tilt
Grammatica is, op zijn zachtst gezegd, niet mijn sterkste punt. De praktijk levert over het algemeen geen problemen op. Ook de theorie kan ik zonder al te veel problemen bevatten. Maar zodra de theorie op de praktijk toegepast moet worden, krijgen mijn hersencellen het zwaar. Plaats vervolgens de grammatica (en de bijbehorende praktische voorbeelden) een eeuw of vier terug in de tijd en mijn hersenen beginnen op hol te slaan. Na een dag lang zwoegen op de meest onmogelijke en/of onwaarschijnlijke verbuigingen van ieder denkbare woordsoort, verschijnt het woordje 'tilt' in Virginie's ogen op de plek waar normalerwijs pupillen horen te zitten. Aan het einde van zo'n dag, krijg ik bijna spijt van mijn verzet tegen een Dag van Algehele Apathie.De enige troost die ik had terwijl ik mijn intrek in de UB had genomen, was het continue gekletter van regen en hagel tegen de ruiten. Het weer had duidelijk besloten zich aan mijn gemoedstoestand aan te passen. Ik was dan ook niet verbaasd dat naarmate de dag vorderde, de regen harder viel, de wind harder waaide en de lucht werd opgeschrikt met verblindende lichtflitsen en oorverdovend gedonder. Na het doorspitten van de zoveelste grammatica uit de zestiende eeuw, bestond er in mijn hoofd immers ook niets anders meer dan lichtflitsen en gedonder.
Aangezien er verder dus toch geen zinnige bijdragen meer van mijn kleine grijze cellen te verwachten waren, besloot ik de paar kopien te maken die ik nodig had en een einde aan mijn werkdag te breien. Het kopieerapparaat was het natuurlijk niet met mij eens. Ik had het kunnen verwachten. Ik had het moeten verwachten. Aangezien nog steeds alle electrische apparaten in mijn omgeving, zich houden aan een geheim verbond mij zoveel mogelijk dwars te zitten. Terwijl het dus nog een graadje harder ging donderen, ging ik een graadje harder schelden tegen het stomme apparaatje dat mijn kopieerkaart niet terug wilde geven en zo het hele kopieerapparaat blokkeerde. Uiteindelijk heb ik maar weer de toevlucht genomen tot de enige methode die ook met mijn computer werkt; met een enorm gevoel van voldoening heb ik de stekker eruit getrokken...
Terwijl al mijn persoonlijke frustratie zich in deze daad ontlaadde, hield ook de hemel op met ontladen. Tegen de tijd dat ik de deur van de UB uitliep, kon ik dus genietend van een paar stralen goddelijke zonneschijn, de heerlijke frisse geur opsnuiven die in de lucht hangt na zo'n fikse regendag. Meteen lieten mijn hersenen alle zo zorgvuldige verzamelde verbuigingen weer los, waar ik voor geen moment over kan inzitten. Tot ik me er morgenochtend weer opnieuw over moet buigen natuurlijk, maar dat zien we dan wel weer. Nu wil ik nog even nagenieten van de vredige rust in zowel de natuur als mijn hersenen...
Arm kind. Ik heb met je te doen. Ik had ook altijd een hekel aan die oude grammatica vakken, maar ik haalde ze gelukkig altijd met meer geluk dan wijsheid en met de hakken over de sloot. Echt des Rosalies dus…