First Contact
Hoezee, Virginie is weer terug! Ik heb New York overleefd en New York heeft mij overleefd. Ik heb namelijk niets te maken met de grote stroomuitval aldaar, laat ik dat even voorop stellen. Nee, ik ben zonder al te veel problemen de grote blauwe oceaan twee keer overgevlogen, om nu weer een enorme ervaring rijker te zijn. Eindelijk is het contact gelegd met Amerikanen in hun natuurlijke habitat. Vanaf dat ik opstond op de dag dat ik vertrok, kon ik namelijk niet wachten totdat ik contact zou leggen met een Amerikaan. Om het even welke.Maar het zat me niet mee. Al snel besefte ik dat alle stewards en stewardessen rasechte Hollanders waren. Ik had eigenlijk ook niet anders moeten verwachten op een KLM-vlucht. Van de medereizigers met wie ik ?mijn? rij deelde in het vliegtuig hoefde ik ook geen soelaas te verwachten. Het waren een Zweedse jongeman en een Noorse-voorheen-Zweedse vrouw, die binnen de minuut met elkaar in diep gesprek verwikkeld raakten. Terwijl mijn oren vervuld raakten met zoete Scandinavische klanken, hoopte ik dat ze dat geen 7 uur lang vol zouden houden. Gelukkig bleken beiden zeer goede medereizigers die ook in het Engels goed hun weg wisten te vinden. Mijn hoop voor een ?first contact? lag nu bij de douane-beambte.
Helaas staan de werkzame mensen in deze dienstsector nou niet bepaald bekend om hun vrolijke en open karakter. Ik was al meerdere malen gewaarschuwd voor knorrige mensen die volkomen naar eigen willekeur kunnen bepalen of je wel naar binnen mag. Bijtend op mijn tong van uiterste concentratie, vulde ik dan ook pietluttig precies de benodigde formulieren in het vliegtuig in. Geen enkele beambte zou op mijn formulier iets aan te merken kunnen hebben. Geen fouten, geen doorhalingen en al helemaal geen met ?ja? beantwoorde vragen als: ?Hebt u nucleaire, biologische of andersoortige massavernietiginswapens bij u??
Eenmaal aangekomen op het vliegveld begon dan het wachten. Het lange wachten, waarbij ik zeer dankbaar was voor het feit dat ik nog redelijk vooraan in de rij stond. Nu was de wachttijd slechts 1 uur, in plaats van de 3 of meer voor mensen die achteraan kwamen te staan. Ik maakte dus meteen kennis met het in Amerika zeer geliefde systeem van mensen zig-zaggend te laten wachten. Gelukkig deelde de Zweedse jongeman mijn filmpassie en kregen we de tijd toch nog vrij snel om.
Eindelijk was dan het moment aangebroken dat we vooraan in de rij stonden. Wij zouden de eerstvolgenden zijn om Amerika te betreden. Door knipperende lichtjes en armsignalen werden we naar hokje 11 gestuurd, dat buiten bedrijf bleek te zijn. Nog voordat dit goed en wel tot ons doordrong werden we alweer naar een ander hokje gedelegeerd. Het was mijn beurt. Vol daadkracht stapte ik naar voren, voorbereid met de precies ingevulde formulieren en de antwoorden op iedere ?domme? vraag (Wie ben je? Wat kom je hier doen? Waar ga je heen?) die ze me zouden kunnen stellen. Ik was bezig glansrijk te slagen voor dit mondelinge examen. Alleen nog even een fotootje laten maken, mijn vingerafdrukken laten scannen, mijn paspoort weer in ontvangst nemen en ik zou het beloofde land binnen kunnen stappen. Maar de beambte had andere idee?n. Tijdens onze hele onderhandeling was al gebleken dat deze knorrige beambte nog sporen van vrolijkheid in zich had. Met de laatste vraag kwam dan ook het offensief waarop ik mij niet had voorbereid: ?Je gaat hier toch niet stiekem trouwen he?? Watblief? Vroeg hij nou echt of ik stiekem ging trouwen? ?You?re not going to run of and get married, are you?? Vroeg hij nogmaals. ?Uhm, nee?? Was mijn bijzonder eloquente antwoord. ?Weet je het zeker?? Ik kon niets anders dan ?Uh, ja? terug stamelen. ?Nou ja, mocht je toch trouwen, zorg dan dat je hem met je mee terugneemt.? Nog steeds niet begrijpend waar deze vraag goed voor was (als ik al stiekem wilde trouwen, zou ik wel naar Las Vegas vliegen om me door Elvis in de echt te laten verbinden), bevestigde ik dat ik dat zou doen en liep door naar de bagageband. De Zweedse jongeman volgde al snel: ?Raad eens wat hij aan me vroeg?? Ik vertelde dat aangezien hij mij vroeg of ik ging trouwen, ik hem tot alle mogelijke vragen toe in staat zag. ?Hij vroeg ik XTC bij me had, alsof je ooit ?ja? zou zeggen wanneer dat het geval zou zijn! Toen ik ?nee? zei, vroeg hij ook nog eens of ik het wel zeker wist, duh!? Al lachend liepen we verder naar de uitgang van het vliegveld.
?Hey, ik heb een goed idee,? zei ik als afscheid tegen de Zweedse jongeman. ?Laten we een paar pilletjes XTC slikken en dan stiekem gaan trouwen!.?
Hij antwoordde zonder te aarzelen: ?Ja, dat is een uitstekend plan!?
Dus jullie hopten op het eerste vliegtuig naar Las Vegas…