Frank is cool
Hee, A-F! Ga je mee naar Frank Groothof in de Schouwburg?' mailde Aderyn mij vorige week, 'Ik ga met Tari en mijn ouders en we hebben nog een kaartje over!''Jahaaa! Cool!' was mijn enthousiaste reactie. U moet namelijk weten, Frank Groothof en ik hebben een speciale band.
Lang geleden, ik was een jaar of veertien, gingen we met school naar het Mecc in Maastricht. Eigenlijk was het heel cool dat ik meeging, want samen met een klasgenoot was ik de enige derdeklasser die meemocht naar het concert in het Mecc. Het was namelijk eigenlijk een project oor de vijfde- en zesdeklassers die eindexamen muziek deden, maar aangezien ik toen al wist dat ik dat ook wel zou gaan doen (en het zelfde gold voor mijn klasgenoot) mocht ik met al die enge grote bovenbouwers mee. Als je vader de muziekleraar is dan heb je daar immers ook wel eens een voordeeltje van. (Nou ja, eigenlijk meer voordeeltjes dan nadeeltjes, maar dat heeft hoogstwaarschijnlijk iets te maken met het feit dat het mij geen zak interesseerde dat mijn pa leraar was op de school waar ik ook rondliep. Het enige dat ik eventueel als nadeel had kunnen zien was het feit dat ik altijd die lulverhalen van andere leerlingen aan moest horen. 'Weet je wat je pa zei?' ging het dan. 'Wat dan?' wilde ik vervolgens weten en dan kwam het lulverhaal. 'Hee pap,' zei ik later die dag bij thuiskomst, 'Weet je wat die en die zei?' en dan vertelde ik het lulverhaal. 'Dat heb ik helemaal niet gezegd,' zei mijn vader dan schouderophalend, 'Laat je niks wijsmaken.') Maar goed, ik dwaal af. Mestreech dus. Een concert in het Mecc. Mijn vader wist niet precies wat het ging worden, maar zonder risico's is het leven niet leuk, dus togen we met een grote groep vol verwachting naar de leukste stad van Nederland.
In het Mecc troffen we een zaal vol kinderen en ouders aan en op het podium het Limburgs Symfonie Orkest en Frank Groothof. Het ene deel van de groep pubers staarde vol afgrijzen naar het podium en het andere deel (waaronder ik) vroegen ons verheugd af of onze grote blauwe vriend Pino ook nog op zou komen dagen. Mijn vader en zijn collega lagen echt helemaal in een deuk. Het is dat ik mijn vader nogal goed ken, anders had ik hem en de andere muziekleraar er sterk van verdacht dat ze dit stiekem en met voorbedachte rade op poten hadden gezet. Het LSO speelde en Frank kweelde. Het was echt geweldig.
'Hoe lang doe je deze shows nou al?' vroeg Aderyn gisteren aan Frank himself toen hij ons met succes probeerde een programmaboekje aan te smeren.
Frank keek een beetje moeilijk.
'Nou, zo sinds '88,' zei hij bedachtzaam, 'Ja, zoiets moet het zijn.'
Frank is cool. En zijn show was ook cool. Het verhaal van Orpheus en Eurydice op geniale tangomuziek en vol met knipogen over de hoofden van de kinderen heen. En ik? Ik was weer even kind, want daar ben ik stiekem heel goed in.
Papa en mama Aderyn, Aderyn & Tari, bedankt voor de geweldige middag!
