Bloed, zweet en tranen
Sinds een paar weken heb ik een hoedanigheid erbij: ik ben tegenwoordig een uitzendkracht. Hi ha ho! Ik zeg altijd maar, hoe meer hoedanigheden hoe meer vreugd en dus was ik zeer verheugd toen ik laatst op een vroege ochtend in de bus naar het wonderschone en aan Nijmegen grenzende dorpje B. stapte. Als uitzendkracht kom je nog eens ergens en dat is natuurlijk een feit dat toegejuicht dient te worden, naast het feit natuurlijk dat ik er een hoedanigheid bij had gekregen.In de fabriek waar ik werk maken ze stoommaaltijden. En pannenkoeken. En kant- en klaarmaaltijden. En soep. En chili con carne. En... nou ja, te veel om op te noemen eigenlijk. Maar het interessantste aspect van de fabriek bestaat uit de mensen die er werken en dan met name de mensen met wie ik voornamelijk te maken heb: de Vrouwen en de Meisjes van de Lopende Band. De Vrouwen en de Meisjes van de Lopende Band zijn helaas niet zo ingenomen met het verschijnsel 'Uitzendkracht' en dat laten ze je merken ook. De eerste week dat ik er werkte, liep ik met een compleet complex rond.
'Ik ben toch lief?' dacht ik dan een beetje bozig, 'Waarom zijn zij dan niet lief tegen mij?'
Maar ja, zo zit de wereld niet in elkaar en stiekem wist ik dat ook al lang. En dus besloot ik dat de Vrouwen en de Meisjes van de Lopende Band respect zouden gaan krijgen voor mij. En dus bleef ik vriendelijk, glimlachte ik innemend bij elke opdracht die ik kreeg en deed ik mijn stinkende best om deze opdracht tot een goed einde te brengen.
'Jij bent gek,' zei de Luie Uitzendkracht vandaag tegen mij, toen we samen in de bus vanuit het wonderschone B. zaten, 'Ze zijn echt hartstikke onvriendelijk. Daar ga je je toch geen moeite voor doen? Ik zou gewoon wat langer in de pauze blijven zitten.'
'Tssssk,' zei ik, 'Nee sorry, zo zit ik niet in elkaar. Ik kom daar om te werken en niet om op mijn gat te zitten.'
Wil je respect van de Vrouwen en de Meisjes aan de Lopende Band? Nou, dan moet je ook respect voor hen hebben. Voor het kutwerk dat ze dag in, dag uit doen. Misschien wel vijftien jaar achter elkaar. Dan zing je met hen en Andre Hazes mee: 'Bloed, zweeeeeeeet en traaaaaaaanen!' en dan glimlach je. Omdat de tekst zo goed bij ze past en omdat ze op een vreemde manier toch wel plezier lijken te hebben in het vullen van bakjes met groenten en aardappels.
'Kom je morgen ook?' vroeg vorige week opeens een van de Vrouwen en de Meisjes aan de Lopende Band aan mij.
'Nee, maar volgende week wel.'
'Oh okee, tot volgende week dan!'
'Zou je mij met dit en dit willen helpen?' vroeg er vandaag eentje aan mij.
'Maar natuurlijk,' zei ik.
Ze kunnen het wel. Langzaam beginnen ze in te zien dat dat stille en glimlachende meisje die met hen aan de lopende band staat best okee is. Het is hard werken, dat respect krijgen van de Vrouwen en de Meisjes van de Lopende Band, maar als het dan eventjes lukt dan is je dag weer goed...
acht reacties
Ik heb een vriendin die eens een paar dagen heeft gewerkt in een noga fabriek. Het was daar heel onhygi?nisch, sindsdien lust ze geen noga meer 
. Daarom vraag ik mij nu af: Hoe is het met de hygi?ne in de stoommaaltijden-pannenkoeken-kant-en-klaarmaaltijden-en-soep-en-chili-con-carne-fabriek? En lust je deze dingen nog?
Rosanne: Ja, het is er best hygi?nisch, maar desondanks wordt er behoorlijk met voedsel gesmeten en gaat er een boel de vuilnisbak in. Soms zou ik wel willen dat ik al dat eten aan het eind van de week kreeg, dan kon ik koken voor de hele flat hier…
Ik kocht sowieso al geen kant- en klaardingen, trouwens. Soms een pizza, maar dan heb je het ook gehad…
Ha, respect voor de Meisjes en Vrouwen van de Lopende Band! En voor meisjes die het volhouden als uitzendkracht!