Geur- en kleurpennen
E?n van mijn grote frustraties op de basisschool was, dat je nooit met van die geur- en kleurpennen mocht schrijven. Een kwelling was het, want wat wil een klein meisje dat verknocht is aan roze nou liever dan schrijven met roze of een aanpalende kleurschakering?'Nee, dat doen we niet!' zei de juf of meester dan, 'Ik word niet goed van die geur en daarnaast word ik ook nog eens scheel van al die verschillende kleuren!'
Want tja, dat deed je dan als leerling: je gebruikte zoveel mogelijk verschillende kleuren op een blaadje. Want dat was mooi en de geuren die je tegemoet kwamen waren verbluffend. Ik ruik het boeket nu nog steeds en eerlijk gezegd denk ik dat ik toen enigszins high van de geurtjes was, want ik zou er nu niet aan moeten denken om 30 schriftjes met stinkende lettertjes erin na te moeten kijken.
Omdat ik als kind hele schriften volkalkte met vage verhaaltjes waarin ik in het eerste hoofdstuk al zoveel personages opvoerde dat het gemiddelde boek van Tolstoj of Couperus erbij verbleekt, kon ik mij echt helemaal uitleven met mijn fijne geurpennen. Ik schreef me rot en maakte er natuurlijk ook illustraties bij, totaal niet geremd door een volkomen gebrek aan tekentalent. Uren zat ik achter mijn bureautje of lag ik 's avonds nog bij de gloed van een schemerlampje mij het licht uit de ogen te schrijven. En als ik dan een van mijn ouders de trap op hoorde komen, duwde ik mijn schriftje en geurpennen onder mijn buik en deed net iets te enthousiast alsof ik al sliep.
Van al die geurpennen hield ik het meest van de roze en de paarse, de fascinatie met bepaalde kleuren zette blijkbaar al op vroege leeftijd door. Ik was niet zo van de groene en de gele variant. Groen vond ik niet echt bijzonder, ook al rook hij naar appeltjes. Mijn pa (leraar) had namelijk een setje klassieke bic-pennen en daar zat ook een groene bij. Niks hips aan, natuurlijk. En die gele geurpen was echt totaal belachelijk: zo gauw je er iets mee geschreven had, kon je je gaan afvragen wat je dan geschreven had, want het was echt totaal onleesbaar. Dan had je nog de oranje pen. Daar had ik ook niet zoveel mee. Die vond ik eigenlijk maar mwah mwah, zoals dat ook hoort bij oranje zaken.
Maar de coolste pen van allemaal was eigenlijk de blauwe. De blauwe kon je namelijk gebruiken in een recalcitrante bui, want de blauwe pen werd door het lerarencorps oogluikend toegestaan, maar stonk met afstand het meest van de hele set. Opgewekt zat ik dan met de blauwe pen in mijn schoolschriftjes te kalken en snoof de chemische dampen in. Eat your heart out, teacher! Een lol dat ik had. Evil, man. Je zou kunnen zeggen dat ik er nu nog schik van heb, als ik een fout woord als 'schik' onderdeel uit zou maken van mijn vocabulaire...
zes reacties
Pffft, wende ik mezelf aan om met zwart te gaan schrijven (om toch anders te zijn dan de anderen) was dat ook weer niet goed. De docent (ook een zonderling) corrigeerde met zwart.
En die geurpennen, ach, wat zal ik zeggen…. Vorig jaar nog een setje gekocht. 
Mijn vroegste herinnering (ik zal een jaar of vier, misschien vijf geweest zijn) is over iets te enthousiast doen of ik sliep. Als ik op mijn bed stond, kon ik net bij het lichtknopje van mijn slaapkamer. Zodra ik de deur van de woonkamer hoorde, sprong ik op, klikte het licht uit en begon enthousiast te slapen. Heb het er eigenlijk nooit met mijn moeder over gehad hoe zij dat beleefde…
Ooeeeeh, die pennen moet ik nog ergens hebben liggen ja! Wat een stank kwam er eigenlijk van die dingen af…
Overigens heb ik mijn middelbare school docenten nogal eens verveeld met mijn gekleurde vullingen. Ik schreef denk ik als enige met vulpen, na een paar jaar braaf mee gedaan te hebben met de balpennen, vond ik het weer tijd worden voor de vulpen. Dat vond ik apart voor mezelf, vooral met roze, paarse, groene, blauwe, rode en oranje vullingen erin… Vooral rood was erg handig, wanneer een docent in rood corrigeert