Sint Maarten
Vandaag is het Sint Maarten. De dag waarop kinderen die niet eens weten wie Sint Maarten is langs de deuren gaan lopen leuren voor snoep. Alsof ze thuis niks krijgen, tsssk. En dan die ouders die op de hoek staan te kijken hoe hun koters al die zoetigheid binnenhalen, ieuw. Ik heb het niet zo op Sint Maarten, maar dat had u vast al gemerkt. Ik deed er vroeger ook niet aan. Ik weet eigenlijk niet precies of mijn ouders geen zin hadden om op een hoek te gaan staan of dat ik gewoon de deuren niet langs durfde en mijn ouders daar blij om waren omdat ze dan zelf ook niet de kou in hoefden.Toen ik net terug kwam van de supermarkt met in mijn tasje allemaal stukken vlees die flink afgeprijsd waren, zag ik ze staan op de hoek. Heul veul ouders en nog meer kinderen. Met lampionnetjes. Nou moet u weten dat ik dus dusdanig niet aan Sint Maarten doe dat ik er dus ook niet aan denk als 11 november aanbreekt. Ik denk bijvoorbeeld wel altijd aan mijn vorig jaar overleden oom die vandaag 52 zou zijn geworden of aan het feit dat vandaag het carnavalsseizoen geopend wordt. Maar dus niet aan Sint Maarten. Kom nou, zeg. Ik ben toch niet gek?
'Kut,' dacht ik bij mezelf, toen ik de hele troep op de hoek zag staan, 'Dadelijk komt die hele zooi bij mij aan de deur en dan ga je het krijgen. Dan willen ze snoep, maar dat heb ik niet. Ja, alleen de chemische rode aardbeienveters die ik net gekocht hebt, maar die ga ik natuurlijk niet aan kindertjes geven die niet eens weten wie Sint Maarten is!'
Nee, dat moest ik niet hebben. Niet mijn rode aardbeienveters! Snel propte ik de veters naar binnen en overwoog mijn opties. Al snel concludeerde ik dat ik de deur in ieder geval niet open ging doen.
Ik overwoog om naar mijn slaapkamer te gaan die aan de andere kant van het pand zit.
Ik overwoog om bij De Drol op bezoek te gaan.
Ik overwoog om uit het raam te schreeuwen dat ik alleen snoep zou geven aan kinderen die weten wat Sint Maarten gedaan heeft (namelijk zijn mantel in twee?n hakken om een helft aan iemand te geven die in z'n blootje rondliep. De filantroop!)
Uiteindelijk besloot ik om in het donker te gaan zitten. Een donker raam ziet er verlaten uit. Waar het donker is, is niemand thuis. Want nee, al die kinderen aan mijn deur dat moet ik echt niet. Die dan allemaal 'Sint Maarten, Sint Maarten, geef me een nieuwe hoed!' of andere literaire teksten de gang inbrullen. In mijn tijd mensen, toen probeerden we tenminste nog te zingen.
Dus heb ik in het donker gezeten en mijn internet gefixt, dat was fijn.
En natuurlijk werd er niet aangebeld en dat is maar goed ook.
zes reacties
Hahahaaha, dan ben ik er ook ingetrapt, in dat donkere raam! Amroth en ik fietsten even langs jouw huis, om je weet wel welke reden (gewoon, om te zien waar jij woont dus 
) en we dachten, we bellen niet aan want ze is niet thuis!
Hahahaha!
Aderyn: Hoe laat was je daar dan? Want ik had wel mijn bureaulampje aan (anders was het niet te doen) en ik zat me heel zorgelijk af te vragen hoeveel je daarvan kon zien aan de buitenkant. Hahaha!
Wij maakten zoiets mee met Halloween (hier weten de kinderen blijkbaar niet eens dat er zoiets als Sint Maarten bestaat, en eerlijk gezegd gold dat vroeger voor mij ook – ik wist wel wie de goede man was en wat-ie gedaan had, maar dat je daarvoor dan langs de deur moest was mij, en iedereen in onze regio, onbekend). Alleen appels en mandarijnen hadden we in huis. Gelukkig sloegen ze onze deur ook over (hopelijk gaat Sinterklaas dat niet doen, overigens).
Of gewoon stug met het licht aan gaan zitten, en die k**-kids laten bellen, zodat ze kunnen zingen: “Hier woont juffrouw kikkerbil, die ons helemaal niks geven wil”
Is ook altijd leuk….