In de Middeleeuwen hadden ze ook geen mixer!
'Als ik volgende week een feestje ga geven,' zei ik tegen mijn zusje, 'Dan ga ik taarten maken! Nou is alleen het probleem dat ik nog nooit een taart heb gemaakt!'U moet weten, ik heb een pesthekel aan mensen die goed kunnen bakken. Nou ja, pesthekel. Het is eigenlijk meer een vorm van jaloezie. Bakken past helegaar niet bij mij, maar door een of andere rare conventie (vrouwen moeten kunnen bakken, dat is) loop ik nog steeds met het waanidee rond dat ik een taart moet kunnen maken.
'Dan koop je toch zo'n Oetkerpak,' zei mijn zus, 'Voor een kwarktaart.'
'Oh, en is dat voor mensen die eigenlijk niet kunnen bakken?' wilde ik weten.
'Yo, dat is schijtsimpel,' antwoordde A., 'Bodempje maken, kwarkje mixen, dat erop pleuren, in de koelkast. Klaar!'
Ik heb het al vaker gedacht, maar op dit soort momenten weet ik het altijd zeker: mijn zus leeft in een simpelere wereld dan ik...
Dus kocht ik gisteren twee pakken om taart te maken. Een voor bosvruchtenkwarktaart en een voor appeltaart. Ik zette ze in de kast en dacht: 'Dat doe ik morgenvroeg wel! Stomme rottaarten! Ik ga even wat grotpapier om de voet van mijn kerstboom doen zodat Maria, Jozef, Jezus en de rest van de kerststal ook een soort huisje hebben.'
Toen ik naar bed ging, begonnen de taarten te spoken.
'Wat als je dat nou niet redt morgen?' zei het boskvruchtenkwarkduiveltje, 'Je hebt namelijk een mixer nodig en die heb je niet! Die kun je dan misschien wel van een van je huisgenoten lenen, of van P. of Aderyn, maar die moeten nog maar net iets te leen hebben en ook nog eens thuis zijn. En dan?'
'Pleur op,' zei ik nadat het bosvruchtenkwarkduiveltje voor de vijftigste keer over die mixer begon te zagen, 'In de Middeleeuwen had men ook geen mixers en toen lukte het de mensen ook om brood te maken.'
Maar toch ging ik even op het pak kijken en kwam tot de conclusie dat ik met ??n springvorm natuurlijk wel na moest gaan denken over wat eerst en hoe dat dan zat. Ik ging weer in bed liggen en staarde naar het plafond.
Toen ik na een kwartier ook overvallen werd door het appeltaartduiveltje besloot ik om op de staan en alvast een bosvruchtenkwarktaart te gaan maken. Zonder mixer.
Dus daar stond ik dan. Met m'n bakje, daarin het bosvruchten drapje en een vork. Mijn arm een beetje uit de kom te kloppen.
'Middeleeuwen,' zei ik de hele tijd, 'Focus. Middeleeuwen.'
Na twintig minuten in de bak rammelen zag het goedje er mijns inziens prima uit.
'Kijk,' zei ik, 'Who needs a mixer?'
Ondertussen was het al vier uur en ik zette de taart in de koelkast om op te stijven.
En raad eens: het geheel ziet er wunderbar uit en het ruikt ook nog eens goed.
Appeltaart, here I come!
