Het beeldentrauma
Nadat Petra voor mij in het wonderschone Beegden (ik ben er geloof ik nog nooit geweest, maar het is in Limburg dus dan is het automatisch wonderschoon) onder de heg gedoken was, begon ik eens een beetje te contempleren over Jezus- en Mariabeelden. U moet weten, ik ben katholiek opgevoed en ben dus nogal eens in aanraking gekomen met dat soort verschijnselen. Vooral bij mijn oma van mijn moeders kant. U moet zich voorstellen dat mijn moeder opgegroeid is in een dorp tussen de rivieren waar een groot deel protestant was en als je dan katholiek bent, tja. Dan moet je toch minstens een eng beeld in huis hebben waarin dat katholicisme zich manifesteert. Dat had mijn oma dus, in tegenstelling tot mijn andere oma. Mijn andere oma was immers een Limburgse katholiek en ja, Limburgse katholieken zijn heel anders. Maar waar dat nou precies aan ligt dat kan ik niet uitleggen, om dat te begrijpen moet je een Limburgse katholiek zijn, denk ik.Maar goed, mijn Gelderse oma had dus een Jezusbeeld van een meter hoog op haar slaapkamer staan. Een Heilig Hartbeeld om precies te zijn. Voor alle ontaarde lieden die hier ronddwalen: een Heilig Hartbeeld is een beeld van Jezus met het hart aan de buitenkant. Het beeld zag er ongeveer zo uit, maar dan had het wel armen en die armen zwaaiden niet zo verschrikkelijk vervaarlijk in de lucht als wiegden zij op de wind (om er maar even wat Eftelingjargon tegenaan te gooien). Pure horror, dat beeld. Ik was er als kind echt hartstikke bang voor. Ik bedoel, dat is toch echt te eng voor woorden? Zo'n Jezus die bijna net zo groot is als jezelf (toentertijd dan, h??) en die zijn hart aan de buitenkant heeft zitten?! Gelukkig ontdekte ik al snel dat de Jezus ook als kapstok kon dienen en terwijl ik blij was dat ik dat ontdekt had gooide ik er elke avond voor het slapen gaan mijn kleren overheen. Zo. Dikke puh. Ik bliefde geen Jezus die 's nachts op mij neerkeek en mij op zeer obscene wijze zijn hart toonde.
Maar goed, nu ben ik dus op zoek naar een Mariabeeld. Om als kapstok te gebruiken. En om mijn eigen kleinkinderen ooit de stuipen mee op het lijf te jagen. Waarom geen Heilig Hartbeeld? Nou, omdat ik daar eerlijk gezegd nog steeds hartstikke bang voor ben. Als het dus even kan voed ik mijn kinderen gewoon in de katholieke traditie op, want ben nou eens eerlijk: wie wil nou niet zo'n geweldig beeldentrauma op zijn zesentwintigste?
vier reacties
2. Gij zult u geen gesneden beeld, noch enige gelijkenis maken, van hetgeen boven in den hemel is, noch van hetgeen onder op de aarde is, noch van hetgeen in de wateren onder de aarde is. Gij zult u voor die niet buigen, noch hen dienen; want Ik, de HEERE uw God, ben een ijverig God, Die de misdaad der vaderen bezoek aan de kinderen, aan het derde, en aan het vierde lid dergenen, die Mij haten; En doe barmhartigheid aan duizenden dergenen, die Mij liefhebben, en Mijn geboden onderhouden.
‘t Is maar dat je het weet.
Bij het zien van zo’n beeld krijg ik op mijn veertigste nog een trauma… En limburgs katholiek is volgens mij: Een flesopener kopen in Lourdes en die in je nis plaatsen! (Ipv zo’n eng beeld, dat zet je dan in de tuin.)