Groen met roze polkadotjes
Zo. En nu over tot de orde van de dag.Toen ik zonet in Driebergen op de trein stond te wachten, had ik een zeer vreemde ervaring. De ervaring was zelfs zo vreemd dat ik met een gerust hart durf te zeggen dat niemand van u ooit hetzelfde heeft meegemaakt. Bizar. Echt. En vies ook nog eens. Toen ik het perron opgelopen kwam, hoorde ik dat mijn trein vertraging had en ik besloot om een bescheiden voorraadje chemisch snoep te gaan halen bij de plaatselijke Whizzl. Chemisch snoep is een van mijn grote liefdes. Het kan mij niet appeltjesgroen genoeg zijn, bij wijze van spreken. Ik zeg altijd maar: 'Mocht ik ooit nog een vlaag van verstandsverbijstering krijgen en mijn lichaam na mijn dood ter beschikking van de wetenschap stellen dan schrikken de dokters in sp? zich helemaal de tering als ze mij opensnijden. Helemaal groen van binnen. Met roze polkadotjes!'
Maar goed, opgewekt stak ik mijn schep in de snoepbak en koos een voor mij bescheiden hoeveelheid chemish snoep. Ik rekende af, verliet de plaatselijke Whizzl en installeerde mij op een bankje, 'The Shadow of the Wind' in mijn ene hand, de net verworven zak snoep in mijn andere hand. Nietsvermoedend deed ik een greep in de zak en stak een snoepje in mijn mond. Een geel snoepje. Even snel als ik het in mijn mond had gestopt, spuugde ik het weer uit.
En weet u wat het was? Echt, u raadt het nooit! Het was een oordopje...
Zo'n geel dopje dat je in je oren stopt als je bijvoorbeeld bij een Drol in huis woont die te veel herrie maakt als jij wilt slapen.
Of zo'n dopje dat je in een vliegtuig in je oren stopt omdat je geen zin hebt in al die geluiden van al die rottige mensen om je heen.
Een oordopje. Ieuw. Ik keek in mijn zak en zag daar het tweede oordopje. Met twee vingers viste ik het uit de zak en mieterde het in de dichtsbijzijnde prullenbak.
Er zijn veel dingen in het leven die ik niet begrijp, maar waarom je oordopjes in een bak met snoep gooit, is echt een van de grootste raadselen die ik ooit heb moeten ontrafelen.
Ieuw! Ieuw! Ieuw!