Oude koeien
Ik lag afgelopen nacht eens na te denken over het verschijnsel vriendschap. Dat heb je zo af en toe wel eens. Heel soms komt er namelijk iemand op je weg die een probleem heeft en dat op jou probeert af te schuiven met de vraag: 'Zeg, wil jij nog vrienden met mij zijn of niet?'Ik ben dan altijd blij dat ik door schade en schande wijs ben geworden en ondertussen tot de jaren van verstand ben gekomen en heb leren inzien dat vriendschappen niet zo zwart-wit zijn als personen met problemen ze altijd zien. Dat er een groot grijs tussengebied is, waarin mensen gewoon vriendelijk tegen elkaar zijn. Waarin je rekening houdt met elkaars zwakke plekken, elkaars karakterfouten en waarin je je ook wel eens ergert, maar je toch tot de conclusie kunt komen dat het soms beter is te zwijgen en niet alles er zomaar uit te flappen waarmee je een vriendschap eigenlijk alleen maar uit het grijze tussengebied trekt en zwart-wit maakt.
Tijdens deze nachtelijke gedachtengangen kom ik altijd tot best diepe inzichten. Overdag ben ik altijd kwaad en roep ik om de haverklap: 'Godverdomme! Dit is toch niet waar? Vette dikke kutzooi! Laat mij toch me rust, stelletje randdebielen!' maar 's nachts komt gelukkig altijd mijn ware ik bovendrijven die dan zegt: 'Nou, misschien ben jij ook wel een beetje raar. Steek nou eerst maar eens je hand in eigen boezem. Dat heb je van je ouders geleerd en het zou een grote winst voor de mensheid zijn als iedereen dat eens deed. Als je dan jezelf geanalyseerd hebt in deze, dan mag je best nog wel even duidelijk doch vriendelijk zeggen wat je van de ander verwacht.'
Op het moment dat ik die conclusie trek dan lach ik even en denk: 'Ja!'
Een ander inzicht dat ik vannacht kreeg is dat ik eigenlijk echt niet van de Oude Koeien ben. Ik heb dan ook erge moeite met mensen die dat wel zijn. Of laat ik het zo zeggen: op zich heb ik geen moeite met mensen die van de Oude Koeien zijn, maar die kunnen er dan maar beter voor zorgen dat er geen Oude Koeien tussen hen en mij in komen te staan. Want dan kunnen ze het (om even in het Campina-jargon te blijven) shaken. Rosalie weigert pertinent om Oude Koeien bij de hoorns te vatten! Voortslepende kwesties zijn mijn kwesties niet, want ik kijk liever vooruit dan achteruit. Gelukkig, dat wel...
Ik ben getrouwd met een man die wel van de ouwe koeien is, en na een half jaar moet hij me dan uitleggen wat er ook al weer was… Vaak zijn zijn ouwe koeien dan weer over!