Als sneeuw voor de zon
Het is verdomd fijn om zonder zorgen te kunnen leven. En als je dan een zorg hebt dat dit zich beperkt tot een enkele pietluttige zorg, als u begrijpt wat ik bedoel. Een paar jaar geleden studeerde ik in Parijs. Ik had geld achter de hand, ik hoefde niks en ik woonde in de mooiste stad van Europa. Kortom: ik had geen enkele zorg aan mijn kop. Ik stond op, liep over de gang, keek uit het raam en zag de Eiffeltoren en bij helder weer zelfs de Sacr? Coeur. Ik sprak dagelijks met Esten, Russen, Senegalezen, Libanezen en mensen van rare kleine Franse eilandjes ten oosten van Afrika, van wie ik veel leerde. Over hen, maar ook over mezelf. Ik ging naar de Jardin du Luxembourg met een boekje, bezocht het Louvre op tijdstippen dat er echt he-le-maal niemand was, volgde interessante colleges over Franse literatuur en het beste van alles was: er was helemaal niets aan de hand. Nada noppes niks. Dat was erg vreemd, want dat had ik eigenlijk nog nooit gehad. Mijn eigen pietluttige probleem was eigenlijk (en dat was het al vanaf de eerste dag dat ik voet zette op Franse bodem) dat er na een half jaar een einde aan zou komen en ik weer terug zou moeten naar Nederland, rotland.Toen ik eenmaal terug was in Nederland (ergens was ik wel blij dat ik terug was, want Fransen worden op den duur ook irritant en sommige mensen in mijn beperkte Parijse kringetje had ik in dat half jaar in Frankrijk echt te vaak gezien) kwamen alle spoken weer in volle hevigheid op mij af. Met als absoluut hoogtepunt het afgelopen jaar, waarin ik menigmaal tegen Virginie of huisgenoot F. verzuchtte dat het wel leek alsof het vooropgezet spel was om te kijken hoeveel gedoe ik aan zou kunnen. Maar toen werd het opeens 31 januari, de datum waarop de Drol haar sleutel inleverde bij de woningstichting en ik het bericht kreeg dat Aderyn haar operatie goed had doorstaan. Morgen zet ik met vier van Aderyns vriendinnen de kamer van de Drol in de verf, een kamer die voortaan bekend zal staan als Aderyns kamer en dat is maar goed ook! Wat een heerlijkheid!
En zo leek het vandaag wel een beetje op een Parijs dagje. Zo'n dagje waarop allerlei spoken als sneeuw voor de zon verdwijnen en ik voor het eerst sinds hele lange tijd gewoon echt heel erg blij ben. Ik wist niet dat ik er nog toe in staat was, eerlijk gezegd.
zeven reacties
De Drol blijkt zich ook in de studie een typische Drol te betonen: kamergenoot J. wist te melden dat zij haar werkstukken bij elkaar googlet (schrijf je dat zo?). En, hoe feestelijk, ik zal haar binnenkort gaan ontmoeten in ??n van de werkgroepen die ik moet geven…
Succes met verven!
Spokenvrij zijn is het hoogste goed. Proficiat.