De beestjesradar
De zomer is best een leuk seizoen, maar het brengt wel iets met zich mee waar ik echt een bloedjehekel aan heb: beestjes.Toen mijn zus en ik zaterdag terugkwamen van D?sseldorf parkeerden we mijn vaders auto op de oprit. Terwijl mijn zus de sleutel uit het contact haalde en haar spullen bij elkaar zocht, viel mijn oog op een paar beestjes die in en uit een gaatje in de overkapping van de garagepoort vlogen. Ik heb echt een radar voor beestjes, zo blijkt maar weer.
'Wat is er met jou?' informeerde mijn zus, die wel kon zien dat ik iets ontdekt had.
'We hebben een wespennest,' zei ik, 'Kijk maar, daar onder de overkapping. Zie je ze naar binnen en naar buiten vliegen?'
'Godverdomme,' was mijn zus' eloquente reactie, 'En nou?'
'Ja, de ongediertebestrijding bellen,' zei ik, 'En wel meteen!'
Bibberend dachten mijn zus en ik aan die ene keer toen we een wespennest op zolder hadden en echt overal, maar dan ook overal wespen zaten.
'Kutzooi,' zei ik.
'Fuck,' zei mijn zus.
We stapten uit.
Later die avond kwam de man van de ongediertebestrijding en hij maakte korte metten met het wespennest.
'Goed dat je gebeld hebt,' zei de man, 'Dat had namelijk een verdomd groot nest kunnen worden.'
'Huuh,' zeiden mijn zus en ik in koor, terugdenkend aan het wespennest op zolder.
'Hebben jullie trouwens geen last van ratten?' vroeg de man, alsof dat echt een hele normale vraag was.
'Huh?' zeiden wij verbaasd.
'Ja, ik ben hier de afgelopen weken een paar keer in deze wijk geweest vanwege ratten,' zei de man argeloos.
Bedankt, man van de ongediertebestrijding! Bibberend verplaatste ik mijn gedachten van het wespennest op de zolder naar de rat in de kelder van het huis waar ik heb gewoond toen ik in Parijs studeerde.
'Niet kijken,' zei J. toen we op een goede avond zaten te puzzelen in de kelder, 'Maar daarachter loopt een rat.'
In mijn ooghoek flitste iets weg dat werkelijk de grootte had van een kleine kat, maar dan met een hele dunne, vieze staart.
'Waar? Waar?' wilde S. verschrikt weten.
Achteraf bedachten J. en ik dat het maar goed was dat S. de rat niet had gezien, want anders hadden we nog kunnen lachen. Met opgetrokken wenkbrauwen keken we elkaar aan.
'Gadverdamme,' zei J. gruwend.
'Ik ben weg,' zei S. bibberend.
'Ja, ach. Parijs, h??' zei ik nuchter, 'Misschien moeten we het even aan de portier gaan melden.'
Dus wij naar de portier van de flat.
'Il y a un rat dans le sous-sol,' zeiden wij.
'Oui, je sais,' zei de man schouderophalend.
Mannen geven blijkbaar niet zoveel om ratten.
Maar goed, beestjes dus. Ik wou eigenlijk gaan schrijven dat ik gisteren een vieze kever op mijn kamer had en dat ik die niet te pakken kreeg, waarop het beest opeens spoorloos verdween. Nu zit ik dus achter mijn computer, de beestjesradar, aan, op mijn hoede voor een plots opfladderende kever. Het is maar goed dat ik af en toe van mijn eigen onderwerp afdwaal en uitkom bij wespennesten en ratten, dat stelt zo'n kever namelijk meteen weer in het juiste perspectief...
Inderdaad. Liever kevers dan wespen. En helemaal liever dan ratten. Gruwel!