Het Zeurmeisje
Ik had vanochtend al kunnen weten dat het meisje met het roze t-shirt een Zeurmeisje was, maar ik negeerde het natuurlijk weer. Domme ik. Want wat gebeurt er doorgaans met Rosalie als een Zeurmeisje in de buurt komt? Juist ja, alle stoppen slaan door, alarmbellen gaan af en het Zeurmeisje wordt afgevoerd. Tsjongejongejonge. Wat heb ik een hekel aan Zeurmeisjes. Weet u wel, van die meisjes die eigenlijk alles hebben (hersenen, een goede gezondheid en w?l geld om hun huur te betalen) maar desondanks de wereld bekijken met een dedain waarvan ik persoonlijk echt veertien kleuren ga schijten.Ik reed vanmorgen naar F. om lekker de hele dag doosjes in dozen te gaan stoppen. Studiegenote M. zat naast me en het Zeurmeisje zat achterin. Opgewekt reden wij over het Keizer Karelplein, met afstand 's Neerlands linkste rotonde.
'Ik houd altijd maar zoveel mogelijk rechts,' vertrouwde ik M. toe, 'Dan heb ik tenminste een goed uitgangspunt om goed uit te komen bij de afslag die ik moet hebben.'
'Ja, dat doe ik ook altijd,' zei M., 'Maar dat wordt je vaak niet in dank afgenomen.'
'Liever een boze automobilist door mijn toedoen dan een dode automobilist door mijn toedoen,' grinnikte ik, terwijl ik de grijze Opel Corsa vakkundig het Keizer Karelplein afmanouvreerde.
'Hahaha,' zei M.
'Hahaha,' zei ik.
'Kijk maar uit dat je geen fietser aanrijdt want dan heb je geen poot om op te staan,' klonk het vanaf de achterbank, 'Want strict genomen zijn fieters in 80% van de gevallen niet aansprakelijk. En zeker niet als ze jonger zijn dan veertien.'
Zo precies zei het Zeurmeisje het niet. Helaas kan ik niet woordelijk herhalen wat ze zei, maar de manier waarop ze het formuleerde was vrij interessant. Ik zeg dan altijd: 'Je moet vooral geen fietser ondersteboven rijden, want dan heb je een vet probleem', maar ja verschil moet er nu eenmaal wezen.
'Lekker is dat,' zei ik.
'Ja, heel lekker,' zei M., die zich hoogstwaarschijnlijk net als mij af zat te vragen waarom we het nu opeens over fietsers hadden.
Afijn. Toen we eenmaal bij F. aangekomen waren moest ik de sleutel van mijn kluisje delen met het Zeurmeisje. Nou ja, ik heb een groot hart en F. heeft grote kluisjes dus dat vond ik op zich nog niet zo'n probleem. Tot de eerste pauze. Al zeker vijf minuten zat ik te springen op mijn stoel, omdat ik graag terug wilde naar mijn dozen. Bij F. zijn ze namelijk heel flauw. Voor elke vijf minuten die je extra neemt trekken ze een kwartier van je werktijd af. Jahaa. Maar liefst anderhalve euro. Da's verdomme een pakje chemische roze aardbeienveters! Maar goed, het Zeurmeisje zat lekker van haar boterhammetje te smullen en wie ben ik dan om 'Hey trol, kan dat niet sneller? Vreten, mens!' naar haar kop te slingeren. Dus ik trommelde met mijn vingers op de tafel en keek veelbetekenend in de richting van de klok.
'Moeten we nog niet terug?' vroeg het Zeurmeisje opeens.
'Eh ja,' zei ik, 'Al vijf minuten. Dat gaat ons een kwartier kosten, vrees ik.'
'Nou, dat had je ook wel eens eerder kunnen zeggen,' beet het zeurmeisje mij toe, 'Nou kost het mij een kwartier!'
'...'
Ja hee! Godverdomme! Kutsnol! Ik doe hier aardig en nu heb ik het gedaan?! Rot even een eind op. Trol!
Uiteraard zei ik dit niet en dat is misschien nog wel het ergste van alles.
'Daar hangt toch een klok?' zei ik stotterend, 'Ik bedoel, ik wil alleen maar aardig zijn en jou rustig je brood op laten eten!'
Het Zeurmeisje zond mij een vernietigende blik.
Ja, stik er dan maar in, troela. Ik besloot om haar eens even de silent treatment te geven. The silent treatment is al jaren mijn sterkste wapen. Lever je mij iets? Nou dan kan je gaan raden wat er aan de hand is, want ik ga er zeer zeker niet over communiceren. Slechte karaktereigenschap? Ja, een heel slechte karaktereigenschap. Maar je doet het er maar mee. Tot je de haren uit je hoofd trekt, de wanhoop nabij. Je kunt zelfs voor mijn deur komen staan en naar de oorzaak van mijn stilzwijgen informeren, ik geef geen krimp. 'Is er wat? Nee, tuurlijk niet. Hoe kom je erbij?' En dan lekker verdergaan met de silent treatment natuurlijk. Wachten op een 'Mea Culpa' wat dan meestal niet komt. Nee, met de silent treatment maak je doorgaans geen vrienden. Kwaad stond ik op en stampte de kantine uit, de trap af. Ik hoorde het Zeurmeisje nog iets zeuren in de trant van 'Had ik dat geweten...' en vroeg me kwaad af of ik soms 'Moeder Overste' of iets dergelijks op mijn hoofd had staan: 'Meisjes, het is tijd om uw lunchtrommeltje bij elkaar te pakken, we gaan nu ons gebed voor de noen... eh verder met dozen plakken!'
Toen ik een uurtje later weer een beetje bij mijn positieven was gekomen (oh, wat kun je toch lekker met schoenendozen smijten) had ik twee conclusies getrokken. De eerste was dat het Zeurmeisje wat mij betrof eens goed de pot op kon en de tweede was dat ik toch echt eens op moest gaan houden met altijd aardig zijn. De rest van de dag tolereerde ik het Zeurmeisje om mij heen en probeerde maar niet te veel op haar te letten, want anders had ik geheid een paar gouden Nike Air Max naar haar kop geslingerd. En zoals het elke dag ook weer ochtend werd, zo werd het ook voor mij en het Zeurmeisje weer vijf uur en tijd om terug te keren naar Nijmegen. In de auto nam het Zeurmeisje naast mij plaats en ik draaide met mijn ogen. Kon die trol niet gewoon achterin gaan zitten?!
Tussen F. en Malden hield het meisje een lange zeurmonoloog over hoe stom het wel niet bij F. was en hoe weinig we wel niet betaald kregen, wat allemaal hartstikke waar is, maar dat hoefde ik op dat moment in ieder geval niet van h??r te horen.
'Oh, ik rijd te hard,' onderbrak ik vlak voor Malden haar monoloog.
'Ja,' zei het Zeurmeisje, terwijl ze een spiedende blik op de kilometerteller wierp, 'Ik weet natuurlijk niet in hoeverre je een eventuele boete zou moeten betalen, maar strict genomen is het zo dat tot een bepaald aantal overschreden kilometers je werkgever de boete dient te betalen. Op juridische gronden zou je kunnen concluderen...'
Bladibladibladibla.
Ternauwernood wist ik mijn lachen in te houden. Mijn kuthumeur verdween als donderslag bij heldere hemel.
'Studeer jij soms rechten?' wilde ik weten.
'Ja,' antwoordde het Zeurmeisje.
Hahahahaha. Rechten! Hahahahaha.
Ik had het kunnen weten.
zeven reacties
Amiek: Ja, ik heb mijn mail gecheckt. Ik had al wat ingesproken, maar dat was dus duidelijk te laat. Nou ja, goed. We zullen zien! 
Oh, ja! Ik heb even je reactie wat anoniemer gemaakt. We zouden niet willen dat zeurmeisjes gaan googlen omdat ze willen kijken hoe ze F. een juridische hak kunnen zetten. 
Virginie rolt met haar ogen Tsssss, wat een doos, kun je der niet beter ook in een grote doos inpakken samen met nikes? Ben je er meteen vanaf…
Zo he, ben blij dat ik er nooit gewerkt heb. Maar dat soort zeurmeisjes had je natuurlijk ook bij K.
Owwww, stom! Dat pasje dat je bij die klapdeur moet houden, dat meet natuurlijk ook de tijd en of je dan wel of niet op tijd weer eens terug bent gekomen bij je dozen.. Ik vond ze al zo coulant zo zonder zoemer ofzo.. Gelukkig nam ik het er altijd lekker van met mijn pauze, dus dat kwartier heb ik vast wel volop benut.. ;)
Hahahaha, ik vermoedde al dat je bij de f. zat. Heb je je mail al gecheckt?