Pinkpop
Gisteren was het dan eindelijk zo ver. Voor het eerst in mijn zesentwintig-jarige bestaan was ik er. Daar waar ik al veel eerder had kunnen zijn, maar nooit was. Omdat ik er eigenlijk toch niet zo'n zin in had, geen geld had of het er niet aan uit wilde geven en stiekem eigenlijk ook omdat ik een existenti?le angst heb voor de Boels Bio-box.Gisterochtend om kwart over zeven had ik een duidelijke conversatie met mijn zus.
'Luister eens, A.,' zei ik, 'Ik wil dat je NU ophoudt met dat gelazer. Je behandelt mij alsof ik een complete retard ben omdat ik er nog nooit geweest ben en jij al acht keer.'
'Hahahahaha,' grinnikte mijn kleine zusje, 'Retard. Hahahahahaha.'
De toon was gezet. Ik was de retard en met een zucht stapte ik bij de ervaringsdeskundige in de auto.
Een klein uurtje later kwamen we met een bus op de plaats van bestemming aan. Ik kreeg van R., een van de beste vriendinnen van mijn zus een krat met broodjes in mijn handen geduwd en vol verwachting liep ik achter de jongen die de ton voor de consumptiebonnen trok aan. Ons gezelschap kwam binnen in een tent waar de nodige tapinstallaties opgesteld stonden en waar het sterk naar verschraald bier stonk.
'Zo,' zei mijn zus de ervaringsdeskundige, 'Lekker geurtje om half negen 's morgens.'
Ik liep door de tent en staarde over het grasveld.
'Het is kleiner dan ik dacht,' vertrouwde ik M., een andere illuster figuur uit mijn zusjes vriendenkring toe.
Ik durfde het niet tegen mijn zusje te zeggen, want ja. Ik was de retard en een kritische retard, tja. Da's toch altijd een beetje moeilijk.
We poetsten de tapkasten, verdeelden de taken en verlieten de tent om een roze hoedje te gaan kopen. Want dat hoort erbij, natuurlijk. Zonder roze hoedje geen feest. We keerden terug naar onze tent en luisterden naar de toespraak van de in Limburg befaamde Jan S. alvorens er ergens een hek openging en de eerste mensen het terrein op rolden. Limburg ontwaakte langzaam, pinkpopmaandag was begonnen.
'Zo,' zeiden wij dan ook, 'Let the games begin.'
Het eerste anderhalf uur was er geen fuck te doen en daarom besloot ik om eens even kennis te gaan maken met de Boels Bio-box. (De variant op wieltjes wordt door vriend R. doorgaans 'Hell on wheels' genoemd, dus ik zag te bui al hangen). Ik opende het oranje deurtje en wierp een snelle blik in de pot. Zo zo. Tralalalalala. Je hebt zo'n mooie uitdrukking over dat mensen het lijk al zien drijven. Nou, ik zag iets heel anders drijven, als u begrijpt wat ik bedoel. Ik zette mij over mijn weerzin heen en deed waarvoor ik gekomen was. Vol verbazing keerde ik terug naar de tent en beschreef in po?tische bewoordingen aan mijn zus hoe ik mijn eerste kennismaking met de Boels Bio-box had ervaren en natuurlijk wat ik daar had aangetroffen. Mijn zus en ik behoren niet tot het zeer verheven soort der beschaafde meisjes, moet u weten en met het nodige misbaar bespraken we andermans darminhoud.
'Dat is nog niks,' zei mijn zus met veel bombarie, 'Je moest eens weten wat ik al allemaal in de Boels bio-box heb aangetroffen!'
Waarop ze een uitgebreide en nog po?tischere beschrijving voor mijn voeten wierp.
'Ieuw,' zei ik.
De eerste bandjes begonnen te spelen en de mensen begonnen pilsjes te bestellen. Met en met werd het steeds drukker, totdat het op gegeven moment een bepaald soort constante en niet zo fijne drukte werd. Ik schudde de ene colafles na de andere leeg in de bekertjes en hield het nog nauwelijks bij. Cola is kutspul. het schuimt zo, om nog maar te zwijgen over cola-light. (Ik begrijp dat trouwens niet. Drie dagen lang leven die festivalbezoekers als zwijnen, maar ze willen wel cola light drinken. Ik zeg: cola, water en bier and that's gotta be it. Stelletje luxepaarden. Nee, er was spa rood, spa blauw, sinas, 7up, cola, cola light, breezer (twee kleuren), smirnoff, whisky cola, baco en bier. En wij maar rennen. Tssssk.) Maar goed, ik vloekte dus wat af, dat leek me nogal duidelijk.
'Vloek jij altijd zo?' vroeg mijn buurman de biertapper.
'Nee, maar wel als ik stress heb,' zei ik, de schijn ophoudend.
Skin zong en ik galmde mee op 'Weak' en 'Hedonism'. Skin is een van mijn tienerhelden. In de tijd dat ze bij Skunk Anansie zong, was ze ook op Pinkpop en zong daar nog eens samen met Sarah Bettens van K's choice (ook een tienerheld en eveneens solo tegenwoordig) een geniale versie van K's choice's hit 'Not an addict'. Ik herinner mij nog levendig dat ik thuis bij de tv zat en keek of ik vriendin S. en vriend J. zag die samen waren gegaan en wie het niet gelukt was om mij over te halen mee te gaan. Vakkundig de commentaren van mijnheer mijn vader, de klassiek musicus ontwijkend.
'Wat is dat voor een herrie?' zei mijn vader dan, 'Daar zit toch totaal geen ontwikkeling in?'
'Pa,' zei ik dan, 'Dit is amusement en niet het Concertgebouworkest. Niet iedereen heeft jouw verfijnde smaak, moet je weten.'
'Ja maar,' zei mijn vader dan, waarop weer een vakkundig musicologisch betoog volgde.
En oh, wat had hij altijd gelijk. Maar dat terzijde.
'Dit is jeugdsentiment,' brulde ik dan ook tegen mijn zus, de commentaren van papa in mijn achterhoofd houdend.
'Ja, he?' gilde mijn zus opgetogen terug.
's Avonds, na de briljante act van The Red Hot Chili Peppers sloten we de tenten af en ruimden de ergste rommel op. Iedereen was kapot. Klagend stonden we naast de tent in de avondkilte te klappertanden.
'Fuck de cola light,' zei ik maar steeds.
'Je zou eens drie minuten op je biertje moeten wachten,' klaagde iemand anders, 'Werkelijk. Sommige mensen zijn ronduit onbeschoft.'
'We hebben 17.000 liter bier getapt,' zei het opperhoofd tevreden.
Pinkpop 2006. De ervaringen van een vrijwillige drank-inschenker. Die een roze hoedje kocht, wat jeugdidolen terugzag en voor het eerst van haar leven een Boels Bio-box heeft bezocht. Mooi man.
dertien reacties
Ik ben er een paar keer een dag geweest en een keertje drie dagen. Een hel zeg ik je, maar de muziek (die soms wel bijna concertgebouwniveau bereikte) maakte alles meer dan goed… En de gezelligheid op de camping eigenlijk ook wel. En ‘t bier. En eigenlijk was het helemaal niet zo erg. Toch was het fijn om het dit jaar eens rustig vanaf de TV te bekijken (dat had ik nog nooit eerder gedaan).
De Hell on Wheels! Daar moet ik absoluut nog eens een logje aan wijden 
En de enige manier waarop je mij naar pinkpop krijgt, is ook als vrijwillige dranktapper (ik ga echt niet tussen de mensenmassa staan), al zal ik proberen het zonder een bezoek aan de boels-bio-box te doen…
En ik zag de bezoekers met roze hoedjes in de trein dinsdagochtend. Nee, herstel, ik zag ze niet ik rook ze….
Tjee, jij doet ook echt mijn hele werkcarriere nog eens dunnetjes over. Al heb ik ook eens een hele koninginnenacht blikjes red bull open staan trekken. Slecht voor je nagels, kan ik je zeggen. Tip voor achter de bar, korte broek en slippers. Je krijgt dan ontzettende plakvoeten en benen, maar je hoeft geen dagen meer je bierschoenen te ruiken!
chntl: Een tip voor het openen van drie pallets blikjes: zorg dat je een zusje hebt met twee Zwitserse zakmessen waarmee je zo mooi die lipjes omhoog kunt wippen en het komt allemaal voor elkaar met de nagels. 
Sunny: Ja, dat kan prima zijn, maar ja. Ik vind het een beetje decadent bij een festiviteit waar je ook op een Boels Bio-box moet.
Ik vind Boels Bio-boxen eigenlijk best fijn.
Daar kan je zo leuk onbeschaamd iets vreselijks stinkends in achter laten, zeg maar.
Ik heb ook zo’n hoedje