Le Tour de France
Het is u vast niet ontgaan: de Tour de France was in Nederland en wel in de heerlijkheid Valkenburg. Nu was ik (erkend Tourfanaat) al maanden van plan om te gaan kijken, maar ik heb een beetje een probleem met Valkenburg moet u weten: ik wil er namelijk nog niet dood gevonden worden, zogezegd. En dat al helemaal niet wanneer het dorp van voor tot achter volgestouwd is met bierzuipende en jolige Hollanders. Dat kan mijn tere zieltje niet aan, dus besloot ik in overleg te treden met mijn ouders, een voor mij onvermijdelijke voorwaarde om bij de Tour te geraken vanwege het feit dat zij een auto bezitten en ik niet.Gelukkig zijn mijn ouders ook Tourfanaten, dus het was niet zo moeilijk om hen ervan te overtuigen om het spektakel van dichtbij te gaan bekijken.
'Pa,' zei ik tegen mijnheer mijn vader, 'Kunnen we niet in Belgi? naar de Tour gaan?'
'Ja, dat hadden je moeder en ik ook al bedacht,' zei mijn vader nuchter, 'Valkenburg lijkt mij niet echt een goed idee, je zal daar wel over de hoofden kunnen lopen.'
'Ben ik even blij dat wij elkaar begrijpen,' zei ik opgewekt.
Phew. Het Valkenburggevaar was afgewend.
En aldus geschiedde. Koelbox in de auto, klapstoeltjes en parasol erbij en richting mijn oma, want die moest natuurlijk ook mee. We hadden de route van de etappe uitgeprint en gingen op zoek naar een van de colletjes die de renners onderweg zouden moeten nemen. Vol goede moed tuften we in de richting van Verviers.
'Petit-Rechain!' gilden mijn zus en ik bij een bordje langs de weg, 'Daar is een berg! Daar moeten we heen.'
'Okee,' zei mijn pa en draaide de route van de Tour de France op.
We kwamen aan in een typisch Vlaams dorpje op een helling, waar we langs de kant dranghekken met Championreclame zagen. Mijn zus en ik raakten ondertussen in euforische sferen.
'Ja, hier kunnen ze punten pakken voor het bergklassement,' gilden wij, 'Yaay! We zitten goed, holadiee!'
We parkeerden de auto, gingen in een bocht zitten en stalden daar onze campingwaar uit. Mijn vader sloeg de parasol in een perkje en wij staarden tevreden de weg af.
'Hoezee!' zei ik, 'Dit is nog eens wat anders dan de Champs Elys?es vorig jaar!'
We wachtten en we wachtten. Van alle kanten kwamen ze aangelopen. Belgen, Nederlanders, Duitsers. De reclamekaravaan kwam eraan en even later regende het allemaal stomme hebbedingetjes en etenswaren.
'Ik heb een worst gevangen! Ik heb een worst gevangen!' gilde mijn zus.
'Ze heeft een worst gevangen!' gilde ik naar mijn moeder.
'Yaay!' riepen wij allen.
De petjes, kettingen en andere zooi vloog ons om de oren en een lol dat we hadden! Een kinderhand is snel gevuld, zo blijkt maar weer.
Een klein uur later kwam de renners. Yihaa! Al van ver zagen we ze de helling opkomen. We applaudisseerden, maakten foto's en waren blij. Een kleine dertig seconden later was alles voorbij. Gelukkig heeft mijn vader net een hippe Canon spiegelreflex gekocht en bleek hij loepzuivere foto's van het peleton te hebben, zodat we even later in de auto de hele heisa opnieuw beleefden.
'Jaaaaa!' gilde mijn zus, 'Boogerd! Vol in beeld! En daar de regenboogtrui! Tom Boonen!'
U begrijpt het wel: wij waren blij en niet zo'n beetje ook. Onze Tour de France actie was uitermate geslaagd, ondanks de enorme hitte.
Toen ik later thuis op de computer een onderzoek deed naar Petit-Rechain ontdekte ik dat daar ooit eens op een blauwe maandag UFO's zijn waargenomen. Wow! UFO's en de Tour in je dorp! Go Petit-Rechain!
vier reacties
heb niets met de tour (maar vind het wel mooi behang als ik toch de tv aan heb staan) maar deel wel je antipathie met Valkenburg in het algemeen en Valkenburg tijdens de tour in het bijzonder. Valkenburg in de winter, dat is nog het beste:)
Kan jij de Tour niet becommentari?ren bij Studio Sport? Krijg ik een stuk meer Tour-gevoel van…