Op?ra Garnier
'E., est-ce que tu peux aller voir s'il y a encore des billets pour Don Giovanni ? l'Op?ra Garnier?' vroeg ik ergens eind december per mail aan mijn Russische vriendin E. die in Parijs woont. Logisch. Als je naar Parijs gaat dan wil je naar de opera en het liefst in de Op?ra Garnier. Als je weet hoe goedkoop dat is en hoe simpel het vaak is om aan kaarten te komen, dan laat je die kans niet aan je voorbij gaan.'J'y suis all?e' mailde E. een aantal dagen later terug, 'Il n'y a plus des billets!'
'Merde!' was mijn eloquente en in correct Frans gestelde antwoord.
Dus zat er nog maar een ding op: de dubieuze en rommelige rij die zich op de avond van de voorstelling aan uw rechterhand bevindt wanneer u Palais Garnier betreedt. E., L. en ik sloten aan en praatten wat over het Bolshoi theater in Moskou en het Concertgebouw in Amsterdam en hoe het er daar aan toe ging met last minute kaarten. De rij bewoog een beetje en hoopvol schuifelden wij voort. Toen was er opeens De Man die Iets in het Frans over Kaartjes Roept. De Man deelde onze mede dat er nog kaartjes waren sans visibilit? en dus renden wij naar de kassa om kaarten voor deze plaatsen te bemachtigen.
'C'est mieux que rien,' zei ik tegen E., terwijl ik mijn schouders ophaalde.
'Beter dan niks,' zei ik tegen L.
Na een kleine verkenningstocht door het gebouw (echt, zo maken ze ze tegenwoordig niet meer!) besloten E., L. en ik om naar de zaal te gaan. We beklommen de trappen en betraden de Stalle. Klein, druk, warm en helemaal achteraan. We zagen slechts de helft van het podium, maar dat mocht niet deren. Wij zaten daar waar de echte liefhebbers thuishoren. Mensen die voor de muziek komen en voor de onvervalste 'Yaay! Ik ben in Op?ra Garnier' ervaring. We volgden de opera zo goed en kwaad als het ging, want natuurlijk speelde de meeste sc?nes zich weer af op het deel van het podium dat wij niet konden zien (behalve de liefdes- en aanrandingssc?nes, wat een zeer interessant licht over de opera wierp). De Franse ondertiteling ging onvermoeibaar door en van tijd tot tijd wiegden E., L. en ik heen en weer op de ons bekende melodie?n. Ergens in een ruit van het decor zagen we de beroemde Commandatore op het einde van het stuk binnenkomen. Niks in het zwart, maar met een soort megapleerol op zijn kop en een grote bloedvlek voor op zijn witte gewaad. Don Giovanni werd uit een raam gegooid en het stuk kwam ten einde. Zo gaat dat in opera's. Geen gezeik, iedereen rijk...eh...dood. Of in ieder geval een deel van de cast dan.
Dat je zoveel lol kunt hebben voor 7 euro! Het was met afstand de beste avond die ik de afgelopen week in Parijs gehad heb.
