Strauss indahouse
Gisteren was het dan eindelijk zo ver, maanden van spanning waren eraan vooraf gegaan: ik ging naar de opera in Luik met de bejaardensoci?teit van mevrouw mijn grootmoeder. Nou ben ik zelf nogal geestelijk bejaard, dus wat dat betreft maakte ik mij niet zo druk om dit uitje. Het enige wat mij nogal zorgen baarde was dat ik geen paarse kleurspoeling heb en dat ik geen foto's van kleinkinderen in mijn portemonnee bewaar, maar los van deze kleine belemmeringen stond mij niets in de weg om er een leuke avond van te gaan maken daar in Walloni?. Dus stapte ik de bus, vroeg aan mijn oma of ik haar nog naar binnen moest hijsen (bustrapjes zijn niet zo handig voor bejaarden...) en even later waren we op weg naar het wonder...eh... sociologisch interessante Luik.'Mevrouw K. en nichtje!' riep de Regelvrouw door de microfoon om te controleren of we er allemaal waren.
'Jow,' riep mijn oma.
'Nichtje?!' zei ik.
'Ja, ik heb me vergist,' grinnikte mijn oma.
'Kijk maar uit, u wordt dement,' grinnikte ik ook.
(Als dat dementie is dan is mijn oma is al sinds haar dertigste dement volgens mijn vader. Voor mij is het dus duidelijk van wie ik dat warrige heb).
In het theater zagen wij een opera van Richard Strauss. Nou moet u weten dat er dus iets met 'der Richard' aan de hand is: hij is geen familie van Johann Strauss en ja, da's nogal een weidverbreid misverstand. Zo ook onder de bejaarden gisteren.
'Boh, dit is wel zwaar,' zei eentje, 'Ik vind het niet zo luchtig als ik dacht dat het zou worden.'
'Het is helegaar geen operette,' zei een andere.
'Ik vind het mooi,' zei mijn oma tegen mij, 'En dat het niet zo licht is, vind ik niet erg. Dat had ik eigenlijk ook niet verwacht. Mooie stem heeft die sopraan trouwens.'
Tja, dat krijg je als je twee zonen hebt die allebei musicus zijn, dan kun je wel wat aan op den duur.
'Ja, ik ook,' zei ik, 'En die vent zingt ook erg mooi!'
'Precies,' was mijn oma het met mij eens.
Door de jaren heen heb ik al heel wat mensen (zelfs klassieke muziekliefhebbers) uitgelegd dat Richard echt geen familie is van Johann en dat als je denkt dat je Richard moet mijden omdat z'n naam op die van Johann lijkt je gewoon stom bezig bent. En dat je ook stom bezig bent als je Johann mijdt, maar goed dat is een ander verhaal waarmee ik de vele anti-Johann mensen die hier ongetwijfeld rondhangen zeer zeker op de kast zou kunnen jagen. U zou er ongetwijfeld allemaal heel mooi uitzien daar boven op die kast, maar ik begin er lekker niet aan. In plaats daarvan ga ik even de Kaiserwalzer luisteren, gevolgd door Also Sprach Zarathustra. Kortom: een gevalletje Strauss indahouse...
Ik vind het ook altijd weer mooi aan mensen uit te leggen dat Also Sprach Zarathustratoch echt een stuk is dat aan het einde van de negentiende eeuw werd geschreven….en dus niet speciaal voor een welbekende sci-fi film. Mooi detail is dat voor diezelfde film ook een stuk van die andere Strauss is gebruikt. De maker van de soundtrack was vast en zeker ook niet op de hoogte van het ontbreken van een familieband, of misschien zelfs van het bestaan van zeer vele Straussen.