Wat Uri kan, kan Anne-Floor ook!
Gisteren was ik met mijn mijn ouders en mijn zus bij mijn oma. We keken naar de TV show van die enge Ivo Niehe (dat haar! ieuw!) en daar kwam opeens Uri Geller in beeld, de beroemde lepelbuigman!'Uri Geller!' gilden A. en ik, 'De beroemde lepelbuigman!'
Uri had natuurlijk weer allemaal interessante dingen te melden en wij luisterden ademloos toe.
'Zo,' zei Uri, 'En pak nu allemaal maar eens een kapot horloge erbij, dan ga ik dat even fixen!'
'Ha!,' zei oma, 'Ik heb er nog een liggen! Dat gaan we gewoon doen!'
En weg was oma. Uri begon zijn act en even later kwam oma met haar horloge aanrennen.
'Oma,' zeiden wij, 'Hij is al bezig!'
'H?, dat is jammer,' zei oma, terwijl ze het horloge op de tafel legde, 'Het was toch grappig geweest!'
'Ach oma,' zeiden mijn zusje en ik opgewekt, 'Wat Uri kan, dat kunnen wij al jaren.'
En dus ging A. een beetje beachelijk 'Doe het!' tegen het horloge schreeuwen en ging ik heel hard nadenken dat het horloge het moest doen.
'Je kan er om lachen,' zei A. toen ze het horloge bij haar oor hield, 'maar nu tikt ie wel.'
'Whahaha!' zei ik, 'Geef hier!'
Tikketikketik deed het horloge. Heel zachtjes. Mijn zus en ik kwamen niet meer bij.
'Ik hoor niks,' zei mijn immer sceptische vader.
'Weet u wat, oma?' zei A., 'Als het elf uur is en het horloge geeft elf uur aan dan moet u maar even bellen.'
Toen we twintig minuten later thuis zaten belde mijn oma.
'Hij doet het nog steeds,' zei ze grinnikend, 'Het is twee over elf.'
Mijn moeder keek mij een beetje eng aan.
'Ach mam, ik weet al jaren dat ik de Uri Geller gave heb,' grinnik ik, 'Ik doe daar alleen niks mee en ik moet nog oefenen met het ombuigen van lepels, dat lukt me nog niet zo goed!'
Waarop we allemaal heel hard moesten lachen.
Vanochtend om twaalf uur liep het horloge nog steeds, volgens persbureau oma.
Heel misschien zou ik hier wel rijk mee kunnen worden, denk ik dan, maar Anne-Floor de beroemde lepelbuigvrouw vind ik niet echt klinken...
