In Memoriam Konijn B.
Konijn B. is niet meer. Hij werd 13 jaar oud, wat in mensenjaren zoiets is als 110 of zo. Erg uitzonderlijk, volgens de dierenarts. Mijn zus kreeg hem toen ze 10 jaar werd, van mijn oom en tante. Ze noemde hem B. en dat was een hele coole naam voor een konijn. Maar konijn B. werd oud en kreeg allerlei ouderdomskwaaltjes en dus besloten we dat het beter was om maar met het beestje naar de dierenarts te gaan. Dat deed mijn vader uiteindelijk en ik verdenk hem er sterk van dat hij het stiekem ook heel erg vond. Best erg, zo'n stom konijn. Maar ja, als zo'n beest 13 jaar lang in je kamer staat dan wen je er toch wel aan.'Hee konijn!' zei ik altijd als ik binnenkwam, 'Hoe is ie?'
Niet dat het konijn dan wat terug zei, maar goed. Ik denk toch dat ie mijn aandacht wel kon appreci?ren.
De laatste maanden hebben A. en ik nog verscheidene malen de Duitse carnavalshit 'Ja, er lebt noch!' voor 'm gezongen, maar het mocht niet meer baten...
Mijn vader heeft konijn B. in een kistje onder de vrouwenmantel in onze tuin begraven.
Vrijdag organiseert mijn moeder een koffietafel.
Het zal mij benieuwen wat dat gaat inhouden. Koffietafels voor konijnen zijn niet zo gangbaar, volgens mij.
