In 't veldj
Sinds een jaar of drie maak ik in de zomervakantie een tripje met mijn oma. Dan nemen we haar auto en dan rijden we ergens in Zuid-Limburg de grens over. In de afgelopen jaren bezochten we steeds Belgi?. Brugge, Mechelen en Leuven waren onze bestemmingen. De eerste keer dat we gingen was Brugge aan de beurt.Oma: 'Eh kind, weet jij hoe je daar komt?'
Rosalie: 'Ja, ik ben er wel eens geweest met de auto. Dan moeten we trouwens wel over de ring van Brussel, durft u dat aan?'
Oma: 'Ja, als jij zegt waar ik moet rijden, dan durf ik dat best.'
Rosalie: 'Okee, dan moeten we alleen nog even een kaart van Belgi? kopen.'
Et voil?. Mijn neefje op de achterbank, mijn oma achter het stuur en ik ernaast met de kaart.
Vrolijk tuften we naar Brussel, de ring op.
'Oma,' zei ik op een of ander druk vierbaansstuk, 'Ga langzaam maar eens naar rechts, want dadelijk komt de afslag Gent.'
Mijn oma voegde daad bij woord en we verlieten zonder kleerscheuren de ring. Mijn grootmoeder is een cool vrouwmens, zogezegd.
Woensdagochtend kwam ze me ophalen, hip in het spijkerpak. Ze had er duidelijk zin in.
'Ha oma,' zei ik, 'Bent u er klaar voor?'
'Ja hoor,' zei mijn oma opgewekt, 'Waar gaan we heen?'
'Binnendoor door de Ardennen en dan kijken of we Luxemburg halen?' stelde ik voor.
'Ik vind alles prima,' zei mijn oma, 'Als jij mij maar vertelt waar ik moet rijden.'
Na wat geslinger door de Ardennen kwamen we in Luxemburg aan. Echt zo'n land waar een natuurlijke orde heerst. In Scandinavi? heb je dat ook. Of in Zwitserland. Zonder problemen reden we van Clervaux naar Vianden en liepen daar wat rond en waanden ons in Nederland. Nederlanders houden jammergenoeg blijkbaar van landen waar een natuurlijke orde heerst. Toen we Luxemburg weer verlieten (na eerst getankt te hebben voor 1 euro 18 per liter) viel de Belgische chaos dan ook nogal koud op ons dak. Stelt u zich eens voor: twee neurotische vrouwen in een auto en dat in combinatie met het aparte systeem van bewegwijzering dat onze Zuiderburen bezigen. U ziet de bui al hangen, denk ik.
'Hey!' zeg ik kwaad, 'Waarom staat aan het begin van deze weg La Roche aangegeven en na tien kilometer opeens niet meer?!'
'Ik moet plassen,' piept mijn oma, 'Ik hou het niet meer.'
Na een mislukte poging om een oprit voor de autoweg naar Luik te vinden, besluit mijn oma om resoluut de auto in de berm te parkeren en om een plasje te gaan plegen in de bosjes. Mij kon men ondertussen opvegen, ik lag echt helemaal dubbel in de auto. U had erbij moeten zijn en Limburgs moeten verstaan, want het was een klassiek geval van een erg komische situatie.
'Die Belsje auch altied,' zegt mijn oma, voordat ze de auto verlaat, 'Ich zet mich in 't veldj. Ich haup det ich neit in mijn ongerboks plas.'
Grinnikend verlaat ze de auto, terwijl ik bijna van mijn stoel afval van het lachen.
'Zo,' zegt mijn oma als ze weer naast me komt zitten, 'Nou heb ik toch een van mijn broekspijpen nat, maar dat komt omdat ik met mijn domme kop in een regenplas ging staan. Niet dat je denkt dat ik niet kan mikken.'
'Hahahahaha,' hik ik, 'Hahahaha.'
Met mijn oma valt altijd wel wat te beleven. Of ze nou opeens achterstevoren staat op de Brennerpas, haar sleutel in het contact laat steken en het autoportier op slot doet en dan bibberend mijn vader opbelt (die dan natuurlijk weer boos wordt) of dat ze met carnaval haar been in haar nek gooit en daarna twee weken overal pijn heeft, vervelen zul je je met haar nooit. En dat willen we voorlopig ook nog graag zo houden, natuurlijk.
Het had best mijn oma kunnen zijn, die oma van jou. Met dat verschil dan dat ze geen Limburgs praat en ook geen autorijdt…