Indiana Jones in eigen huis
Als je net verhuisd bent naar een huis met een andere keuken en zo dan moet je eerst op onderzoek uit. Stelt u het zich voor als een jungle die door Rosalie zonder vrees getrotseerd wordt. Zwaaiend met grote kapmessen om het dichte struikgewas uit de weg te ruimen ren ik door het huis tot ik op een stinkende groene bak stuit (altijd goed voor spanning en sensatie met dit weer) en mij realiseer dat ik helegaar niet in een jungle ben. Maar ach. Fantasie is een deugd voor de mensheid volgens de mensen die er in overvloed mee te maken hebben, dus dat moet u dan maar van mij aannemen.Twee dagen geleden had ik mosterdsoep en een nog af te bakken stokbrood op het menu staan.
'Zo, een pain du stoque,' zei ik tegen mijzelf, 'Dat moet in de oven. Hmmm.'
Ik pakte mijn kapmessen en zorgde dat ik in de keuken geraakte. Niet snel daarna stond ik oog in oog met de voor mij geheel nieuwe oven. Op de oven zaten drie knopjes.
'Aha,' ik stak mijn rechterwijsvinger in de lucht alsof mij iets heel briljants inviel, 'Drie knopjes!'
Nou stonden op die drie knopjes alledrie een O en een I. Nou ben ik niet zo blond dat ik niet weet wat dat betekent, dus ik zette de knopjes zo dat ze alledrie op I stonden. Er gebeurde bijster weinig. Ik dacht diep na en ontweek een langsslingerende oerang oetang die mij probeerde te raken met een banaan.
'Eureka,' zei ik, terwijl ik aan de oven van mijn moeder dacht, 'Laat ik eens aan de tijdknop draaien, dan gaat ie vast branden!'
Aldus geschiedde. Tevreden keek ik naar de oven en na een tijdje pleurde ik mijn brood erin.
Hoppa, pan op het vuur, mosterdsoep erin. Roeren. Tralalala. Kat in het bakje. Ik keek weer in de oven en zag het pain du stoque verdacht snel bruin worden.
'Hellup!' dacht ik nog, terwijl ik het deurtje van de oven opende om het zeer rappe bruiningsproces van het brood van dichtbij te kunnen observeren. Ik sloot het deurtje weer en draaide de oven iets zachter. No way dat dit pain du stoque van binnen al goed was! Ik wendde mij weer tot de mosterdsoep toen opeens de rookmelder begon te loeien. Ik sprong een halve meter de lucht in. Fik! Amaai! Nog geen week in een nieuw huis en ik brand de boel al tot de bodem af! Gelukkig bedacht ik mij op hetzelfde ogenblik dat het lawaai natuurlijk veroorzaakt werd door mijn aangefikte pain du stoque. Maar hoe kreeg ik die takkerookmelder uit? Ik wilde naar mijn huisgenoten gillen, maar aangezien ze er allebei niet waren, moest ik deze crisis zelf zien te bezweren. Ik trok de deur naar de gang dicht en na tien seconden stopte het alarm met loeien. Phew. Zo zie je maar weer meteen dat zo'n een keuken een soort oerwoud is, maar toch niet helemaal. Vind immers maar eens een deur als je achterna gezeten wordt door bosjesmannen of zo...
De conclusie die we kunnen trekken uit mijn Indiana Jonesavontuur in eigen huis: De rookmelder doet het dus. En de oven ook. Ik weet alleen nog niet precies hoe!
Hm, die oven… misschien handig om huisgenoot F. te vragen hoe het werkt
Klinkt trouwens wel spannend, dat huis van jou!