Het mysterie van Brussel
Terwijl Virginie en S. in de stromende regen door de modder aan het struinen waren, struinde ik met mijnheer mijn vader en mevrouw mijn moeder in de stromende regen door Brussel.'Bah, wat een rotweer,' zei mijn vader.
'Jakkes,' zei ik.
'En die wind, dan!' voegde mijn moeder aan ons zeer positief ingestelde discours toe.
Snel doken we de St.-Hubertus galerij in om aan de nattigheid te ontkomen.
'Bah,' zeiden we weer alledrie hartgrondig, voordat we besloten om ons te verschansen in een fijn etablissement waar ze van die fijne Brusselse wafels serveerden. Vervolgens bezochten we de Grote Markt (Jippie! Mijn allerfavorietste plein) en begroetten we het standbeeld van koning Boudewijn bij de Kathedraal ('Hee Bou, alles kits?') en het portret van Jan van Ruusbroec in de kathedraal ('Jantje! Ouwe rukker!'). We bibberden onze weg door de stad en besloten om maar wat te gaan eten in een restaurantje in een van de zijstraatjes van de Grote Markt.
Toen het eten op was, kochten we nog even wat Brussels kant en precies op dat moment kwam de Grote Kwestie om het hoekje kijken: de grote vraag 'Hoe Kom Je In Godsnaam Brussel Uit?!' drong zich aan ons op.
Al sinds en jaar en dag hebben mijn ouders namelijk vastgesteld dat het een eitje is om Brussel binnen te rijden, maar om de een of andere vage reden is het niet mogelijk om even makkelijk terug te rijden als je gekomen bent. Het mysterie van Brussel, zogezegd.
'Pap!' zei ik, voordat we thuis wegreden, 'Je moet het Belgische ceedeetje van het navigatiesysteem meenemen! Misschien kan dat het mysterie van Brussel oplossen!'
'Strak plan,' zei mijn pa en gewapend met de binnenboordcomputer gingen we op weg.
Toen we de Brusselse parkeergarage uitdraaiden begon het ding al raar te doen.
'Mijn gevoel zegt dat we hier naar rechts moeten,' zei mijn vader, die daad bij woord voegde.
We reden wat rond en plotseling zei het ding: 'Over honderdvijftig meter rechts afslaan'.
'Dat is een eenrichtingsstraat,' zei mijn vader, 'Ik rijd maar even rechtdoor.'
'Indien mogelijk omkeren. Indien mogelijk omkeren,' piepte het navigatiesysteem.
Ja, wij willen dood, navigatiesysteem. Tssssk.
Gelukkig herstelde het geval zich en begon nieuwe aanwijzingen uit te braken.
'Op de rotonde de derde afslag nemen,' zei het navigatiesysteem.
Even later zaten we op een heel erg vreemd (het zou te makkelijk zijn om het 'Belgisch' te noemen) kruispunt.
'Ik denk dat ie denkt dat dit de rotonde is,' stelde mijn vader vast, die praktisch stilstond in het midden van de chaos.
'Rechtdoor,' zei ik, 'Als je hier links gaat dan gaat het volgens mij fout.'
Dat was het navigatiesysteem het met mij eens. Tevreden tuften wij drie keer zo snel als normaal Brussel uit.
Het mysterie van Brussel is geenszins opgelost, maar Truus het navigatiesysteem heeft ons een flink eindje op weg geholpen...
Omdat een weblog ook een beetje educatie is, heb ik trouwens ook even een bescheiden fotoreportage gemaakt van mijn gathering met Jan van Ruusbroec, de al even onbegrijpelijke als legendarische dertiende-eeuwse mysticus uit Brussel. Als u hem niet kent: shame on you! Kent u hem wel? Eert de man! Jan van Ruusbroec is groot! (En razend irritant als je zijn geschriften moeten lezen voor een of ander college over Middeleeuwse literatuur...)
acht reacties
Ik bof! Ik kom meestal een stad niet in dus ik hoef ook niet te weten hoe ik er uit zou moeten komen… En wat leuk dat Truus bij jou ook Truus heet. ZOu het familie zijn? Mijn Truus heet Truttebol van haar achternaam!
De Truus van mijn vader heet naar mijn moeder, “die richitng geeft aan zijn leven”. Voor het geval je je nu echt zorgen mocht maken: hij maakte een grapje toen hij dat zei. Hoop ik.
Over vaders gesproken: onze vaders mogen dan wel hetzelfde handschrift hebben, maar ik denk niet dat dat ze hetzelfde taalgebruik bezigen. Mijn vader zou iets als “Jantje ouwe rukker” namelijk nooit kunnen eh… waarderen. (Had al trekken geschreven, maar dat klonk ineens zo raar zo.)
Dat heb ik nou altijd met Nijmegen. Hoe kom je die stad uit?