Hartjes ugh...
Als er een ding in deze maatschappij is waar ik echt flinke jeuk van krijg dan is dat wel Valentijnsdag. Ik heb namelijk een hekel aan hartjes. Echt, hartjes zijn vreselijk! Polka dots zijn nog erger (tenzij rood met wit en op servies) maar hartjes ugh... daar word ik echt helemaal kriegel van. Mijn afkeer voor Valentijnsdag en hartjes is voor mij een beetje een kip- en ei-kwestie. Welke afkeer was er eerst en hoe hebben ze elkaar beinvloed? Haat ik hartjes omdat ik Valentijnsdag onzin vind, of haat ik Valentijnsdag omdat het door hartjes omgeven is? Een ding staat echter als een paal boven water: ik kan die onzin niet uitstaan. Echt. En flink!Ik heb mijn ex ooit eens flink de waarheid gezegd toen hij meende een hartje voor mij te moeten kopen op Valentijnsdag, terwijl ik hem bijna gesmeekt had om dat nou juist niet te doen. Een bord voor je kop? Welnee, noem het rustig een stuk gewapend beton van vijf meter dik. Ik ben best een lief meisje, maar hee hallo, doe wel even origineel! En kom zeker niet met hartjes aanzetten! Hartjes zijn namelijk echt niet aan mij besteed en mannen die hartjes voor mij kopen op Valentijnsdag al helemaal niet. Die begrijpen echt helemaal niks van mij. Doe mij maar een boek op 15 juli of een plant op 7 januari of een schop onder mijn reet op 10 september. Maar geen hartjes op 14 februari. Alsjeblieft... geen hartjes!
U mag van mij best Valentijnsdag vieren als u daar zin in hebt, maar houd het dan maar voor mij verborgen of zo. En die klotehartjes uit mijn buurt.
Oh jee, het is maar goed dat Amroth en ik niet aan Valentijn doen! Hij komt hier wel morgenmiddag zijn en morgenavond eten, maar dat is om (hopelijk) te vieren dat het ziekenhuisbezoek positief was! En anders is hij hier om me te troosten…