Rittbergers en driedubbele Axels
Kunstschaatsen lijkt me heerlijk. In fantasie dan, niet echt. In het echt ben ik compleet ongeschikt ervoor, met een onder-ontwikkeld evenwicht en val-vrees. Nee, schaatsen en ik zijn geen vriendjes. Maar als we vriendjes waren, oh dan! Dan zou ik natuurlijk zonder problemen sierlijk over het ijs glijden, met pirouettes als mijn echte specialiteit, gekleed in de allermooiste glitterende en schitterende jurkjes (want ik zou natuurlijk ook hetzelfde perfecte lichaam hebben als alle andere kunstschaatsters). En ik zou natuurlijk moeiteloos de ene na de andere driedubbele sprong maken. De axels, loops en cherry-flips zouden het uitbundige publiek om de oren vliegen, om nog maar te zwijgen over de flips, salchows en lutzen die ik erachteraan spring...maar ja, dat is maar fantasie. Vooral het stukje over de moeiteloze sprongen. De meeste problemen zijn overkoombaar: de prachtige pakjes is natuurlijk aan te komen (misschien zelfs inclusief bijpassend figuur). Mijn evenwichtsgevoel kan verder ontwikkeld worden. Ik kan al redelijk pirouettes draaien op de dansvloer (en zonder misselijk te worden), dus dat hoeft alleen nog maar vertaald te worden naar de ijsvloer. Misschien kan ik zelfs wel over mijn val-vrees heen komen (ook al betwijfel ik dat ten zeerste). Tot nu toe, is het allemaal dus nog best te doen, mijn schaatscarriere kan best nog beginnen
Maar het uitvoeren van al die verschillende sprongen, dat wordt nog een heel karweitje. Niet alleen vanwege de benodigde massaverplaatsing de lucht in, nee vooral omdat ik het niet zie. Ik zie het niet. Na al die jaren trouw, iedere keer weer aan de buis gekluisterd te zitten, zie ik het nog steeds niet; ik herken de verschillende sprongen niet. Het is bijna een soort bingo geworden: de schaatser laat een sprong zien, ik roep een naam van een sprong en als ik geluk heb, zegt de sportpresentator een seconde later dezelfde naam. Kans van 1 op 6.
Maar denk nu niet dat ik na al die jaren schaatskijken niets geleerd heb! Het heeft even geduurd, maar ik kan wel zien of het om een enkele, dubbele, driedubbele of zelfs vierdubbele sprong gaat! Zo. Dat is toch al wat. Sterker nog, de kans dat ik de goede naam naar mijn t.v. roep is aanzienlijk vergroot (tot 1 op 5), sinds ik de axel er in 90% van de gevallen wel uit weet te halen. Dit is niet zo bijzonder als het lijkt, wanneer ik u vertel dat de axel namelijk de enige sprong is waar men voorwaarts aan begint...
Inmiddels probeer ik me er maar bij neer te leggen dat ik het verschil waarschijnlijk nooit zal gaan zien. En ergens vind ik dat zo erg niet. Nu kan ik door blijven gaan met mijn schaats-sprongen-bingo en kan ik heerlijk rustig zittend op de bank, genieten van al het moois dat op de ijsvloer gedaan wordt, zonder zelf nog aan de slag te moeten. Ik hoef me dus ook niet schuldig te voelen over het feit dat ik me niet inzet voor iets dat een prachtige carriere had kunnen worden, want tja, ik zie het verschil gewoon niet, dus ik kan er simpelweg helemaal niks aan doen...
PS. Laat ik alvast even heel duidelijk maken dat ik alleen aan de buis gekluisterd zit bij ECHTE kunstschaats-evenementen en niet wanneer eens stel 'bekende Nederlanders' op een stel schaatsen gaat staan wiebelen!
acht reacties
Dat bingo spelen ken ik helemaal. Ik zat ergens afgelopen week, met mn zusjes te kijken en we riepen telkens zo ongeveer tegelijk: Axel, nee dit, of was het zus en tja die presentator zei toch telkens wat anders…… En dan kreeg je pas achteraf het stukje over wat nu precies wat was, heb je veel aan he als iedereen z’n k?r al gereden heeft…..
Maar Virginie, dan kun je gewoon gaan ijsdansen. Dat is kunstschaatsen in de armen van een lekkere homo die je optilt en tijdens de kur maar sporadisch los mag laten, maar je hoeft niet te springen!
@amiek: hahaha, daar moet ik je helemaal gelijk in geven. Dat ik daar niet eerder aan gedacht heb, ijsdansen is nog wel mijn favoriete onderdeel! Ik ga meteen mijn trainingspakje uit de kast trekken, tot op het WK 2008 mensen!
Ha! Da’s goed! Dan ga ik in de zaal zitten met een huge-ass spandoek met je naam erop. En als je dan wint, dan trakteer je me op een biertje. Deal?
Nou weet je dus waarom ik vooral naar het hardrijden op de schaats kijk. Dat is minder vemoeiend voor mijn brein en dan hoef ik alleen maar ‘Hup Erben!’ naar het beeldscherm te schreeuwen.
Goed trouwens dat je dat laatste er even bij zet, want huuuuu: Sterrendansen op het ijs! Daarin openbaart zich de teloorgang van deze maatschappij…