Kunst?
Het ziekenhuis in V. heeft een flinke opknapbeurt gehad. De ingang is compleet vernieuwd en na maanden van telkens weer andere omleidingen en routes naar de tijdelijke parkeerplaatsen en telkens weer zoeken naar de verplaatste tijdelijke hoofdingang, is het nu dan eindelijk klaar. Onze ogen uitkijkend liepen we voor eerst door de nieuwe ingang naar binnen.Onze eerste reactie was dat het duidelijk een aardige cent gekost had. Onze tweede reactie was dat al dat stilstaande water (dat zich zowel binnen als buiten het gebouw bevind), toch wel een enorm zorgenkindje moest zijn. Stilstaand water wil namelijk nogal eens gaan stinken... En een mooie broedplaats zijn voor muggen... Allemaal heel prettig bij een ziekenhuis dus. Ons afvragend wat precies het eindoordeel over de mozaiekpatronen op de vloer werd (dat niet alleen levensgevaarlijk glad is, maar dus ook nog eens zou kunnen getuigen van een slechte smaak), liepen we door de oude, vertrouwde en vooral degelijke gangen zonder gladde oppervlakken naar onze bestemming.
Op de weg terug door de oude en vertrouwde, degelijke gangen konden we al van verre genieten van het uitzicht op de nieuwe hoofdingang. Terwijl ik nog eens langzaam de majestueuze hal in me opnam, viel ineens mijn blik op een kunstwerk dat in een van de vele koele meren des doods is geplaatst. Wow, dat was eigenlijk nog best mooi. "Kijk daar eens," zeg ik, "dat kunstwerk is eigenlijk nog best mooi. Ik heb in ieder geval al heel veel lelijkere dingen gezien op rotondes." A. ziet nog niet meteen welk kunstwerk ik bedoel. "Die donkergrijze pilaar, met al die vloeiende lijnen, een beetje links van het midden daar. Het lijkt bijna stof, zo mooi lopen die lijnen plooiend in elkaar over." A. knikt instemmend en al doorlopend komen we steeds dichterbij. "Zeg Virginie," zegt A. opeens "weet je zeker dat het wel kunst is?" Ik bekijk de pilaar nog eens goed: "Wat zet je anders midden in zo'n vijver neer? Hoewel ik moet toegeven dat het nu toch wel verdacht veel op stof begint te lijken..." Terwijl we nog dichterbij komen, kunnen we niet anders concluderen, dan dat het echt stof is en er niet uitziet als een bedoeld kunstwerk. Langzaam begint er iets bij me te dagen. "Zeg A." vraag ik twijfelend, "is deze hal al officieel in gebruik genomen? Anders denk ik eigenlijk dat het echte kunstwerk zich nog onder die stofdoek bevindt." A. kijkt me vragend aan: "Je bedoelt dat het kunstwerk nog onthuld moet worden? Dat zou eigenlijk best eens kunnen. Volgens mij is deze hal wel al in gebruik genomen, maar nog niet geopend."
Inmiddels zijn we bij de vijver met het beruchte 'kunstwerk' gearriveerd, en kunnen we duidelijk zien dat de stofdoek slechts een tijdelijke zaak is. Het trieste is nu, dat het kunstwerk dat zich onder de stofdoek bevindt, waarschijnlijk lelijker is dan het samenspel van donkergrijze plooiende en stromende lijnen... Het volgende ziekenhuisbezoek zal dus het uur van de waarheid zijn.
Wanneer gaan wij eens samen naar Museum Ludwig in Keulen? Het lijkt mij echt hilarisch om met jou moderne kunst te gaan kijken (wat een zeer geliefde hobby van mij is, btw…)
Was dat even een gemiste kans in februari, we hadden echt echt echt naar Pompidou moeten gaan en dan te bedenken dat het zo dichtbij was…