De net-niet-impulsaankoop
Toen ik gisteren terug kwam van F. had ik opeens last van heftige koopzucht, een allesvernietigende drang om een impulsaankoop te doen. Aangezien ik tegenwoordig erg de stelling 'Geld dat je niet hebt, kun je niet uitgeven' aanhang wordt er doorgaans weinig gekocht in huize Rosalie. Je went er immers snel aan als je geen geld hebt, zeg maar. Dat je bijvoorbeeld alleen spul kunt kopen om spaghetti of groenteprutjes te maken. Of dat je zo'n beetje door een stad loopt en de hele tijd denkt: 'Kijken kijken, nie kopen!' en daar dan om moet lachen omdat het eigenlijk helemaal niet bij je past omdat je meer van het 'Kopen kopen, nie kijken!' bent. Maar goed, ik heb de afgelopen weken dus flink keukenblokken en vakantiehuisjes gepoetst en als klap op de vuurpijl kon ik afgelopen week ook weer eens bij F. terecht. En toen was het er opeens: geld. Ik keek afgelopen weekend op mijn bankrekening en schrok me helemaal de tering. Er stond 200 euro meer op dan ik verwacht had. Aangezien dit nog nooit eerder was voorgekomen begon ik langzaamaan te denken dat ik misschien maar eens wat moest gaan kopen van dat geld. Ik bedoel maar, poetsen en bij F. werken is niet echt geestverruimend en het is eigenlijk zonde om van dat geld alleen spullen voor spaghetti en groenteprutjes te kopen. Ik werk verdikkie toch niet voor de kat zijn tralalala?!Dus toog ik gisteren naar de Xenos. Ik had daar namelijk iets gezien wat ik heel graag wilde hebben, maar wat normaal gesproken nogal buiten mijn budget ligt. Zes keer liep ik de Xenos op en neer, in mijn hoofd allerlei rekensommetjes makend. Verdorie, ik ben het zomaar voor de vuist weg dingen kopen helemaal verleerd! Oh wat, dacht ik, ik doe het gewoon! En dus nam ik de enorme doos toen ik hem voor de zevende keer passeerde onder mijn arm en snelde naar de kassa. Stel je namelijk eens voor dat ik me onderweg zou bedenken. Snel rekende ik af en haastte me de Xenos uit, natuurlijk niet zonder eerst gevraagd te hebben of ik hem misschien nog zou kunnen ruilen. Dat kon en gerustgesteld vervolgde ik mijn weg.
Buiten aangekomen was ik best wel boos op mezelf. Verdomme, dat was niet echt een impulsaankoop, zoals ik eigenlijk van plan was geweest! Vijfentwintig minuten had ik nodig gehad om te besluiten om het ding toch maar te kopen. Met een zucht manouvreerde ik de doos op mijn bagagedrager en worstelde mijzelf met de fiets in mijn hand in de richting van mijn huis. Daar hing ik mijn net-niet-impulsaankoop op en staarde er tevreden naar. Het zag er mooi en kleurrijk uit en tja, u kent mij. Als het mooi en kleurrijk is (het liefst met roze) dan is mijn dag goed. Nu nog een matching Mariabeeld en ik ben weer helemaal bij.
En nu sparen voor de lampjes die erin moeten, want dat kon er natuurlijk niet meer vanaf. Weet u wel. Van die peertjes met van die foute puntjes eraan!
twaalf reacties
Hij is geniaal! Geweldige bijna-impuls-aankoop! Geloof me, als je afstudeert en je hebt een baan, dan kun je het binnen de kortste keren weer: impuls aankopen doen.
Prachtig, maar voor echte impulsaankopen moet je nog even bijven oefenen. Ik heb nog een mooi mariabeeld voor je. Het stond in de tuin in een afgezaagde regenpijp toen we dit huis kochten.
RN: Ik wist dat iemand wat over die streepjescode zou gaan zeggen. 
Petra: Is het zo’n beeld met een lichtblauw gewaad aan dat sereen opkijkt naar de hemel? Anders hoef ik ‘m niet…
Wat een ?ber-geweldige Kroonluchter met hoofdletter K! Mijn handen beginnen meteen te jeuken om hem ook te kopen :P
Nog mooier dan in het echt! Beslis maar snel dat je-em houdt, dan kan de streepjescode eraf.