Postkantoorperikelen
Eens in de zoveel tijd is het niet te vermijden; dan moet ik toch echt naar het postkantoor. Dit doe ik niet voor mijn plezier. In een postkantoor speelt zich namelijk altijd iets vreemds af, alsof het een soort eigen entiteit is. Alsof je op het moment dat je naar binnen gaat, eigenlijk door een 'wormhole' stapt. Hoe het ook zij, een postkantoor heeft daardoor altijd zijn eigen natuurwetten. Ze verschillen nauwelijks van de natuurwetten in de 'gewone' wereld, maar ze zijn toch net even anders. Zo gaat de tijd er bijvoorbeeld altijd langzamer en blijkt de rij mensen voor de balie altijd uit meer mensen te bestaan, dan je kon zien staan. Ook hebben de befaamde baliemiepen (met overigens altijd een eeuwigdurende slechte haardag), de termen 'druk', 'haast', 'efficient werken' of 'extra balie openen' niet in hun iktionaire opgenomen.Mijn stulpje bevindt zich trouwens ook in een vreemd soort postkantoorvacuüm. In mijn directe omgeving zit er geen postkantoor, maar in een cirkel rondom mijn stulpje liggen er wel zo'n 4 a 5, allemaal zo'n beetje even ver van mij verwijderd. Daar begint het avontuur altijd al. Want het is altijd weer een verrassing, naar welk postkantoor ik word gestuurd, om een pakketje o.i.d. op te halen. De ene keer hierheen, de volgende keer daarheen en de keer daarop voor de afwisseling naar nog een andere.
Ook gisteren moest ik een pakketje ophalen (overigens ook een van die vreemde natuurwetten: de postbode komt altijd langs met een pakketje wanneer je niet thuis bent), deze keer in het gelukkig makkelijk bereikbare postkantoor te H. Terwijl ik de vreemde dimensie van het postkantoor binnenstap, zakt de moed me al meteen in de schoenen. Hoopte ik eigenlijk nog even snel mijn pakketje op te kunnen halen, een rij van minstens 13 mensen maakt daar snel een einde aan. Wanneer ook nog eens het tempo van de enige aanwezige baliemiep nog verder beneden standaard ligt dan normaal, begin ik bijna te wanhopen, evenals velen anderen met mij in de zuchtende en steunende rij, die alleen maar langer en langer wordt. Wanneer ik weer eens achterom kijk, zie ik dat we nog maar 2 extra mensen (of 1 moeder met kinderwagen) nodig hebben, om de rij officieel buiten de winkel voort te zetten. Dit ging duidelijk nog wel even duren. Terwijl ik me geestelijk voorbereidde op de lange wachttijd (uiteindelijk 55 minuten), dacht ik bijna met weemoed terug aan mijn vorige bezoek aan een postkantoor.
Want de vreemde postkantoorwetten veroorzaakten eind vorig jaar ook al een kleine postkantoor-episode, toen ik mijn OV wilde ophalen. Met mijn jas al aan en de sleutels in mijn hand, liep ik naar mijn fiets om op weg te gaan naar het postkantoor voor mijn OV. Met in mijn hoofd als bestemming hetzelfde postkantoor waar ik vorig jaar mijn OV op moest halen. Logisch, nietwaar? Ja, heel logisch, maar ook dom. Want op het moment dat ik het ophaalbewijs vastpak, dat ik netjes bij de deur had klaargelegd, valt mijn oog op de locatie die daarop vermeld staat. U raadt het al, dat was niet de locatie die ik voor ogen had. Op zich geen probleem, ware het niet dat het postkantoor waar ik dus bleek te moeten zijn, een aanzienlijk vroegere sluitingstijd heeft. Dat ging dus niet meer lukken die dag. Dan maar de volgende ochtend. Dat was dan wel de laatste kans die ik zou hebben, om mijn OV nog voor het jaarseinde op te halen. Aangezien ik de volgende ochtend ook weer om 10.30 terug moest zijn in het lieflijke V. voor een afspraak met de huisarts, was het wel van belang dat ik de volgende ochtend meteen na openingstijd (8 uur) mijn OV zou ophalen. Dan zou het allemaal net gaan...
Zo gezegd, zo gedaan. Ik sta de volgende ochtend vroeg op, en begeef mij naar het juiste postkantoor, waar ik netjes 1 minuut over 8 de deur binnenloop. Waar ik tot mijn stomme verbazing al 7 mensen in de rij zie staan voor de balie. Terwijl ik een beetje ontredderd achteraan sluit (tja, weinig keuze) en me lichtelijk zorgen begin te maken over de haalbaarheid van mijn strakke planning, vraag ik me af hoe ik er dan wel voor had kunnen zorgen 's ochtends meteen aan de beurt te zijn.
Ik denk dat ik volgend jaar dus maar de avond van tevoren in mijn slaapzak klaar ga liggen voor de deur.
Ja.. en haal dan gelijk concertkaartjes, heb je tenminste nog het gevoel dat je ‘normaal’ bezig bent.
Overigens kan ik de rij die langer lijkt te zijn dan er mensen in het pand aanwezig zijn wel verklaren. Ik trek altijd een nummertje, zie dat er nog 30 wachtenden voor me zijn en loop dus gerust eerst naar de AH, rook daarna nog een sigaretje en tegen die tijd ben ik wel zo’n beetje aan de beurt. Denk dat meerdere mensen dat doen.