Nuit Blanche

Het Johann Nepomuk Hummelgenootschap

Fr?her, wenn als wir noch jung und sch?n waren* had ik met een aantal koorgenoten een dubieus gezelschap. Nou moet u weten dat mijn hele studietijd van dubieuze gezelschappen aan elkaar hangt. Van vijftien kleine tot minder kleine radicale anti-disputen tot splintergroeperingen die als logo een wc-rol met daarop het woord REET voerden. Maar het dubieuze koorgezelschap dat was toch werkelijk een van de mooiste. Dit gezelschap ontstond op een avond in de kroeg. We waren aan de praat geraakt over de componist Johann Nepomuk Hummel, een tijdgenoot van Mozart. Natuurlijk kende weer bijna niemand Johann Nepomuk Hummel en daarom was het zeer interessant om iets over hem te vernemen van de mensen die zich reeds in zijn levenswandel verdiept hadden. Een man met zo'n naam moest wel interessant zijn, waren we uiteindelijk allemaal van mening.

De volgende dag was ik op de universiteit en daar googlede ik op Johann Nepomuk Hummel. Gewoon om eens een plaatje van die man te zien. Nou, dat was schrikken. Johann Nepomuk bleek op z'n zachtst gezegd niet moeder mooiste; klik. Ik lag helemaal in een deuk achter mijn computer en mailde het plaatje rond aan alle in Johann Nepomuk ge?nteresseerde lieden.

Tien minuten later kreeg ik een eerste mailtje terug.
'Eh A-F, waarom stuur jij mij een plaatje van Johann Nepomuk Hummel? Wie is dat eigenlijk? Waar gaat dit over?'
'Johann Nepomuk Hummel!' typte ik driftig terug, 'Weet je wel, daar hebben we het gisteren na de repetitie over gehad!'
Al snel bleek dat ik het mailtje met de enge foto erin naar een aantal mensen verstuurd had die helemaal niet bij het hele gesprek aanwezig waren geweest. Al snel ontstond er een driftige mailcorrespondentie over ons nieuwe idool. Er ontstonden schuilnamen en de taal waarin gecorrespondeerd werd, sloeg al gauw om in een soort interessante variant van het negentiende eeuwse Nederlands.
Het Johann Nepomuk Hummel Genootschap was een feit.

Het genootschap kende een paar grote wapenfeiten die ik hier voor u uit de doeken zal doen. Op de eerste plaats schreef Alois von Estherhazy een biografie die ook nog in verschillende delen in het koorblad verscheen. Niemand begreep er iets van, maar dat mocht de pret niet drukken. Het genootschap had lol en daar waren de koorleden die geen lid waren van het genootschap de dupe van, omdat een aantal leden van het genootschap in de redactie van het koorblad zaten. Al snel werd er een bijeenkomst belegd waarbij Appolonia D. en Geertruida Monkelbaen apfelstrudel bakten en we naar muziek van Johann Nepomuk Hummel luisterden (uiteraard vanaf een langspeelplaat, zoveel was duidelijk). Zuster Philomeen (de non in het gezelschap) deed nog verslag van haar onderzoek naar de invloed van Johann Nepomuks horrelvoet (eerder al beschreven door Alois von Estherhazy in zijn befaamde biografie) op zijn latere werk. Alois vergastte ons op zijn beurt weer op enige fijne biedermaierpo?zie uit het betreffende tijdvak. Mooi was dat. Helaas bleef het bij slechts een bijeenkomst. Een bijna mythische bijeenkomst. Dat dan weer wel.

'Weet je nog?' zei ik vandaag tegen vriendin F. op MSN, 'Het Johann Nepomuk Hummelgenootschap?'
'Ja, met al die belachelijke namen,' grinnikte F., 'God, hoe heette ik ook alweer?'
'Ja, verdorie!' ik moest ook lachen, 'Ik weet de mijne ook niet meer. En dat is jammer, want natuurlijk was ik degene die begon met dat achterlijke namengedoe.'
'Stom zeg,' vond F.
'Ja, ik weet een heleboel andere namen wel nog,' zei ik, 'Alois bijvoorbeeld.'
'Von Estherhazy!' zei F.
'Precies,' zei ik, 'Dat was het. En Geertruida Monkelbaan. Appolonia D. En A. die was non. God, wat was haar naam ook alweer?'
'Dat weet ik niet meer,' zei F.
'Zuster Philomeen!' typte ik.
'Hahahahaha,' lachte F.
'Hahahahaha,' lachte ik, 'maar mijn eigen naam, h?? Wat irritant! Ik weet het echt niet meer.'
'Ja, irritant!' was F. het met mij eens.
'Weet je wat?' zei ik, 'Ik vraag het wel op mijn log. Daar hangen tegenwoordig toch mensen rond die onze namen vast nog wel weten.'

*Eh F., is dit goed Duits?! Ik word toch wel een beetje paranoia nu ik weet dat er specialisten meelezen...