Het Europese distributiecentrum van F.
De maaltijdenfabriek waar ik zo af en toe werkte is failliet! Paniek, peeuw! Ik zag mijzelf al helemaal met mijn plastieken Alditasje door de straten van Nijmegen sjokken, maar gelukkig waren daar nog de meisjes van het uitzendbureau.'Hallo E.,' zeiden de meisjes van het uitzendbureau tegen mij aan de telefoon, 'We hebben ook werk bij het Europese distrubutiecentrum van F.! Misschien dat je daar wel wil werken?'
'Wha'eva,' zou ik gezegd hebben als ik een grote met goud behangen, rappende neger was, maar aangezien ik dat niet ben zei ik: 'Ja, da's okee, hoor!'
En dus stapte ik afgelopen week meerdere malen in een afzichtelijke gele auto van het uitzendbureau op weg naar mijn nieuwe carri?re bij het Europese districutiecentrum van F., oh joy!
Eenmaal bij F. aangekomen werd ik abrupt aan een lopende band gezet.
'Hallo,' zei ik met mijn vriendelijkste glimlach tegen de Vrouwen aan de Lopende Band.
Ik bedoel maar, Vrouwen aan de Lopende Band zijn doorgaans niet de aardigste schepsels op deze aardbol (heb ik ondertussen door ervaring geleerd) en die kun je dus maar beter te vriend houden.
'Hallo,' zeiden de Vrouwen aan de Lopende Band tegen mij, terwijl ze glimlachten. Zij stelden zich aan mij voor en we raakten aan de praat.
Stiekem dacht ik dat ik hallucineerde. Aardige Vrouwen aan de Lopende Band! Het is dat ik na mijn afstuderen minstens twee keer zo veel kan gaan verdienen als ik nu bij F. verdien, maar anders zou ik er misschien nog wel willen blijven, ook nog es! Een kinderhand is snel gevuld, zo blijkt maar weer.
De volgende dag bij F. ontmoette ik de Man die naar Volgende Dag naar Sittard zou gaan.
'Nee!' riep hij uit toen hij ontdekte dat ik oorspronkelijk uit Sittard kwam, 'Daar moet ik morgen naartoe! Mijn dochter moet daar voetballen!'
En dus gaf ik de Man die de Volgende Dag naar Sittard zou gaan wat nuttige aan Sittard gerelateerde tips en hij wijdde mij in in het spelletje 'Raad eens waar deze lelijke schoenen en trainingspakken naartoe gaan!'
En met dit spelletje vul ik dus tegenwoordig een aantal dagen bij het Europese distrubutiecentrum van F.:
Fase 1: Op de lopende band komt een doos voorbijgehobbeld met daarin daarin echt schijtlelijke sportschoenen.
(Gouden Nike Air Max bijvoorbeeld, uche. Gewone Nike Air Max zijn al te lelijk voor woorden, laat staan dat ze in het goud zijn, maar dat terzijde).
Fase 2: Het openen van de doos en in opperste verbazing in de doos staren en vervolgens een betekenisvolle blik met je collega wisselen.
Fase 3: Heel hard 'Gedverdemme, wat is dat?!' roepen.
Fase 4: Luisteren naar het jouw ondersteunende commentaar van je collega's.
Fase 5: Heel hard 'Duitsland!' roepen en in lachen uitbarsten.
(Duitsland als in: het land waar deze schoenen verkocht gaan worden...)
En zo gaat weer een dag op het Europese distributiecentrum van F. voorbij en zie ik een soort schoenen en trainingspakken aan mijn geestesoog voorbij trekken waarvan ik liever niet op de hoogte was geweest...
zes reacties
De lopende band, dat is eigenlijk helemaal niet zo erg als het lijkt. Tot die ontdekking kwam ik toen ik er zelf achter stond. Het allerergste van mijn baantje daar was dat ze alle dagen Skyradio op hadden staan. Een miljoen keer Celine Dion (a new day), Toni Braxton (unbreak my heart), de Backstreet Boys (het hele repertoire), en toen was ook net dat a-thousand-miles-liedje van Vanessa Carlton helemaal in. Ik kan het nog steeds niet horen.
)
Oh! M.C. is failliet.. tjee. “Jammer” dat ik nou “net” een ander baantje heb, anders hadden we samen kunnen staan “inducten”, zoals dat met een mooi woord heet. Wat gouden schoenen betreft, ze werden mij in de hal aangewezen door een uitzendcollega, waarop ik geheel spontaan “euch!” uitriep. Hierna bleek dat mijn uitzendcollega ze juist wel graag zou hebben.. Ik overwoog excuses, maar slikte ze in. Sorry meid, maar in die gruwelijke fantasi?n kan ik echt niet mee komen.
Ah, daarom waren de baantjes daar opeens op! En het distributiecentrum F. valt dus mee? Jeuj!