Neurootje
Virginie is een neurootje. Een prettig neurootje, dat dan weer wel. Althans, ik vind mezelf een prettig neurootje. Een neurose heeft in mijn ogen veel te vaak meteen een negatieve klank. Natuurlijk, een zware neurose is geen pretje, voor de persoon zelf niet en niet voor zijn omgeving. Maar wanneer ik gelukkig word van het simpele feit dat mijn handdoeken netjes gevouwen en op kleur gesorteerd in de kast liggen, dan is dat toch alleen maar mooi? Ik word gelukkig van iets wat me niets kost en niemand anders tot last is. Bovendien krijg ik geen su?cidale neigingen wanneer het een keertje niet op kleur gesorteerd ligt. Niets mis mee dus, zo'n ongevaarlijk neurosetje.Een keer een saai college? Geen probleem. Geef me gewoon een pen en een stukje papier en ik hou me wel bezig, zonder verder iemand te storen.
Een keer een college waarbij ik alleen moet luisteren en opletten? Geen probleem. Geef me gewoon een pen en een stukje papier en ik kan aandachtig luisteren zonder dat mijn gedachten afdwalen (wat hoe dan ook gebeurt wanneer ik niet tegelijkertijd ?doodle?).
Zo heb ik inmiddels al een aardige verzameling blaadjes zoals DEZE, waar Freud waarschijnlijk een hele dag-excursie van zou kunnen maken. Uiteindelijk hoop ik er ooit een muur mee te kunnen behangen. Dat is weer eens wat anders, nietwaar?
Maar niet iedereen is altijd even blij met mijn kleine neurotische trekjes. Een van die trekjes is namelijk ook dat ik bij (bord-)spelletjes graag ?mijn? poppetjes of steentjes etc. sorteer of in een leuk patroontje leg (ziet u ook al een patroontjesthema zich ontwikkelen?). Een spelletje waarbij je heel leuk de overgebleven steentjes netjes kunt stapelen of in een patroon kunt leggen is scrabble. Nog zo?n spelletje is rummikub. En het was tijdens een avondje rummikubben dat iemand anders last kreeg van mijn neurotische trekjes. Om een of andere, voor mij onbegrijpelijke reden, kon deze persoon er niet, maar dan ook echt absoluut niet tegen, dat ik de steentje stapelde. Okee, geen probleem dan stapel ik de steentjes niet, het is geen dwangneurose dus ik heb nergens last van. Behalve dan misschien een lichte verveling aangezien ik nu niks meer tussen mijn beurten door te doen had.
De volgende avond werd er weer gerummikubd. Aangezien stapeltjes uit den boze waren, begon ik patroontjes te leggen (wat ik stiekem zelfs nog leuker vind). Heel onschuldig allemaal. Ik ga niet schreeuwen en tieren wanneer iemand een steentje pakt en mijn patroon verpest. Integendeel! De uitdaging is juist met zo min mogelijk verschuivingen weer een kloppend patroon te cre?ren. Maar ook het leggen van patroontjes was genoeg om diezelfde persoon hoorndol te drijven. Dus ook daar hield ik braaf mee op (waardoor weer een lichte verveling toesloeg? maar dat heb ik wel voor iemands geestesgezondheid over).
Maar wie heeft er nu eigenlijk het grootste probleem? Ik met mijn kleine neuroses waar ik gelukkig van word en die me bezig houden? Of de persoon die mij voor gek verklaart, terwijl die persoon zelf gek word van iemand anders die een paar onschuldige patroontjes legt??
twaalf reacties
Juist! Zo hoort een glas ook precies midden op het bierviltje te staan. En kan ik de nieuwe Harry Potter pas kopen als ‘ie in paperback uit is – anders past ‘ie niet bij de rest van de boeken in de kast. Enzovoort, enzovoort… 
En ik wil altijd het oranje koffiekopje…
Maar is het ook geen klein neurosetje als je je zo ergert aan mensen met een klein neurosetje. (Ik vind het een leuk woord en lees neuro-setje)
Jippie!!! Ik heb ook zulke neurosetjes… Die zijn nog best leuk ;)
Als die ander zich daar zo aan irriteert is er wel iets mis, tenzij jij luid en duidelijk daar mee bezig bent en diegene zodanig afleidt dat het zijn winkansen verkleind (is dat met een d of t, verkleind of verkleint?) In ieder geval wat bij mij dan wel eens wil helpen is pen en papier :P misschien ook handig voor diegene die zich irriteert?
Wow. Ik herhaal: wow.
Zoiets heb ik nog nooit gedoodeld tijdens een college. Freud zou uit zijn dak zijn gegaan.
Rummikubben is leuk trouwens! Ik streed altijd urenlang heftige strijden met mijn huisgenootje om de overwinning en de eeuwige eer. Maar dan natuurlijk de hamvraag. Wat is nou de allerhandigste manier van steentjes op je plankje ordenen? Alle mogelijkheden bij elkaar of alle kleuren bij elkaar, oplopend van 2 tot 13?
Ik zeg: mensen die boos worden van iemand die steentjes stapelt (of iemand die zingt) tijdens het rummiknuppelen (sorry, familieterm) die hebben zelf een neurose. Of een concetratieprobleem, dat kan ook.
Die stapelende steentjes zou ik nog wel in kunnen komen, maar die gestapelde opgevouwen handdoeken! Daar zou ik echt heeeeeeeel neurotisch van worden! Maar fijn dat jij er gelukkig van wordt, meiske 
Ja moet gewoon gaan samenwonen met iemand die nog tien keer zoveel neuroses heeft als jou. Heb ik ook gedaan. Die van mij vallen helemaal niet meer op.
Hmmmz, das misschien wel een idee. Maar waar vind ik nou nog die neuroot die het aandurft met mij onder ??n dak te gaan wonen…
Quote handleiding Rummikub:
“De stenen worden allemaal omgekeerd op de tafel gelegd, door elkaar geschud en gerangschikt in stapeltjes van 7, dit is de pot.”
Het staat er echt! Dus jij bent de enige die weet hoe het ?cht moet!
Je wist dat ik een titel als neurose zou gaan antwoorden of niet soms? Of zou dat onderdeel zijn van mijn neurose???Hmmmmm…..
Anyhoe, neurose of neurosetjes zijn als term eigzins uit de tijd Virginie Het leuke is dat deze term in de psychiatrie overigens in de loop van de tijd 2 verschillende dingen heeft betekent en een aantal keer heen en weer is verwisselt van betekenis.
Tegenwoordig zou ik het meer onder de noemer compulsies noemen, al dan niet gestaafd door obsessies (trying to tell us something ). Overigens zijn jouw doodles reteinteressant en ik werp mij dan ook graag in de vuurlinie tegen enig persoon die het tegendeel beweert! Maar Freud zou je denk ik wel eerst op een sofa zetten, je laten praten over je jeugd en je onderwijl laten doodelen.
Was getekend, jouw huispsych
PS: IK HAAT RUMMIKUB!!!!
).
Doet me denken aan vroeger, aan mij pa die de spullen op de tafel altijd ander schikte dan ze stonden. De jam moest rechts en de vleeswaren links, of andersom, ik weet het niet. Gek werd ik ervan!!! Wat maakte het nou uit waar het stond. Maar nu je het zo zegt, wie had er nu eigenlijk een probleem?