De Noordzee FM Labello
We schrijven het jaar des Heren 2006. Het is 3 januari, ongeveer kwart over zes 's avonds.Ik had net wat boeken die rondom mijn computer opgestapeld lagen in mijn slaapkamer gelegd en kwam vervolgens weer in de woonkamer. Daar zag ik 'm staan: de Noorzee FM Labello, gekregen toen ik ooit eens met mijn zus A. naar een schaatswedstrijd in Thialf ging kijken. Die trouwens vies tegenviel, die schaatswedstrijd, want het was een week na Carnaval en mijn zus en ik dachten dat we wel mooi even door konden feesten tussen de Friezen. Nou, mooi niet, h?? Friezen kunnen helegaar niet Carnavallen! E?n grote deceptie, mensen. Ik ben er nog stil van en dat is heel wat voor mij, want ik mag dan over vele kwaliteiten beschikken, maar stil zijn is er daar niet een van...
Maar goed, de Noordzee FM Labello dus.
Ik pakte hem om 'm te gebruiken en toen deed ik iets lomps.
(Soms denk ik wel eens dat ik spastisch ben en dat ik dat zelf niet doorheb en dat anderen het me niet durven te vertellen omdat ze het zo zielig voor me vinden...)
De Noordzee FM Labello vloog door de lucht.
'Wel alle...!!!' zei ik, nog net niet ziedend.
De Noordzee FM Labello viel voor mijn voeten op de grond neer, maar zonder het stickje erin. Een stickje dat nog ongeveer vier tot vijf centimeter lang was.
'Niemand de deur uit, waar is het stickje?' riep ik uit.
Maar ho maar. Niks geen stickje.
'Stickje!' zei ik gebiedend.
Gek genoeg verliezen alle spullen in mijn huis hun vermogen tot communicatie als ik ze kwijt ben. Dan houden ze zich zwijgend op in een spleet of een kier en dan gniffelen ze in iets dat soms wel en soms niet voor een vuistje door kan gaan. Of het stickje spreekt Fries (dat kan ook, duh) en verstaat mij niet. Want ik riep 'Stickje!' natuurlijk in het Limburgs, waarin 'stickje' overigens ook 'stickje' is, maar dan uitgesproken zoals Andr? Rieu dat zou doen...
We schrijven het jaar des Heren 2006. Het is negen januari, ongeveer een uur of acht 's ochtends.
Ik schrijf een warrig stukje over een Labello. Het stickje is nog steeds in geen velden of wegen te bekennen. Ik verheug me nu al op het moment dat ik het terug ga vinden. Helemaal uitgedroogd en onder de haartjes, kruimeltjes en het stof. Yuk! En misschien is dat pas in het jaar des Heren 2011, al hoop ik eigenlijk wel dat ik dit hok tegen die tijd eindelijk es verlaten heb...
