The Final Countdown
Gisteravond stuurde vriend R. mij via MSN een aantal IJslandse filmpjes.Ik zag bergen. Ik zag een hobbelweg. Met daarop schapen. Veel schapen.
Opeens zag ik een blauw geverfde deur. Ik zag een hand die die deur opende. Op de achtergrond klonk een orgel dat een melodie begon te spelen die mij zeer bekend voorkwam. Ik keek naar de titel van het filmpje. 'The Final Countdown' luidde die titel. 'The Final Countdown'? De blauwe deur was inmiddels geopend en ik zag het interieur van een klein kerkje. Witte muren, banken, een witte spreekstoel en jawel (u gaat dit niet geloven) een Heilig Hartbeeld. Ik knipperde even met mijn ogen. Inmiddels herkende ik de melodie. 'It's The Fiiiiiiiiinal Countdown, tudududu, tududududu'. Afijn u kent het wel. 'The Final Countdown in een kerk?!' dacht ik nog 'H??! What the...?!' Hippe jongens die IJslanders. Misschien zagen ze het wel als een soort apocalyptisch gezang of zo. Aftellen tot het einde der tijden, weet ik het. Als het constant -10 is en je de hele dag alleen maar schapen ziet dan kan ik me zo voorstellen dat dat een interessant effect heeft op de manier waarop je bepaalde dingen beleeft, zoiets raars als een geloof voorop natuurlijk.
Langzaam draaide de camera in de richting van het orgel. Niks apocalyptisch gezang! Ik had dit kunnen weten. Achter het orgel zat R. (van wie ik tot nog toe gedacht had dat hij aan het filmen was). Prinsheerlijk. Bloedserieus. 'The Final Countdown' te spelen alsof zijn leven ervan afhing. Toen ik vriend R. zo droog bezig zag, kwam het moment dat ik echt letterlijk bijna van mijn stoel viel van het lachen.
'Whahahahahaha,' brulde ik, 'Hoei! Whahahahahaha. Neeeee!'
Gelukkig was ik alleen thuis, want anders was deze uitbarsting van pure vreugde mij vast niet in dank afgenomen. Ik zeg heel vaak dat ik bijna van mijn stoel gevallen ben van het lachen, maar deze keer was het echt zo. Gierend van de lach hing ik over mijn bureau heen. Als u erbij was geweest dan had u zich geschaamd in mijn plaats, daar kunt u zeker van zijn.
'Hee E.,' zei R. na een poosje tegen mij op MSN, 'Ben je er nog?'
Ik krabbelde op, veegde de tranen uit mijn ogen en begon te typen.
'Hahahahahahahahahaha,' typte ik, 'Hahahahahahahahahaha!'
Eigenlijk is het jammer dat al mijn vrienden in een bepaalde mate toch een vorm van burgerlijkheid nastreven. Ook als is het dan een zeer vreemde soort van burgerlijkheid. Anders zouden we het misschien best goed gedaan hebben als een of andere vage op dada?stische gedachtengangen gestoelde beweging. Die zich met name gespecialiseerd heeft in het maken van filmpjes over 'Jaren '80 Hits In IJslandsche Gebedshuizen' of 'Het Open WK Dode Boomstammen Werpen in Duitsche Wouden' (want daar zijn ook filmpjes van). Soms is het zo jammer dat de maatschappij is zoals ie is. Hadden ze ons maar wild gelaten, denk ik dan. Dan zouden we elke dag knakworsten in de Waal kunnen gooien dat het een aard heeft (en nee, daar zijn geen filmpjes van, maar dat het niet op film is vastgelegd wil niet zeggen dat het nooit tot de mogelijkheden heeft behoord).
twee reacties
Virg: Daar had ik eerst ook nog wat over getypt, over die raketflessen, maar ik dacht: Neen. Laat ik dat niet doen. Dan gaat het de leive lezer helemaal duizelen. Verder moet je even zorgen dat je dat filmpje te zien krijgt, het is net zo briljant als die Geert Wilders met wattenbaard van Sinterklaas op zijn hoofd of de trailer voor de Roadmovie. 
Zeg G., mocht je toevallig langssurfen: hoe zit het eigenlijk met die Roadmovie?
Er is geen filmpje van, maar ik heb wel foto’s van het knakworstwerpen in de Waal, evenals van het raket-flessenschieten in het Valkhofpark…. :P