De foute Italiaan
Bij het bedrijf waar ik werk, gebruiken ze sinds een paar maanden een nieuw informatiesysteem met een nogal interessante naam. Deze naam doet je, als je 'm ziet, meteen aan een foute Italiaan denken, of je nu wilt of niet. Vanaf het eerste moment dat ik de naam zag, vloog de tagliatelle en de pepperoni mij om de oren. En ik was blijkbaar niet de enige, want op gegeven moment werd besloten om achter op het personeelsblad een plaatje te zetten met daarop een foute Italiaan. En zoals dat gaat met foute plaatjes, kwamen we al snel uit bij een ?berkitscherig Bouquetreeksplaatje, waarop een donkerharige man zijn geliefde in zijn armen houdt, terwijl zij hem smachtende blikken toewerpt. Het welluidende onderschrift 'Oooooh G.!' maakte het geheel perfect af. Gevolg was wel dat enkele personeelsleden het blad niet meer wensten te ontvangen, maar dat was bijzaak: G. het fenomeen en de lieveling van de communicatieafdeling was geboren! En zoals dat gaat met fenomenen: ze worden nu eenmaal niet door iedereen even goed begrepen.Na een tijdje werd het tijd om de invoering van systeem G. in het personeelsblad te gaan bespreken. Een aantal collega's regelde dat het Bouquetreeksplaatje van foute Italiaan G. uitvergroot werd en op een soort van hardboard geplakt werd. Fotograaf M. kreeg de mega-Italiaan mee naar huis om door het hele land foto's te gaan maken van onze lieveling en medewerkers van ons bedrijf. Een week of twee geleden kwam fotograaf M. op de afdeling langs om G. terug te brengen.
'Tja,' zei ze, 'Ondanks dat ik G. erg graag mag, kom ik hem toch hier neerzetten. Hij is namelijk een beetje groot!'
En sindsdien wonen G. en zijn vriendinnetje op onze afdeling, liefdevol opgenomen door G.'s trouwe schare fans. En tot groot vermaak van vriend en vijand, natuurlijk.
Hahahahahahaha, geweldig! Het is dat ik gruwel van foute Italianen (of mannen die daarop lijken), anders had ik het plaatje misschien nog wel willen adopteren