De kerststal
Nu het 2 januari is en we allemaal het vuurwerk overleefd hebben, vind ik het tijd worden om eens iets te vertellen over mijn kerststal. Dat had ik natuurlijk al eerder willen doen, maar op mijn werk was het voor de kerstdagen te druk om te loggen en thuis lag het internet er weer eens uit. Werkethiek in combinatie met een waardeloze internetverbinding brengt weinig moois voort, dus zo kon het stukje over de kerststal in mijn brein liggen rijpen, zodat het er nu uit kan komen als een mooi rond en compleet vruchtje. Hoop ik dan maar weer, tenminste.Toen ik een paar weken geleden met mijn familie Sinterklaas vierde, kwamen mijn ouders aanzetten met een enorm cadeau. Het pakket in blij Sinterklaaspapier was vierkant met een spitse punt. Nou was het zo dat mijn vader zich een week eerder aan de telefoon al had laten ontvallen dat hij een nieuwe kerststal had gekocht, dus toen ik het pakket zag dacht ik meteen: 'Verrek, daar zit de kerststal in!'
De kerststal, mensen! Mijn kerststal! Yaay!
Toen ik iets meer dan 27 jaar geleden deze fijne wereld op geslingerd werd, waren mijn ouders blij verrast. Ik werd namelijk pas in januari verwacht, maar besloot om toch nog net in de jaren '70 mijn hoofd om het hoekje te steken.
'Hallo, daar ben ik dan!' zou ik gezegd hebben als ik de Nederlandse taal al machtig was geweest, maar dat was ik niet en dus schreeuwde ik maar wat.
'En bijna kerstkind!' zei mijn overgrootmoeder opgetogen, 'Zij krijgt een kerststal van mij!'
En dus toog mijn pa met zijn oma naar Duitsland (het kerststallenland bij uitstek) om zo'n ding te gaan confisqueren. Ik zie het helemaal voor me.
'Hallo, ich und meine Gro?mutter m?chten eine Weihnachtskrippe kaufen!' sprak mijn vader eloquent.
'Na klar,' zei het Weihnachtskrippenmannetje en van blijdschap liet hij spontaan een van de herders uit zijn poten vallen. Onthoofd. Kop eraf.
Mijn overgrootmoeder en vader maakten een Hollands dealtje met het Weihnachtskrippenmannetje. De herder werd gratis en mijn overgrootmoeder en mijn vader vertrokken met de kerststal onder hun arm terug naar Nederland, waar mijn moeder lag bij te komen van mijn geschreeuw.
Mijn pa plakte het hoofd weer op de herder en toen had ik een kerststal. Pardon, hadden mijn ouders een kerststal. Want voor mij bleef er weinig anders over dan er dan maar met kerstmis naar te gaan zitten staren. Ik legde er hooi en andere zooi in en als mijn ouders niet keken dan deed ik soms alsof ik Mr. Bean was en sleepte ik andere entiteiten erbij voor een geheel nieuw kerstverhaal in moderne stijl. Helaas had ik geen dino's, tanks en vrachtwagens waar ik de schapen in kon laden, maar dat mocht de pret niet drukken. Onterecht kerststalloos, het zal je maar overkomen. Er zijn mensen die van minder een trauma hebben opgelopen.
Totdat ik dus met Sinterklaas opeens het grote pakket zag. Er zat een gedichtje van mijn lieve mama bij en dat ging zo:
'Beste Rosalie
Na 9855 dagen en nachten
Beloont de Sint nu eindelijk jouw wachten.
Groet, Sint Nicolaas'
Ik moest stiekem bijna huilen en liet van blijdschap de 27 jaar geleden onthoofde herder vallen: voeten eraf.
Als dat nou geen gevalletje van 'De Cirkel is Rond' is dan weet ik het ook niet meer...
De enige herinnering die ik aan mijn oma heb, is dat we samen kerststalletje speelden en mijn teddybeer was Jezus.