Lourdeswatervrees
Afgelopen maandag zat ik een beetje met een dilemma. Ik zat met mijn opgezwollen voet in de lucht en vroeg me serieus af of het ooit nog goed ging komen met diezelfde voet. Verongelijkt staarde ik naar mijn wiebelende tenen en vroeg me af hoe erg een voet eigenlijk op kan zwellen. Tot klompvoetproporties? Ik hoopte toch werkelijk van niet, want een opgezwollen voet van klompvoetproporties lijkt mij niet gezellig en ik wilde al helemaal niet denken aan de eventuele gevolgen van de al even zo eventuele klompvoetmogelijkheid.Opeens werd het heel stil in mijn villa. Voorzichtig wendde ik mijn ogen in de richting van mijn kast. Ik realiseerde mij namelijk opeens dat daar iets stond wat eventueel van belang zou kunnen zijn bij de genezing van mijn voet: mijn flesje ongeopend Lourdeswater dat ik in de zomer van 2001 uit Lourdes meebracht. Ik fronste mijn wenkbrauwen. Hmmmm, Lourdeswater. Nu moet u weten: ik ben een en al scepsis. Scepsis is my middle name, zogezegd. Vooral wanneer het dit soort zaken betreft. Ik heb dan ook voortdurend hoofdschuddend door Lourdes gelopen en de waanzin met eigen ogen aanschouwd. Ik vind het prachtig dat sommige mensen zo kunnen geloven, maar ik ben gewoon bang dat het allemaal een grote poel van zelfbedrog is en daar moet je altijd mee uitkijken, met zelfbedrog.
Mijn oma ging vroeger regelmatig met de bus naar Lourdes, samen met mijn overgrootmoeder. Die twee konden echt geweldige verhalen over deze reizen vertellen. Over een godsdienstwaanzinnig medereiziger bijvoorbeeld, die ze hadden wijsgemaakt dat Jezus bij hun thuis in de perenboom verscheen (ze hadden geloof ik niet eens een perenboom) en die dus dolgraag langs wilde komen om het wonder te aanschouwen. Of over een vervelende priester die de groep begeleidde en wiens jasje ze gepikt hadden om de armsgaten dicht te naaien en nog meer van dat soort ongein. Dolle boel daar in Lourdes, zoveel werd altijd uit hun verhalen duidelijk. Maar toen ik ouder werd, wilde ik gewoon weten hoe het nou echt zat daar aan de rand van de Pyrenee?n.
'Oma, zie je daar rare dingen?' vroeg ik op een goede dag aan mijn grootmoeder.
'Nee,' zei mijn oma, 'Maar er hangt wel een heel raar sfeertje. Je moet er maar eens heengaan, dan zul je het zelf ook wel merken. En dat water, dat is echt iets vreemds. Ik heb hier nog een fles staan uit de jaren '60 en die is helemaal nog niet groen uitgeslagen of zo. Zet maar eens gewoon water een jaar in een flesje, dat wordt echt vies. En die baden die zijn ook vreemd. Ik ben een keer in zo'n bad gegaan daar en als je eruit komt ben je meteen droog. En iedereen gaat erin. Jong, oud, mensen met open wonden en weet ik veel wie nog meer.'
Ik keek mijn oma vies aan.
'Bah zeg,' zei ik.
'En toch is het waar,' glimlachte mijn oma.
Toen mijn overgrootoma op sterven lag, zaten mijn oma en mijn moeder aan haar bed. De armen van mijn overgrootmoeder waren helemaal opgezwollen en bezorgd zagen mijn oma en mijn moeder het aan.
'Zeg T.,' zei mijn oma tegen mijn moeder, 'Dit klinkt misschien heel gek, maar ik heb een fles Lourdeswater bij me. Zou ik dat eens op haar armen doen? Misschien werkt het.'
'Hmmm,' zei mijn moeder die over dezelfde gezonde scepsis beschikt als ik, 'Baadt het niet, dan schaadt het niet, toch?'
'Ja, precies,' zei mijn oma nuchter, 'Dat dacht ik ook.'
En dus ging de fles Lourdeswater uit de jaren '60 open en voorzichtig koelde mijn oma de armen van overgrootmoeder met het water.
'Je gelooft het niet,' zei mijn moeder toen ze thuiskwam en verslag uitbracht van haar bezoek, 'Maar het werkte. Binnen twee minuten waren haar armen weer helemaal normaal. En ze hadden al vanalles geprobeerd daar in dat ziekenhuis.'
'Jakkes,' zei ik.
Want laten we eerlijk zijn, je wilt toch niet dat zoiets werkt?!
Scepsis is leuk, maar sommige dingen brengen het dan toch wel aan het wankelen. Sinds die dag ben ik eigenlijk een beetje bang voor Lourdeswater. Ik heb dat potje hier dan wel staan, maar denk maar niet dat ik het aanraak. Ik durf het niet eens open te draaien. Vreemd genoeg heb ik het wel meegenomen naar Parijs toen ik daar studeerde, Joost mag weten waarom. Joost mag evengoed weten waarom ik bang voor dat flesje ben en al helemaal als het eventueel zou werken. Ik ben toch ook niet bang voor paracetamol? Dus daar zat ik, met mijn been in de hoogte. Starend naar mijn kast. No way dat ik dat flesje eruit ging halen en wat van het water op mijn voet ging smeren. Stel je voor zeg! Het mocht eens werken. Wat moet je dan met zoiets als moderne sceptische vrouw? Bekeren is de enige optie en daar had Rosalie absoluut geen zin in. Dus deed ik wat gewoon water op mijn voet en stelde vast dat dat in ieder geval geen donder hielp, dus toen durfde ik het Lourdeswater er al helemaal niet meer bij te halen. Nu was immers de mogelijkheid om een eventuele werking af te schuiven op de koelende werking van water in het algemeen al helemaal van de baan. Ik liet het flesje het flesje en ging verder met het wiebelen van mijn tenen.
Echt mensen, Lourdeswater is zooooo 1964.
acht reacties
herkenbaar. Ik zweef ook altijd tussen hoop en vrees als ik dat soort dingen lees. Ik hoop soms dat het bestaat, maar ik vrees het ook weer..
Gezwellig, ik heb ook zo’n voet sinds gisteren. Breng het flesje water maar snel even hierheen. Het enige dat ik uit Loudes heb is een flesopener…
M%n: Kijk, dat is wat we willen horen! 
Petra: Mijn ouders heb een jerrycan vol in de koelkast in de bijkeuken. Af te halen in Sittard. (Ik zou een handeltje moeten beginnen en als het op is overgaan op gekookt kraanwater…)
Dan toch maar gaan bidden… Mocht het werken kun je daar heel makkelijk van zeggen, dat de tijd van genezing nou eenmaal gekomen was, bidden of niet…