Een beetje...
?verliefd is iedereen wel eens, dat weet je. Maar mijn verliefdheid is een beetje over. Vanavond wordt er geschiedenis geschreven. Voor het eerst in ik weet niet hoe veel jaar, kijk ik vanavond niet naar het songfestival. ?Vanavond komt niet het songfestival, maar de halve finale?, zal een deel van u nu denken. Daar heeft u dan helemaal gelijk in. Juist die splitsing is een van de redenen dat ik geen trouwe kijker meer ben.Niet dat ik ineens dit jaar van mijn ?geloof? gevallen ben hoor. Nee, de grootste deuk kwam toen het live-orkest afgeschaft werd, omdat steeds meer schrijvers gingen zeuren dat hun arrangementen niet goed uit de verf kwamen in een orkest. Vaarwel orkest, welkom geluidsband.
Een andere grote deuk was het afschaffen van de regel dat een land in zijn eigen taal moest zingen. Ook weer omdat veel schrijvers gingen zeuren, omdat ze zich in het Engels veel beter uit konden drukken. En om be?nvloeding op de punten mbt de bergijpelijkheid gelijk te trekken. De liedjes van het songfestival hadden altijd al een typisch deuntje, maar nu klinkt niet alleen ieder liedje hetzelfde, nu is de tekst ook nog eens hetzelfde. Dat was het waarschijnlijk altijd al, maar toen hoorden we dat niet. We begrepen immers toch geen snars van de teksten?
Het continue uitbreiden van het aantal deelnemende landen, maakte het wat mij betreft toch ook wel een steeds moeilijkere zit om uit te houden, vooral aangezien er geen live-orkest of interessant klinkende teksten meer voorbij kwamen? Een act met veel trommelgeweld of schaarsgeklede rondhuppelende vrouwen, is nou eenmaal niet bepaald mijn ding. Een splitsing maakt de zitting per keer wel korter, maar meer dan een keer per jaar songfestival, is toch echt teveel van het goed ?foute?.
Nee, het leuke is er echt al een paar jaar helemaal vanaf. Daar ben ik ook al datzelfde aantal jaren van overtuigd. Maar uit sentiment om die ?goede oude tijd? en een sprankje hoop dat het misschien toch weer die oude sprankeling terug zou krijgen, heb ik de afgelopen paar jaar iedere keer toch op het laatste moment nog de t.v. aangezet om het festival te bekijken. Maar mijn volle aandacht vasthouden, nee, dat lukt het echt niet meer.
Er is eigenlijk nog maar ??n leuk onderdeel van het songfestival bewaard gebleven. Dat is het commentaar van Terry Wogan op de uitzening. Maar de BBC zendt natuurlijk de halve finale niet uit (ja, op BBC Three, dat hier niet te ontvangen is), aangezien Engeland als een van grootste betalers verzekerd is van deelname aan de finale... Dit jaar heb ik dan ook de knoop doorgehakt. Ik blijf er niet voor thuis, ik neem het niet op en ik zet het er zelfs niet op als ik verder eigenlijk toch niets te doen heb?
Weg zijn dus de dagen dat ik met mijn moeder op de bank zat, blij dat ik tot het einde op mocht blijven omdat ik geen seconde wilde missen, Weg is het stukje papier in mijn hand om bij te houden welke scores ik uitgedeeld zou hebben. Er rest mij niks meer dan fout meeswingen en zingen met de oude liedjes. Zo zie je maar. Vroeger was alles beter?
Ik heb eh (even tellen) 7 woorden voor je: Langs ieder flatgebouw zie ik een bamboetouw! Ha!
Verder duikt er een of ander beeld op van een keihard zingende Virginie en vriend R. in een aftandse ondertussen in de prak gereden witte auto met al evenzo foute open plafond (open dak kan je het niet noemen) op de Hatertseweg. Dat beeld zal voor mij altijd aan het songfestival gerelateerd zijn.
Of toch Nicole en Hugo uit Belgi? in die hippe blauwe pakjes?
(Waarom weet ik dit soort dingen?!)