Lullen als Brugman: L'elisir d'amore
Als iemand mij vraagt waar ik het meest van houd dan zeg ik: 'Muziek, zonder twijfel!' en dan steek ik van wal. Want lullen over muziek dat kan ik als Brugman. En dat is vreemd. Want ik kom uit een familie waar mensen niet over muziek praten. Nee, mijn familieleden maken muziek. Neem mijn zus bijvoorbeeld. Als ik aan haar vraag hoeveel passies Bach geschreven heeft dan zegt ze bijvoorbeeld: 'Tsssk. Lekker belangrijk, maakt dat wat uit dan?' maar als je haar tussen een koor zet dan zingt ze zo elke partij weg en als je een hoornconcert van Mozart of Richard Strauss voor haar neus zet dan kijkt ze daar even naar en speelt het. Of mijn pa. Met zijn absolute gehoor. Hou op zeg. Nee, ik behoor slechts tot de hogere regionen van de mindere goden en wat doen die mensen? Juistem, lullen over muziek tot ze erbij neervallen.Een paar jaar geleden ontdekte ik opera. Eerst vond ik opera maar wat geschreeuw en gegil, maar toen ik op een dag de opera 'L'Elisir d'amore' van Gaetano Donizetti op de NPS zag, was ik verkocht. Bryn Terfel speelde de louche kwakzalver Dulcamara die een stelletje domme dorpelingen een fles wijn aan wil smeren die volgens hem het ultieme liefdeselixer is. De dorpelingen vallen over elkaar heen en de ene komische sc?ne volgt op de andere. Maar dat was nog niet alles. Neen! Deze 'L'elisir d'amore' kende echt een hilarische enscenering. Het geheel speelde zich af in een soort jaren '50 decor en Bryn Terfel werd neergezet als een Elvis met een glitterjasje aan. Echt, koppel kunst aan kitsch en ik ben verkocht.
'Wat is dat?' zei mijn moeder, terwijl ze een vies gezicht trok. Mijn moeder haat rare ensceneringen. Die wil Wagner met berenvellen en van die helmen met hoorns eraan en Mozart met hoepeljurken en enorme witte pruiken, bij wijze van spreken.
'Doe niet zo moeilijk,' zei ik, terwijl ik geobsedeerd naar het kastje staarde.
Ja, deze opera was het helemaal! Ik werd er echt zo blij als een kind van.
Ergens in de zomer van 2003 was ik in Itali? met mijn ouders en mijn moeder ontdekte dat er een opera-avond werd gehouden in een dorpje in de buurt. Wij erheen natuurlijk. We kwamen aan op een klein binnenplaatsje waar brandende fakkels aan de muren hingen en waar de Italianen druk pratend zich opmaakten voor het dorpsevenement van het jaar. Even later werden we aangenaam verrast door een vrij briljant blazersensemble (goede blazersensembles zijn zowaar nog beter dan opera's, geloof me), afgewisseld door allerlei evergreens uit Italiaanse en Franse opera's. Zo ook het 'Quanto amore' duet uit 'L'elisir d'amore'. Ik herkende het direct, ondanks het feit dat ik het pas een keer gehoord had in de Elvis-enscenering en het nu uitgevoerd werd met een vrij walgelijk vibrato, maar dat terzijde. 'Brava! Bravo!' (en nog meer van die rare vervoegingen) klonk het van alle kanten toen het afgelopen was. De Italianen sprongen op en applaudisseerden zo hard dat de vellen er bijna bij hingen, zogezegd. Ik niet. Ik roep nooit vervoegingen van hysterische Italiaanse woorden en staande ovaties geef ik ook maar zelden. Maar mijn oogjes schitterden wel toen, zoveel is zeker.
Na deze vakantie woonde ik opeens in Parijs. Wat ik daar deed is me tot op de dag van vandaag nog steeds niet helemaal duidelijk, maar ik kocht er echt heul veul klassieke cd's. Je hebt daar aan de Boulevard Saint-Michel, schuin tegen over het Mus?e de Cluny, de meest briljante tweedehands cd-winkel die u zich kunt voorstellen. Daar kocht ik een exemplaar van de integrale 'L'elisir d'amore' voor het luttele bedrag van 11 euro en die ging ik vervolgens luisteren op mijn kamertje, afgewisseld met mijn nieuwe exemplaar van de Johannes Passion van Bach, de drie nieuwe cd's van Astor Piazzolla en mijn grootste muziekobsessie aller tijden: alles maar dan ook echt alles wat Kurt Weill ooit gecomponeerd heeft. Soms wel tot 3 uur 's nachts. Want ja, je moet toch wat als je zonder doel in een metropool zit.
Die cd van 'L'elisir d'amore' staat inmiddels in mijn iTunes en mijn favoriete duet heb ik ondertussen al 103 keer gedraaid, wat betekent dat ik al meer dan 500 minuten van mijn leven besteed heb aan het luisteren naar 'Quanto amore'. Voor mij is dit duet echt de beste remedie tegen allerlei spoken in mijn hoofd, hormooncrisissen en andere nare toestanden. U begrijpt dat ik heel blij was toen ik op youtube een filmpje vond van dit duet met mijn eerste Dulcamara, Bryn Terfel, en de altijd schitterende Cecilia Bartoli. Echt, deze mensen verdienen een prijs en Cecilia vooral voor wat ze doet ongeveer een minuut voor het eind. (Moet ik echt tot daar luisteren, Rosalie? Ja, dat moet! Aaah nee toch? Doehoe nou gewoohoon!)
Lullen als Brugman. Zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd heb...
vijf reacties
Oh Opera, Opera, ik leef voor opera! Wanneer gaan we eindelijk naar de Weense Opera??
“Opera is where a guy gets stabbed in the back, and instead of dying, he sings”
Ik kan me de reactie van CeeBee helemaal voorstellen. Opera, dat vind ik toch zoiets geks! Veel geschreeuw en weinig wol, als je ‘t mij vraagt… Klassieke muziek? Nee, geef mij maar Amsterdam..!
Eij F., ga jij anders even lekker Bach zingen of zo!
(Over Bach gesproken, dat Gloria uit die mis trouwens gaaf! Ik ben erop! Dat deel swingt echt de pan uit!)
Virg: Ehm, wanneer ik de goudpot aan het eind van de regenboog gevonden heb? Zijn er geen rare producties meer in Nimwegen of Venlo binnenkort? Ik ga trouwens met de bejaardenclub van mijn oma naar Lucia di Lammermoor van Donizetti. Iets minder grappig dan L’elisir, maar wel met een heuse waanzinssc?ne. Yaay!
heb het wel geprobeerd hoor. echt. heus.
maar ik kan er niets mee…