Over een vriesvak, een pan en een f?hn.
Vanmiddag wilde ik een pizza in mijn vriesvak leggen en moest ik helaas tot de ontstellende conclusie komen dat er niet zoveel meer in dat vriesvak te leggen viel. En niet omdat ik aan het hamsteren ben, natuurlijk. Oh neen. Het vriesvak van mijn koelkast was zo goed als dichtgevroren. Ahem. Nu moet u weten dat voor mij het ontdooien van een koelkast zo ongeveer het rottigste karweitje is dat ik kan bedenken. Ik ben er al voor in therapie geweest maar het mag niet baten. Ik ga echt nog liever vrijwillig een hele dag naar de tandarts dan dat ik die stomme koelkast moet ontdooien. Eerst het makkelijk deel: alles eruit en de stekker uit het stopcontact. Okee, dat is nog wel te doen. Maar dan begint het. Het Grote Wachten Tot Dat Klote Vriesvak Ontdooid is. Ik kan daar echt niet tegen. Om de tien minuten kijk ik in het vriesvak of ik enige beweging in de ijsmassa zie. Dan pak ik een pollepel en begin erin te porren. Meestal zonder resultaat. Dan zeg ik iets eloquents als 'Sjais Keulkas!' en negeer hem vervolgens maar liefst twintig minuten. Dan ga ik weer kijken. Nog steeds niks (ondertussen zijn wel AL een uur verder). Dit proces herhaalt zich nog twee keer. Dan geef ik het op en ga naar bed. 's Ochtends als ik op sta, staat mijn halletje blank. Het is een boel water, zo'n dichtgevroren vriesvak. 'Fuuuuuck!' roep ik dan zo hard dat mijn buren zomaar ineens rechtop in hun bed zitten en als ik dan na een half uur uitgejammerd ben, begin ik allerlei dweilen en doeken tevoorschijn te toveren om het water op te soppen. Het ergste deel van het hele ritueel. Hu!Afijn, omdat het stiekem toch wel nodig was dat ik het vriesvak in mijn koelkast langzamerhand eens ging ontdooien (waar moet ik anders mijn pizza leggen?) besloot ik om eerst een diep na te gaan denken over hoe ik het proces van ontdooien een beetje kon versnellen. Geduld is op z'n zachtst gezegd niet mijn sterkste kant, zoals u hierboven heeft kunnen lezen.
'Zet er een pan met kokend water in!' zei een vriendin laatst tegen mij, 'Dan gaat het geheid sneller!'
(U kunt hieruit afleiden dat het probleem van het te ontdooien vriesvak mij al langer bezig hield, ik heb er zelfs al met derden over gesproken. U kunt zich nu misschien voorstellen dat als die pizza vanmiddag gewoon gepast had, het misschien nog wel een maand geduurd had voordat ik actie ondernomen had).
Dus een paar uur geleden ruimde ik mijn koelkast leeg (morgen komt vriendin L. langs en die brengt eten mee, dus gelukkig zat er niet zoveel in), trok de stekker uit het stopcontact en zette er een pan met kokend water in.
Het wachten begon.
Tralalala.
Een uur verder.
Pan eruit, nieuwe pan erin.
Porren met de pollepel.
Tralalala.
Twee uur verder.
Pan eruit, nieuwe pan erin.
Tralalala.
Godver de godver, kan dat nou echt niet sneller?
En toen kreeg de zeer ongeduldige Anne-Floor een ingeving: de f?hn!
'Je bent gewoon een Debiel als je mij hiervoor gaat gebruiken,' zei de f?hn betweterig toen ik hem richting het vriesvak dirigeerde.
'Vraag me eens of dat me wat boeit!,' zei ik en ik richtte de f?hn op het vriesvak.
U raadt het al: de f?hn zei niks meer en mijn plannetje werkte. Als een tiet. Eureka.
We zijn nu drie?nhalf uur verder en mijn koelkast doet 'drup drup', ik heb er een emmer onder gezet en schraap de ijsresten uit het vak, ik ben door mijn f?hn tot Debiel gebombardeerd en ik kan de bodem van het vriesvak weer zien. Holadiee! Waar een mens al niet gelukkig van kan worden...
