Het is rood en het belt!
Vandaag ging ik even een nieuwe telefoon fixen.'Wat zoek je dan voor een telefoon?' vroeg het Primafoon-mannetje nadat ik hem van mijn voornemen op de hoogte gesteld had.
Eigenlijk wou ik stiekem zo'n ladyfoon, zo'n roze. U heeft ze misschien wel eens gezien. Zo'n ding met zo'n klepje, een klok er voor op, een camera erin en nog een heleboel andere handige faciliteiten.
Zoals bijvoorbeeld de mogelijkheid tot het opslaan van een boodschappenlijstje. Handig zeg. Ahem. In de tijd dat ik dan in mijn ?berhippe telefoon een boodschappenlijstje op zou moeten slaan, kan ik wel 15 boodschappenlijstjes uitschrijven. Lekker ouderwets. Met een pen. Of wat dacht u van een bioritme-klok die aangeeft wanneer ik ovuleer? Erg handig als ik op een ochtend wakker word en bedenk dan ik maar eens een kind moet nemen. Om aan dat kind te komen moet ik natuurlijk eerst nog allerlei interessante stadia doorlopen, maar dat doet er niet zoveel toe. Ik weet dan wel wanneer ik ovuleer en dat schijnt handig te zijn als je een kind wil nemen.
Wer-ke-lijk.
Het was vooral die ingebouwde bioritme klok die ervoor zorgde dat ik eigenlijk niet direct naar de ladyfoon durfde te vragen. Stel je voor dat die kerel denkt dat ik een of andere huppelkut ben. Ik vind het doorgaans helemaal niet boeiend wat andere mensen over mij denken, maar ik wil wel ten alle tijden zien te voorkomen dat mensen mij als een huppelkut zien. Onafhankelijk denken is een groot goed, maar er zitten toch grenzen aan, denk ik dan.
'Je wil toch niet zo'n ladyfoon?' gilde iemand in mijn omgeving (ik weet even niet meer wie, volgens mij was het een familielid) laatst al, 'Werkelijk, A-F! Heb je soms een bioritme klok nodig, of zo?'
'Nee,' zei ik, 'en eerlijk gezegd vind ik zo'n ingebouwde bioritme klok te fout voor woorden, maar het betreft hier een roze telefoon en dan kom je wat mij betreft toch echt in een schemergebied.'
Maar goed, terug naar de Primafoon.
'Moet ie een klepje hebben?' zei het Primafoon-mannetje.
'Ja.'
'Moet ie klein zijn?'
'Ja.'
'Moet ie een camera hebben?'
'Nee, niet per se. Liever niet zelfs...'
(Ja, kom op zeg. Telefoons zijn om mee te bellen!)
'Wat van kleur moet ie hebben?'
(Nou moest ik roze zeggen, maar ik deed het met de bioritme klok in mijn achterhoofd toch maar niet.)
'Maakt niks uit.'
'Ook niet als ie knalrood is?'
'Nee, ook niet als ie knalrood is,' zei ik, blij dat het Primafoon-mannetje en ik op een lijn zaten.
Rood. Roze. Dat zal voor mannen wel hetzelfde zijn, denk ik dan.
'Wacht even,' zei hij, 'Ik ben zo terug.'
En terug kwam ie. Met een knalrode telefoon.
'Yay!' zei ik na een halve seconde blij, 'Die wil ik!'
Een knalrode telefoon met een klepje, zonder camera en veel belangrijker nog: zonder bioritme klok.
'Het is een iets anders,' zei ik, terwijl ik de telefoon bekeek.
Het Primafoon-mannetje zweeg beleefd.
'Het is niet zo saai,' zei ik, 'Al dat grijs altijd. Ik houd helegaar niet van grijs.'
'Het is een limited edition,' zei het Primafoon-mannetje, 'De fabrikant heeft blijkbaar bedacht dat er mensen zijn die eens wat anders willen.'
'Zoals ik! Ik neem hem,' zei ik opgetogen.
En nu zit ik hier met mijn nieuwe rode telefoon. Ik heb jarenlang een Nokia gehad en dit is een Samsung. Ik weet bij God niet hoe ie werkt, maar maakt dat wat uit? Het is rood en het belt!
