De moeder teresa van de lage landen
Jawel, Nederland heeft het. Sterker nog, Limburg heeft het. De eer om de eerste zaligverklaring buiten Rome mee te maken. Ongetwijfeld lag u allen al vanaf 6 uur ?s ochtends voor de Sint-Christoffel te Roermond, om de beste plaatsen in de kathedraal te kunnen bemachtigen. Of zat u allen met uw neus vastgekluisterd aan de buis in de hoop toch ergens een live glimp op te vangen van de zaligverklaring? Of heeft u, net als de meeste mensen, alleen ?s avonds een kort berichtje erover op het journaal gehoord? Net als ik, helaas.Heeft onze eerwaarde Paus begrepen dat het geloof misschien weer eens wat dichter bij de mensen gebracht moet worden, de media hebben dit nog niet helemaal meegekregen. Want de Paus heeft natuurlijk niet besloten dat een zaligverklaring voortaan niet meer in Rome hoeft te gebeuren, omdat Rome de stroom van zaligverklaringen niet meer aankan? Los van de reden, ik denk dat het een geweldige ervaring was geweest om erbij te zijn. Ook al vind ik het opgraven en afhakken van Teresa?s hand voor het relikwie een beetje ver gaan. Dat gebeurde dan gelukkig ook niet in de kathedraal tijdens de zaligverklaring.
Maar even terug naar onze bijna-heilige. Moeder Maria Teresa hielp tijdens haar leven (1855-1938) de daklozen en de kinderen. Dit deed ze met zoveel toegave dat in 1953 het proces van de zaligverklaring in gang werd gezet. Maar 1 ding miste nog. Geen zalige zonder een wonder namelijk. Ruim 40 jaar later was het dan zover: een voetschimmelinfectie verdween op mysterieuze wijze nadat de eigenares ervan, die door verschillende artsen niet genezen kon worden, een paar novenen tot onze Maria Teresa bad. Het wonder was dus geschied en Maria Teresa is nu de eerste die zalig is verklaard in haar eigen bisdom.
Zelf deel ik mijn naam met een heilige. Oke, de kans daarop is inderdaad ook wel vrij groot, maar dit is niet zomaar een heilige. Dit is een heilige die haar leven lang aan de meest gruwelijke kwalen en ziektes heeft geleden, om zo het leed van anderen te verkleinen:
?Op een vastenavond hoorde ze in haar buurt veel mensen zoals gebruikelijk tekeer gaan. Toen smeekte zij Onze Lieve Heer om een nieuwe ziekte ten teken dat zij Hem welgevallig was en dat Hij de veroorzaker was van alles wat haar overkwam. God verhoorde haar gebed en gaf haar een vreselijke pijn in haar been, waarvan ze tot Pasen zo?n last had, dat zij Hem niet meer om nieuwe kwalen wilde verzoeken. Toch vertelde ze, dat ze haar eerdere leed graag had gedragen.?
Zoals de meesten wel weten, heeft Rosalie op dit moment ook last van haar voet / been. Mijn advies? Probeer eens tot mijn Heilige Naamgenoot of onze zalige Maria Teresa te bidden. Je weet het maar nooit?
Okee, nu blijkt dus eigenlijk wat een ontaarde katholiek ik eigenlijk ben. Ik vind dat zelf altijd erg meevallen, maar God oh God, waar moet het heen als ik zelfs al helemaal niks meekrijg van een zaligverklaring in het moederschip.
Weet iemand hier trouwens tot welk bisdom Nijmegen behoort? Voordat ik daar vannacht weer niet van kan slapen…