Robbie W.
Een tijdje geleden vlijde mijn zusje zich in de vroege ochtendstond neder voor de ingang van het Sittardse postkantoor. Ene Robbie W. zou twee avonden Amsterdam of zo aandoen en daar wilde de jonge logop?din maar al te graag bij zijn. Robbie W. en mijn zusje. A. zag het al helemaal voor zich. Helaas lukte het haar op deze vroege ochtend niet om kaartjes te bemachtigen voor het o zo interessante Robbie W. festijn. Ze belde ondertussen wat met een andere A. die in Nijmegen voor de GWK lag en daar bijna stond te knokken met een voordringende dame. A. lukte het wel om plaatsen te bemachtigen. Zij blij, mijn zusje bozig.Maar mijn zusje zou mijn zusje niet zijn als ze dat niet eens even zou gaan fixen. Dus surfte ze wat over het internet, trok haar creditcard en kocht kaartjes voor het Robbie W. festival op de Hockenheimring in Duitsland. Vanuit mijn ouderlijk huis tussen de drie en vier uur rijden, dus geen probleem voor een doorgewinterde Robbie W. fan die in het bezit is van een auto en niet onbelangrijk: een salaris.
'Yeuy!' mijn zus stuiterde door de kamer toen ze de kaarten voor het concert in Duitsland besteld had, 'Ik ga naar Hockenheim, ik ga naar Hockenheim!'
Toch mooi als er twee passies van zo'n meisje samenkomen: Robbie W. en Formule 1. Ik was oprecht blij voor haar.
Gisteren reed ik met haar naar Eindhoven om de kaartjes op te gaan halen bij een internationaal koeriersbedrijf. Ze waren bij mijn zus aan de deur geweest om de kaartjes af te geven, maar A. was in Duitsland allochtone kindjes fatsoenlijk Duits aan het leren (rare baan, die baan van haar) en dus gingen de kaartjes retour afzender.
Gewapend met een adres van het internationale koeriersbedrijf reden A. en ik gisteren naar een industrieterrein ten noorden van Eindhoven. Ik ging daar al eens eerder een geocache zoeken met vriend R., dus ik had wel zo'n idee waar we moesten zijn. Ongeveer een half uur later (mijn idee was een beetje t? vaag geweest) werden we naar een andere vestiging gestuurd.
'Neen,' zei de man achter de balie, 'Dat pakketje ligt niet hier. Daarvoor moet je naar onze vestiging bij Eindhoven Airport.'
'Grrrr,' zei mijn zus.
'Grrrr,' zei ik.
Het was een beetje zoals met die reclame met die paarse krokodil, maar dan anders.
Gek eigenlijk, dat het toch een beetje eng kan zijn als je voor 140 euro aan kaartjes hebt uitgegeven en het er een beetje op lijkt alsof ze kwijt zijn.
'Ik vind dit niks,' zei mijn zus, toen een mannetje op Eindhoven Airport in het magazijn van het internationale koeriersbedrijf was verdwenen en toch wel verdacht lang weg bleef.
'Iets bestellen bij bol.com is echt het hipste wat ik nog op het internet ga doen, hoor!' bibberde ik.
Maar daar kwam het mannetje al. Met de kaartjes. Dat was mooi, mijn zus was blij en ik was opgelucht dat ik nooit naar enge internationale koeriersbedrijven hoef voor mijn eigen hachjes. Een leven zonder een Robbie W. adoratie is een stuk eenvoudiger...
Geen reacties