De Dag van de Algehele Apathie
Ik weet niet of u het al gemerkt hebt, maar vandaag is het De Dag van de Algehele Apathie. Op De Dag van de Algehele Apathie moet je als mens vanalles, maar je doet niks en sterker nog: het interesseert je ook helemaal niks dat je niks doet. Je registreert het feit dat je niets doet wel maar je wordt er verder niet warm of koud van dat je geen klap uitvoert. Je hangt maar een beetje te hangen als het ware en dat is alles wat er eigenlijk over je toestand te zeggen valt. Je zit gewoon te zijn en verder niks. Daar draait het om bij het verschijnsel Algehele Apathie. Je bent er gewoon en dat is lekker makkelijk. Of eigenlijk is het helemaal niks, niet eens makkelijk. Je ademt een beetje, knippert af en toe eens met je ogen, de endoplasmatische reticula in je lijf doen volop hun werk en als je naar de plee moet dan ga je. Want tja, er zijn zo van die dingen die zelfs niet door De Dag van de Algehele Apathie ondermijnd kunnen worden. En zo gaat dat dan. Op De Dag van de Algehele Apathie.Oh? Dat interesseert u allemaal helemaal niets? Ja, dat dacht ik al.
Hierbij een schop onder Rosalie d’r kont! An die Arbeit, du!