Computer 0 - Virginie 1
Mijn computer had het begeven en dat is niet leuk. Dat is allesbehalve leuk. De computer is namelijk best een belangrijk onderdeel van mijn leven. Vooral van mijn leven in Nijmegen. Bijvoorbeeld als ik even wil kijken hoe laat de bus gaat. Of wanneer ik even wil kijken of er vanavond nog iets leuks op TV komt (iets dat g??n voetbal is bijvoorbeeld). Of even kijken wat er vandaag in de bios draait en hoe laat. Even kijken hoe laat de stadswinkel geopend is. Even een recept voor fudge opzoeken. Even kijken wanneer het 50-meter bad geopend is voor baantjes trekken. Even opzoeken of de bieb dat ene boek heeft dat ik nodig heb. Even opzoeken waar ik tentamen heb? (Ik kan nog wel een paar kantjes zo doorgaan, maar jullie begrijpen wel wat ik bedoel.) Dan heb ik het dus nog niet eens gehad over hoe erg ik Word mis wanneer ik iets wil typen. Of over hoe moeilijk het is het zonder al die muziek te doen die op mijn geliefde computer staat. Om al helemaal te zwijgen over het gemis van Nuit blanche. Mijn computer begaf het en daarmee mijn contact met de weblogwereld. Weg was de ideale plek om mijn frustraties en wonderlijke dingen weg te schrijven. Eigenlijk was Virginie een beetje weg uit mijn leven? *snifsnif*Gelukkig ging Virginie niet bij de pakken neerzitten. Met veel geduld en liefdevolle aandacht (?Aaargh! Als je je nu weer uitschakelt, gooi ik je uit het raam!?), probeerde ik dus het probleem op te lossen. Tevergeefs. Na vele, zeer vele vruchteloze pogingen vorige week, vol met verwijten jegens mezelf (?had ik nou toch maar toen die startdiskette gemaakt?) en jegens de computer (?waarom doe je het nou niet gewoon!?), kwam ik na het weekend weer terug op mijn kamer, gewapend met frisse moed en de windows-cdroms.
Het was tijd geworden. Tot nu toe was ik nog lief en aardig geweest, maar nu werd het menens. Ik trok mijn sporen aan, gespte mijn riem om en zette mijn vingervlugge vingers op scherp. Het was tijd voor het allesbeslissende duel. Tijd om het uit te vechten van vrouw tot computer. Hooibalen waaiden over de stoffige vlakte, terwijl vanuit een mysterieuze verte spannende fluittonen te horen waren? Terwijl ik er eens goed voor ging zitten, wist ik dat het een zware strijd zou worden. In mijn voordeel lag dat ik in mijn leven veel meer spaghettiwesterns gezien had dan de computer en dus de regels van het spel maar al te goed kende. De computer beschikte echter ook over een groot voordeel; het beschikte over zijn eigen stroomtoevoer. Zonder stroom maakt het niet uit hoe goed ik het spel ken; zonder stroom is er geen spel om te spelen. Zoals Rosalie al zo mooi citeerde; in twee minuten of minder kan ik niet uitzoeken waar het aan schort.
Ik zette me schrap en eindelijk begon dan het gevecht. Het was zwaar, heel zwaar. Maar uiteindelijk wist ik het duel in mijn voordeel te beslechten, ook al moet ik bekennen dat ik er niet zonder kleerscheuren uit ben gekomen. Maar ik heb het overleefd. Net zoals mijn computer, die zich dus weer in het land der levenden bevindt. Driewerf hoezee!
Het hitteprobleem heeft ie helaas wel nog steeds. Gelukkig doet een flesje ijs naast de computer wonderen?
vijf reacties
Virg, waarom moet ik nu aan vriend R. denken met zijn voorliefde voor de film ‘Blazing saddles’? (Die ik nog nooit gezien heb, maar om de ene of andere reden duikt voor mijn geestesoog een sc?ne op waarbij cowboys op paarden in een woestijn langs een spelend orkest stuiven. Kun je nagaan hoe vaak R. mij daar al over heeft doorgezaagd…)
Hahaha, toen ik mijn stukje herlas, moest ik ook ineens ontzettend aan die scene denken, door R. aan mij verteld en alterna ook op film laten zien. R. is duidelijk te geobsedeerd erdoor… :p
Dat is in ieder geval een creatieve oplossing! Houdt je computer het meeste van vanille of chocolade ijs?
Heeel goed! Niks zo frustrerends als computers die ermee ophouden. Mijn laptopje laat het af en toe afweten. De enige reden om hem niet uit het raam te gooien is dat ik op de negende verdieping woon, en dat er in ieder geval niet goed voor is.
Als ik aan Blazing Saddles denk, denk ik aan het fietsverhuurbedrijf hier dat zo heet, en aan alle toeristen die op een mountainbike met een suf fietstasje met logo en een nog suffere helm rondjes door de stad rijden. En ze zijn altijd oud en sloom.
Yeah, our cowgirl is back!