Boom op spoor
Vanochtend lag er een boom op de rails. Tussen Veenendaal en Driebergen. Ik fronste mijn wenkbrauwen toen huisgenoot F. het nieuws dropte net voordat ik het pand wou verlaten en dus besloot ik om nog maar even thuis aan iets te werken waaraan ik bezig was. Totdat de boom opgeruimd zou worden, vanzelf zou verdwijnen of zou besluiten om tussen Oss en Ravenstein op de rails te gaan liggen. Niets tegen mensen die langs Oss en Ravenstein moeten, maar ik hoefde er vanochtend niet langs en daarom wenste ik die boom even daar. Ik tikte wat aan mijn werkje en toen het werkje af was, lag de boom er volgens de teletekst nog steeds.'Djiezus,' zei ik, 'Mijn werkje is af en de boom ligt er nog steeds!'
Omdat ik niet tegen niets doen kan als ik weet dat er nog zat werk in Driebergen zelf ligt, besloot ik om toch maar eens in zo'n soms toch wel rijdend geel gevaarte te stappen.
In Arnhem bleek de boom al weg te zijn en even later kwam ik in de trein collega V. tegen, die een afspraak in Den Haag bleek te hebben.
'Hee V.,' zei ik, 'Die boom is weg, h??'
'Ja, gelukkig wel,' antwoordde V., 'maar ik was sowieso van plan om deze trein te nemen, dus ik heb er geen last van gehad.'
'Ik vind dat ze daar verdomd lang over doen, over het wegruimen van zo'n boom, ' zei ik, 'Dat ding lag er om acht uur al en het is nu al bijna kwart over elf en hij is nu pas weg.'
'Ja, maar je hebt geen idee hoe dat gaat,' zei V. samenzweerderig, 'Eerst moeten ze kijken welke boom gevallen is, natuurlijk.'
'En dan gaan ze kijken wie die boom op moet gaan ruimen,' zei ik.
'Nee, ze gaan specifiek kijken wie die boom het goedkoopst op kan ruimen,' corrigeerde V. me, 'En dan komen ze erachter dat die man uit Maastricht moet komen en dan gaan ze die toch maar bellen.'
De man uit Maastricht. De toon was gezet. Dit gesprek zou uitmonden in een gesprek over Limburg, zoveel was duidelijk.
'En als ie er dan is, dan blijkt de boom drie kilometer van de dichtsbijzijnde weg af te liggen,' zei ik wijs, 'En ja, dan moeten ze eerst door het bos.'
'Precies,' was V. het met mij eens, 'En dan ja, dan gaan ze die boom eindelijk eens opruimen.'
'Geen wonder dat het zo lang duurt dan,' vond ik.
'Nee, helemaal niet,' was V. het met mij eens, "Ze doen het eigenlijk nog best snel!'
En toen gingen we praten over het favoriete onderwerp van de van oorsprong Limburgse medemens: die Heimat en dat je daar toch nooit helemaal vanaf komt. Met weemoed dacht ik aan de arme bomenopruimer uit Maastricht die nu vast terugstrompelde naar zijn autootje, vlakbij een provinciale weg bij het enge gereformeerde Veenendaal, hevig verlangend naar het Rijke Roomsche Leven. Als ie echt bestaan zou hebben, zou je bijna medelijden met hem gekregen hebben.
nou ja, hij woont in ieder geval in Maastricht, dus zo’n arme bomenopruimer is het niet. en hij wordt ook nog eens van heinde en verre gevraagd voor zijn werk.
Nee, ik denk dat het een heel gelukkig mens is, jouw fictieve Maastrichtse bomenopruimer:)