Vadertje Tijd
Voor iemand die net zo oud is als de wereld, is vadertje tijd nog heel kwiek. Hij kan in ieder geval nog behoorlijk hard rennen. Ik niet. Ik ben geen renner. Ik kan het voor geen meter en ik heb er een bloedhekel aan. Er is maar een ding waarvoor ik bij hoge uitzondering ren; het halen van een bus. En dan nog alleen maar als ik anders minstens een half uur op de volgende bus moet wachten. Is dat niet het geval, dan wacht ik wel op die volgende bus. Maar deze week rent vadertje tijd zo hard, dat ik wel mee moet rennen. Nou ja, met mijn talent voor rennen, is het meer een soort snelwandelen natuurlijk. Afspraak na afspraak, allemaal in een strak passend tijdschema gepland. Voor een dagje vind ik dat niet zo erg. Twee daagjes? Kan ook nog wel. Maar een hele week? Nee, dan raak ik een beetje gestresst.En nu zit ik hier. Met twee loze uurtjes. Ineens heb ik twee uurtjes extra, omdat ik er net achter kom dat er een roosterwijziging is geweest en mijn college dus niet om 08.45u begint, maar om 10.45. Twee uur later. Twee hele uren die ik graag nog slapend had doorgebracht, maar ja, nu ben ik wakker en alweer net teveel gestresst om weer in slaap te kunnen vallen. Want dit gooit even mijn hele tijdschema van vandaag in de war. Mijn rijles van vandaag moet ik dus uit mijn tijdschema schrappen. Nu alleen nog hopen dat ik misschien een kwartiertje eerder weg mag uit college, dan kan ik toch nog net het bezoekuur van het ziekenhuis halen.
Dat wordt straks dus weer haasten en rennen om alles gedaan te krijgen, terwijl ik hier nu met twee loze uren zit. Nu heb ik tijd over, die ik straks weer tekort kom. Wat zou het handig zijn als het zou werken wanneer ik mijn horloge nu vooruit zou zetten, om straks deze twee loze uurtjes in mijn dag te passen, wanneer ik ze nodig heb...
Wat een geweldig log dit! Echt erg leuk! Ik kom hier vaker ff langs. Groetjes, S.S.