Op bedevaart
Gisteren ging ik op bedevaart naar Sint Anneke, samen met L., F. en R. Het was lang geleden sinds ik op bedevaart was geweest. Een jaar of drie geleden was ik nog in Lourdes, maar dat was geen bedevaart. Dat was meer een soort constant verkeren in een verbouwereerde toestand. Nee, voor de echte bedevaarten moest ik toch dieper graven. Bedevaarten van een schattig karakter, samen met mijn oma. Naar Sint Gerardus in Wittem of naar Maria in Heppeneert, bij Maaseik in Belgi?, aka Onze Lieve Vrouw van Rust. Laatst droomde ik nog dat ik met de bus naar Kevelaer in Duitsland ging, maar dat zal wel de stress zijn geweest die veroorzaakt werd door mijn op handen zijnde bedevaart naar Molenschot, vermoed ik.Bedevaarten zijn rare dingen. Je gaat naar een beeld, je steekt een kaarsje op, je prevelt wat voor jezelf en vervolgens ga je koffie drinken. Geheel in de goede katholieke traditie van 'Baat het niet dan schaadt het niet'. Maar soms is het ook heel stressvol. Als je bijvoorbeeld vergeet je gulden in het bakje bij Sint Gerardus te gooien, maar je toch een kaarsje opgestoken hebt.
'Oma,' piepte ik een keer in paniek in de auto tussen Wittem en Eys (ik was denk ik een jaar of acht), toen ik de gulden in mijn hand vond, 'Ik ben vergeten om Sint Gerardus mijn centje te geven!'
Echt mensen, ik zag mijzelf al in de hel belanden.
'Maak je niet druk,' zei mijn oma grinnikend, 'Dat vindt Sint Gerardus echt niet erg.'
Nou, daar had ik wat aan. Die Sint Gerardus had anders mooi een doodshoofd aan zijn voeten liggen. Zeker het vorige slachtoffer dat was vergeten te betalen.
'Ja maar, oma,' zei ik bibberend, 'Kunnen we niet beter even terugrijden?'
'E.,' zei mijn oma, 'Ik heb ook al heel vaak te veel geld in dat bakje gedaan, dus het is echt niet erg dat je je centje vergeten bent. Stop dat maar in je spaarpot.'
'Okee,' zei ik, maar toch was ik er niet gerust op getuigende het feit dat ik mij deze conversatie bijna twintig jaar na dato nog letterlijk kan herinneren.
Gisteren ging ik voor een manneke naar Sint Anneke. Ik stak wat kaarsjes aan, prevelde wat en vlijde mij toen neder om wat mooi proza in het schriftje van Sint Anna te schrijven. En da's nog niet zo makkelijk, kan ik u vertellen. Eerst dacht ik: 'Ik doe het niet! Ik ben een hoogopgeleid persoon die van Gustav Mahler, Emile Zola en Jugendstil houdt (ziet u het tijdvak ook?) en ik ga een beeld echt niet om een man vragen!', maar toen dacht ik aan Sint Gerardus en aan mijn centje en toen leek het me beter om het toch maar wel te doen. We weten immers maar weinig zeker in dit leven en daarom is het misschien toch beter om niets aan het toeval over te laten. Ik hield het dan ook zo kort mogelijk, ervan uitgaande dat Sint Anneke wel betere dingen te doen heeft dan een vent te zoeken die aan mijn uitgebreide eisenpakket voldoet. Ik beperkte mij tot de eigenschap 'lief', vroeg haar om ook voor wat andere vrijgezelle dames te zorgen en op mijn familie te letten en eerlijk gezegd: als ze dat laatste al doet dan heb ik een geslaagde bedevaart gehad.
En de volgende bedevaart? Ach. Ik wil wel weer eens naar Heppeneert. Een kaarsje aansteken voor een beetje rust. Want rust, dat zou ook wat zijn, zeg. Misschien nog wel aangenamer dan zo'n kerel die zich overal tegenaan bemoeit...
zeven reacties
Virg: Sint Emma? 
Of ben je weer begonnen in ‘Sint Anna, leven en lijdensweg. Over het geheim van Maria’s onbevlekte ontvangenis’ door Pepijn Streuvels?! (Juist ja, broer van…)
Roos: Hahaha, Emma is zeer zeker een koppelaarster, maar een heilige nou niet bepaald :P En het gaat wel over Sint Anneke, maar dan niet haar leven beschreven door Pepijnke, kom nou zeg! ;)
En nog een leuk weetje over bedevaart en waarom je het een goed gevoel geeft. Kijk maar eens hier http://www.zinfo.nl/zinfo/2007/03/bedeva..
Het is ook altijd hetzelfde: drie keer raden welke Heilige koppelaarster centraal staat in het boek dat ik aan het lezen ben