was niet zo'n goed idee van mij, om dat te zeggen. Moeder over de rooie, ik werd naar binnen gesleurd. In m'n rode skipakje. Brullen als een rasechte gnoe. Leuk voor de buurt, zeg maar. Ja nee, ik was echt lief, hoor. Maar als het op sneeuw aankwam, dan kon ik -zoals ze dat bij ons zo mooi zeggen- een echte verrekkeling zijn.

Maar goed. Het ging dus sneeuwen. Ergens eind 2009. Ik vond het helemaal hilarisch, zeker toen er links en rechts vanalles in het honderd liep. Toen ging ik naar Oostenrijk. En toen kwam ik terug. En was het nog steeds aan het sneeuwen.
Jottem joh.
Tot ik zonet besloot dat het me echt te glad begon te worden op de stoepen in mijn buurtje. Zelfs mijn bergschoenen -model klompvoet- konden niet meer voorkomen dat ik begon te glibberen. En dus waggelde ik op Bridget Jonesachtige wijze naar huis. Met in één hand een diepvriespizza en in de andere hand een pak Spa & Fruit.
Nee, het is wel weer mooi geweest, hoor.
Vinnik.

Dat opruimen van die computer, hè? Da's echt verdammt intrigerend. Zo kwam ik ook een aantal screenshots van oude layouts van deze site tegen. En tot mijn grote verbazing moest ik vaststellen dat deze site pas aan z'n vijfde lay-out toe is. U moet weten, ik ben in het verleden echt ernstig verslaafd geweest aan het maken van nieuwe lay-outs voor mijn weblog. Bij mijn oude weblog gooide ik de boel minstens een keer per maand helemaal overhoop. Dagen en nachten lang zat ik te pielen in mijn Dreamweaver, Photoshop en andere hulpmiddelen die men zoal gebruikt bij het in elkaar prutsen van een website. Maar blijkbaar was ik er op gegeven moment klaar mee, of zo.
Oh nee, wacht eens. Toen kreeg ik een baan en pakte ik de studie weer op.
Ja, dat zal wel weer eens de reden zijn van het feit dat mijn productiviteit op dat vlak nogal gedaald is.
Niet noodzakelijkerwijs een slechte zaak.
Mind you.

Maar goed. Kijkt u even mee naar de oude jasjes van Nuit Blanche? Is best lachen, vinnik.

Lay-out 1
Deze lay-out prutsten Virginie en ik samen in elkaar. Met het puntje van onze tong uit onze mond zaten we te godveren achter mijn computer, nog in mijn oude huis. En toen kwam het onderstaande ding naar boven. We wilden eerst in twee kolommen schrijven, ik links en Virginie rechts. Maar dat idee is gestorven. En dat oudroze ook. Gadverdamme. Oudroze. Hoe kwamen we daar nou weer bij?





Lay-out 2
Lay-out 2 was geen lang leven beschoren, volgens mij. Ik kan me amper nog herinneren dat ie live stond, maar het is blijkbaar wel zo, want lay-out 2 staat wel in mijn mapje en als ik één ding goed kan, beste mensen, dan is het allerlei onbelangrijke meuk documenteren. Met m'n eigen administratie en rekeningen loop ik altijd een eeuwigheid achter, maar lay-outs op een rijtje zetten? Jow. No problemo.





Lay-out 3
Lay-out 3 noem ik altijd de Viva-lay-out. Toen wij namelijk weejbek een Bloggie wonnen, toen stonden we met deze lay-out op de Vivasite. Ja ja. Wereldberoemd, die Virginie en ik. Op de Vivasite. De twee vrouwtjes van Nuit Blanche op een delftsblauw bordje. Misschien dat u ook wel eens op de Vivasite heeft gestaan, hoor. En ook met meer tekst. Maar in ieder geval niet op een delfstblauw bordje dan.





Lay-out 4
Lay-out 4 staat in de volksmond ook wel bekend als 'De zwevende Maria'. De zwevende Maria was met afstand mijn meest favoriete lay-out ooit. Ik weet eigenlijk niet zo goed waarom ik 'm gedood heb. Maar goed, daarom heb ik in de huidige lay-out dan ook een monument opgericht ter nagedachtenis aan de zwevende Maria. Misschien dat u zich ooit heeft afgevraagd wat dat plaatje aan de linkerkant betekent, maar dat is dus een Maria Memorial. Dat ik toch echt de nek om moet gaan draaien als ik een nieuwe lay-out ga maken. Vandaar dat ik draal, dat snapt u ook.





Mocht u nu iets willen zeggen over lay-outs en dergelijke, dan doe dat even, hè?
Zo van: hee, die weet ik nog!
Of zo van: Ik wil de zwevende Maria terug!
En als u zich tegen een nieuwe lay-out aan wilt bemoeien, dan mag dat.
Het wordt vast iets anders, dan. Maar je moet ergens beginnen.

Ik ben mijn computer op aan het ruimen en echt waar, dan kom je de gekste dingen tegen.
Wanneer ik onderstaand plaatje maakte, weet ik niet eens meer. En waarom al helemaal niet.





Waarschijnlijk staat deze afbeelding op het dressoir van de gezusters. Het is aandenken aan de middag waarop Rosalie en Virginie een negentiende-eeuwsch Nederlandsch leesclubje bezochten en daar voorlazen uit eigen werk... mooi gepimpt met klompjes en tulpjes voor 'n authentiek, folkloristisch effect. Dat staat leuk, in België op het dressoir.

En zo ging dat dan, hè? Back in 1869.
Toen de mist nog zo dik was, dat je je fiets er tegenaan kon zetten.
Zeeuws meisje in het midden: 'Waarde gezusters, leescht eens wat schoonsch voor!'
Virginie: 'Namai, 'k wil nie.'
Rosalie: ' 'k Ook nie. Miljaar, ben ik in beeld?'
Virginie: ' 'k Wil ook zo'n schoon geval op mijn hoofd!'
Rosalie: 'Amai Virginie, gij zaag!'
Ja, zo moet het gegaan zijn.

Als u nu nog steeds niet weet waar wij onze pseudoniemen vandaan halen, dan moet u dit en dit maar eens bekijken.