Leven in een oorlogsgebied
Ik leef momenteel in oorlogsgebied. En dat is naar wanneer je nog naar de Super in de Nijmeegse binnenstad moet fietsen om inkopen te doen voor de mini-quichejes die je gaat maken voor het Oudejaarsfeestje bij C. en A. later diezelfde avond. Overal waar ik rijd vinden ontploffingen plaats en het ruikt echt overal naar kruitdamp. Ergens ter hoogte van de St. Annastraat klinken brandweersirenes. Er staat vast al iets in de fik in het Waterkwartier of in de Wolfskuil. Of iemand is al begonnen met een vreugdevuur en heeft er al een bankstel en een oude deur ingegooid. Rare jongens die Nijmo's.En overal zitten ze. Van die kutkinderen. Die met van die klote rotjes lopen te gooien. Kedeng! Ik zit echt niet meer rustig op mijn fiets als ik langs zo'n groepje kinderen moet fietsen. Want het zijn net honden, ze ruiken je angst. Dus wat doe ik, die recentelijk de leeftijd van 27 jaren heeft bereikt? Ik fiets wel een blokje om, hoor. Het zal mij niet gebeuren dat zo'n irritant ettertje een rotje voor mijn fiets gooit en dat ik er dan gillend vanaf spring. Ik ben echt zo bang voor vuurwerk, dat wilt u echt niet weten. Ik durf nog geen sterretje vast te houden.
Een paar jaar geleden vierde ik ook Oud en Nieuw met bovengenoemde A. Bibberend stonden wij in de deuropening en bij elke knal van dat klote vuurwerk bedachten wij ons dat we misschien binnen toch veiliger waren.
'Als je achternaam met een K. begint dan ben je bang voor vuurwerk,' sprak A. wijs, wijzend op haar zus die ook duidelijk niet zo ingenomen was met dat geknal.
Oudejaarsavond, my kind of avond.
Ik wens u een fijne jaarwisseling (voor zover dat mogelijk is) en ik zie u volgend jaar wel weer!
Raar maar waar, ik Amsterdam is er geen enkel rotje naar me gegooid. Lekker relaxt dus! Een gelukkig 2007 vol mooie nieuwe stukjes op Nuit Blanche toegewenst!