De R zit niet meer in de maand, maar waar zit hij dan?!
Veel van mijn avonturen beginnen tegenwoordig met een telefoontje van het uitzendbureau. Zo ook afgelopen dinsdag.'Hee E.! Kun jij vrijdag huisjes poetsen in een bungalowpark bij Venray?'
'Yo! Tuurlijk!'
'Kun je er dan ook naartoe rijden met een paar anderen in de auto? Wij regelen de auto wel.'
(Nu moet u weten: ik haat autorijden. Ik haalde mijn rijbewijs pas na vier keer en volgens mij ben ik toen ook nog dik gematst. Door een examinator die uit Maastricht kwam en mij mededeelde dat wanneer ik in Maastricht zo invoegde als ik dat tijdens het rij-examen gedaan had dat ze me dan geheid van de sokken zouden rijden. Typisch Maastrichts weer. Die mensen denken echt dat heel Limburg om hen draait en dat ze een soort Parijs zijn, of zo...)
Maar goed. Na deze vraag van het Meisje van het Uitzendbureau aarzelde ik even, maar ik besloot om het toch te doen. Rijden schijnt best leuk te worden als je het vaker doet en ik ben altijd erg voor het doen van dingen die ik vreselijk of eng vind (want anders verandert er nooit iets en leer je nauwelijk iets bij in het leven en dat kan ik al helemaal niet uitstaan), dus sprak ik de voor mij historische woorden:
'Ja, is prima. Ik rijd wel.'
Vanochtend brak het Uur U uiteraard zonder genade aan. Dat is altijd zo met het Uur U. Of D-Day (om even in de 4 en 5 mei terminologie te blijven). Ik stapte het uitzendbureau binnen en kreeg de sleutel van een hippe grijze en splinternieuwe Volkswagen Polo overhandigd.
'Meisjes!' zei ik tegen de meiden in mijn auto, 'De laatste keer dat ik reed was afgelopen zomer toen ik een geleende tent terug ging brengen naar een vriendin in Wageningen, dus wees gewaarschuwd.'
Mijn bezwaren werden lachend weggewuifd, maar zoals dat altijd gaat in dit soort situaties: God strafte onmiddellijk.
Vol goede moed zette ik de auto in de eerste versnelling, trapte de koppeling in en gaf gas. De motor sloeg natuurlijk meteen af. Een spiksplinternieuwe Volkswagen Polo is duidelijk andere koek dan een halfdode rode Mitshubishi Colt uit 1984.
Daar gaan we al, dacht ik bij mezelf, als we om elf uur in Venray zijn, mogen we blij zijn!
Maar goed, ik vond het koppelingspunt en begon te keren op de weg. Toen ik terug wilde zetten om iets meer te draaien, begon de ellende helemaal.
'Waar zit hier godverdomme de achteruit?' zei ik, al behoorlijk pissig, 'Naast de 1?! Wat een kutauto, zeg!'
Dus ik maar duwen en duwen tegen die pook, maar ja. Die gaf geen sjoege natuurlijk.
Ondertussen stond ik dwars op de weg* en kon eigenlijk alleen maar vooruit, wat zou betekenen dat ik een wit bestelbusje zou rammen. Vrouw achter het stuur, bloed tegen het witte bestelbusje. Nee, dat leek me geen goede optie. Dus wendde ik me tot mijn medepassagiers.
'Wie van jullie heeft er een rijbewijs?' wilde ik weten.
'Ik!' klonk het vier keer als uit ??n mond.
Wil iemand mij dan godverdomme uitleggen waarom ik dan moet rijden?!
'Ik wil het wel proberen,' zei het meisje naast me.
Links van onze auto stond een man in een donkerblauwe auto te wachten die echt helemaal in een deuk lag en hoogstwaarschijnlijk iets dacht als: 'Vijf vrouwen in een auto en niet een van hen kan rijden. Zie je nou wel!'
'Ik vind de achteruit ook niet!' zei het meisje naast me verongelijkt, nadat we van plaats gewisseld hadden.
'Nou, dat gaat lekker,' zei ik grinnikend.
En toen geschiedde een wonder: het witte busje reed weg, waardoor wij net genoeg ruimte kregen om te keren!
De Heer zij geloofd!
F. draaide de auto vakkundig langs de geparkeerde auto's en we wisselden van plaats. Vanaf dat moment ging het gelukkig goed, want als dat ding eenmaal vooruit rijdt dan kan ik best wel autorijden.
'Hee!' zei ik in de pauze van het werk tegen de jongen die de andere auto van het uitzendbureau bestuurd had, 'Kun je mij vertellen waar de achteruit van die rotauto zit, anders staan ik hier morgen nog en ondanks het feit dat ik dol op Limburg ben, heb ik daar toch niet zo'n zin in!'
'Ja, dat ontdekte ik ook per toeval,' grinnikte hij, 'Ik sloeg per ongeluk op die pook en toen merkte ik dat ik hem in kon drukken om hem zo in de R te zetten.'
'Godverdomme,' zei ik, 'Waarom kunnen ze dat ding niet gewoon onder de vijfde versnelling zetten? Rare Duitsers, altijd gelazer met die gasten.'
Maar goed, 61 jaar geleden werden wij van de Duitsers bevrijd, vandaag werd ik bevrijd van mijn fobie voor het achteruit rijden in Duitse auto's. En zo was het kringetje weer rond...
*In feite een flash back naar twee van mijn rij-examens, waar ik bij het keren op de weg zakte op het feit dat ik dwars op de weg stond en niet meer wist wat ik moest doen...
veertien reacties
heee, kom neet oan unne mestreechteneer he!!!
(maar je hebt wel gelijk, qua attitude van de gemiddelde Maastrichtenaar)
Maar Virg, twijfelde je daar dan aan?
Hoog tijd voor Toekan om weer eens naar Nimwegen te komen trouwens! Zeg ‘m maar dat ik hem sommeer! (Misschien dat hij wel oingaat op mensen die hem sommeren dingen te doen…)
Geweldig ik voel me ineens niet zo dom meer… We kregen een nieuwe auto en om die in de achteruit te zetten moest ik de pook iets optillen. Til ik het hele kreng uit de bak….
Had mij ff gebeld man, had ik je zo kunnen vertellen :) Maarja, ik val dan ook onder de categorie “ik vind autorijden heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel erg leuk” ;)
Ik moest zo lachen om je titel!
Mijn allerergste autorijdervaring was toen ik precies vierentwintig uur mijn rijbewijs had. Op een donderdag was ik in ??n keer afgereden (vind het geweldig, mis het ontzettend), op vrijdag ging ik voor het weekend naar mijn ouders en haalde mijn moeder me op van het station. “Mag ik rijden?” vroeg ik. “Nou vooruit,” zei ze na een hevige innerlijke strijd. Zelfs over haar vorige auto, een auto die jaren ouder was dan ik toen hij uiteindelijk weg moest, waakte ze trouw. En toen sloeg de motor natuurlijk voortdurend af en sprong de auto steeds een eindje vooruit omdat ik niet in benzine kon rijden. Je had haar gezicht moeten zien.
Ha! Ik was vastbesloten om je terug te vinden op eigen kracht, en het is me nog gelukt ook! A-F is dan wel in een roze wolkje opgegaan, maar helemaal weg is ze toch niet…
Met dank aan Google dat me deze link opleverde http://chntl.punt.nl/index.php?r=1&i..=
En het benzinedopklep-openknopje bij VW zit binnenin ergens bij je handrem:D Weet je dat ook alvast… Ook ooit tijden bij een tankstation gestaan omdat ik het klepje met geen mogelijkheid open kreeg…
Ik heb echt exact hetzelfde gehad met de Golf van mijn oma die ik even voor haar ging tanken, en ik had al aardig veel gereden in verschillende auto’s, maar ik heb ook dwars vast op straat gestaan en werkelijk alles met die pook uitgehaald (nou ja, bijna alles dan) totdat ie per ongeluk naar beneden zakte…
Welke mafketel bij volkswagen heeft dat ooit verzonnen? heeft vast iets te maken met de interne aerodynamica van een auto bij het achteruitrijden….
Tjee, dat je hem dan waarschijnlijk eerst in moet drukken had zelfs ik je kunnen vertellen, en ik heb geeneens een rijbewijs! Een vriendschap met Toekan heeft dus toch zo zijn voordelen. :P