Bloederig verhaal
Kunt u niet tegen naalden? Wordt u misselijk bij de gedachte aan bloed? Bent u bang voor het ziekenhuis of doktoren? Lees dit stukje dan vooral even niet. Sla een dagje over. Echt. Heeft u echter met alle voorgaande dingen geen problemen, lees dan gerust verder voor een beetje leedvermaak.Want gisteren zat ik ineens weer in het ziekenhuis. In de wachtruimte bij de gyneacoloog nog wel. Nu ben ik over het algemeen niet bang voor doktoren of aanverwante personen. Tandarts? Pff, ik lach erom. Internist? Pff, geen probleem. Maar voor de gyneacoloog was ik toch wel een beetje zenuwachtig. De gyneacoloog beschikt mij namelijk over te veel enge apparaten, waar ik het liefst nooit mee te maken wil krijgen. Ik had dan ook niet de intentie ooit bij de gyneacoloog te komen, totdat ik eventueel zwanger zou worden. Zwanger ben ik niet, maar toch moest ik gisteren bij de gyneacoloog zijn.
Het ging ook al meteen fout toen ik het ziekenhuis binnenkwam en het routenummer wilde opzoeken. Want bij de afdeling van de -G stond geen gyneacologie. Dan maar vooraan beginnen in het lijstje van de afdelingen, om natuurlijk bijna helemaal achteraan pas dat te vinden waar ik dan denk te moeten zijn, bij de -V van de charmante naam 'vrouwenziekten'. Terwijl ik in de bijna lege wachtruimte zit te wachten, vraag ik me af welke gruwelijke apparaten hij allemaal op me los zal laten, maar ik maakte me druk om niks; het bleef deze keer bij een gesprek. Natuurlijk, het is slechts uitstel van executie, maar dat is beter dan niks. Toch?
Ik hoefde dus alleen nog maar even bloed te laten prikken. Altijd feest. Niet omdat ik bang ben voor naalden of bloed ofzo, nee, helemaal niet, een keertje meer of minder bloed prikken zal mij worst wezen, net zo goed als een buisje meer of minder bloed dat ze nodig hebben. Ik heb echter wel medelijden met diegene die mij moet prikken. Dat gaat namelijk meestal niet zo soepel. Mijn vaten houden zich graag verscholen, dus meestal moet er een paar keer geprikt worden voor het raak is. Ik ging dus maar meteen zitten met de mooie woorden: 'De linker- of de rechterarm? Ze zijn allebei even moeilijk te prikken.' Terwijl ze eerst links en vervolgens rechts op zoek gaat, concludeert ze dat ik gelijk heb en gaat het toch maar links proberen, daar meende ze er eentje gevonden te hebben. Terwijl ik braaf mijn hand tot een vuist maak, prikt ze de naald erin en zowaar, er komt een druppel bloed in het buisje. Helaas bleef het bij die druppel. Ik ontspan mijn hand een keer en maak weer een vuist en er komt een tweede druppel uit. Dat schiet lekker op. Dus begint zij met het buisje wat te draaien en te wiebelen: Wiebelwiebel- spurt -draaiwiebel - spurtspurt - wiebeldraai - spetterspetter - wiebelwiebel - drupdrup. Ja, het ging echt in een recordtempo mensen. terwijl ze nog even doorwiebelt, kijkt ze naar de tests die allemaal met mijn bloed gedaan moeten worden. Het waren er nogal wat, dus helaas, alle buisjes moest toch echt wel vol. Wiebelwiebel - spurtspetter - eindelijk was het eerste buisje vol, op naar nummer twee om verder te gaan met het wiebelen en draaien. Dat wordt trouwens wel best pijnlijk en terwijl eindelijk buisje nummer drie (van de vier) aangesloten werd, dacht ik terug aan de meest mislukte keer dat er bij mij bloed geprikt werd...
Ik was pas 11 en ging met spoed de O.K. in. Ik was niet eens bang voor de operatie, simpelweg omdat ik geen tijd had gehad er bang voor te worden. Terwijl ze de voorbereidingen treffen, komt er een jonge zuster een poging doen bloed te prikken. Na drie mislukte pogingen in allebei mijn armen, wordt er een andere zuster bij geroepen, die eveneens mijn armen voor een speldenkussen aanziet en er vrolijk op los prikt. Wanneer ook zij merkt dat het een vrij hopeloze zaak is, pakt ze een vinger, prikt erin en verzamelt 1 druppel bloed. 1 druppel, dat was alles! Ik was 11 en lekgeprikt terwijl ze maar 1 druppel bloed nodig hadden? Dat kon ik toen echt nog niet begrijpen. Nu weet ik natuurlijk wel beter, maar tijdens het wiebelen en draaien, moest ik er toch weer even aan terugdenken. Gelukkig was na deze korte terugblik ook het laatste buisje vol en kon ik weer terug naar huis. Nu kan ik nog iets meer dan een week genieten van het feit, nog nooit onder handen te zijn genomen door een gyneacoloog.
In mijn Duits klaslokaal hing de spreuk: 'Die Frauen haben es von Zeit zu Zeit auch nicht leicht, aber wir M?nner m?ssen uns jeden tag rasieren.' Geloof me, ik had het er graag voor over, me iedere dag te moeten scheren, als ik dan nooit last kreeg van 'vrouwenziekten'.
vier reacties
Ik heb een irre?le angst voor injectienaalden. Over het algemeen gaat het goed, al breekt het klamme zweet me zo nu en dan nog uit. Het heeft te maken met een injectie die ik kreeg toen ik 4 jaar was: ik viel flauw, zo werd me achteraf verteld. Sindsdien reageert mijn lichaam op injecties. Ik kan mezelf vertellen dat het niet nodig is, het helpt niet.
jwl: Dat heb ik ook. Toen ik vier was heb ik zes weken zwaar ziek in het ziekenhuis gelegen. Toen prikten ze een paar keer per dag bloed en sindsdien vind ik dat niet meer zo jofel. Daar kwam ik trouwens pas op mijn 19e achter toen ik weer eens bloed moest laten prikken. Ik ging bijna van mijn stokje, ieuw!
Ik was vandaag weer in het ziekenhuis, elke keer blijft het toch weer spannend enzo, “gelukkig” kreeg ik vandaag wat meer duidelijkheid en mocht ik bovendien de MRI-plaatjes zien en de verslagen over mezelf lezen… h??l opwekkend allemaal, ahum. Hoop dat jouw vrouwenziekte minder verontrustend is!